CHAPTER 1: Ang Gabi na Nabangga Ko ang CEO

Hindi ko alam kung bakit ako nandito.

Sinabi ko sa sarili ko, isang oras lang. Isang oras, para lang hindi na ako kulitin ni Ate Belen tungkol sa "social life" ko. Isang oras, para masabi kong pumunta naman ako. Tapos uuwi na ako, magbabasa ng structural report, at matutulog na parang normal na tao.

Pero heto ako, nakatayo sa gitna ng pinaka-bonggang event ng taon, hawak ang isang baso ng white wine na hindi ko naman iniinom, nakasuot ng gown na hiniram ko lang kay Ate Belen's niece, at nagpapanggap na kabilang ako sa mundong ito.

Ang Ledesma Group 40th Anniversary Gala. Makati Shangri-La. Chandeliers na parang bituin, carpets na mas malambot pa sa kama ko, at mga taong ngumingiti sa isa't isa habang nag-iisip ng kung paano sasaksakin ang likod ng katabi nila.

Welcome to corporate Manila.

"Uy, Sofia! Nandiyan ka pala."

Si Marisol, ang isa sa mga junior architect sa office namin. Mabait naman siya, pero yung uri ng mabait na akala mo kaibigan mo, tapos malalaman mo na lang isang araw, kinuha na pala niya yung promotion na pinaghirapan mo. Ganoong klaseng mabait.

"Hi, Marisol." Ngumiti ako. Yung ngiti na tipid. Yung ngiti na "please leave me alone" pero polite pa rin.

"Ang ganda mo tonight! Saan ka nagpagawa ng gown?"

"Ah, ito?" Tumingin ako sa suot ko. "Hiniram ko lang."

"Nice. Anyway, nandiyan si Mr. Ledesma. Yung CEO. He's... wow." Nagbuntong-hininga siya na parang teenager.

Sinusundan ko ang tingin niya. At doon ko siya nakita.

Si Dorian Chua-Ledesma.

Hindi ko siya kilala personally, pero kilala ko ang pangalan niya. Lahat naman tayo kilala. Thirty-two years old, CEO ng pinakamalaking real-estate company sa bansa, at kilala sa dalawang bagay: ang talino niya sa negosyo, at ang lamig ng pakikitungo niya sa tao. May nagsabi sa akin dati, "That man doesn't have a heart. He has a spreadsheet."

Nakatayo siya sa dulo ng hall, nakikipag-usap sa isang grupo ng mga investor. Suot niya ang itim na suit na halatang bespoke, walang isang lukot, at ang relo niya ay mas mahal pa sa buong taon na sinasahod ko. Pero hindi yung damit ang nakita ko. Yung mukha niya. Yung mata niya.

Para siyang taong hindi natutulog. Yung tipong pagod na pagod pero hindi pwedeng magpahinga. Yung tipong may dinadala na hindi niya maipaliwanag.

Napansin ko yun. At hindi ko alam kung bakit.

"Ang gwapo niya, no?" sabi ni Marisol.

"Hindi ko type," sagot ko, at uminom ako ng wine para may gawin lang.

"Liar."

Ngumiti lang ako. Hindi ko alam kung nagsisinungaling ba ako o hindi.

Tumagal ang gabi. Tumagal nang tumagal. At ako, nakatayo lang doon, nagpapanggap na may kausap, nagpapanggap na masaya, nagpapanggap na hindi ako nag-iisip ng report na kailangan kong tapusin bukas.

Tapos nangyari. May isang waiter na dumaan sa tabi ko, mabilis, nagmamadali, at nasagi niya ang siko ko. Isang beses lang. Isang maliit na bagsak. Pero sapat na para matapon ang wine ko, at tumama ito sa likod ng isang taong nakatayo sa harap ko.

Isang taong naka-black suit. Isang taong si Dorian Chua-Ledesma.

Nagpanick ako. Yung wine, tumulo sa likod niya. White wine sa black suit. Hindi halata. Pero halata sa akin.

"Oh my god," sabi ko, at agad akong kumuha ng tissue sa mesa. "I'm so sorry, sir, I…"

Lumingon siya.

At doon ko naintindihan kung bakit natatakot ang mga tao sa kanya.

Hindi siya galit. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagtaas ng boses. Pero yung tingin niya, yung tingin niya,  para kang sinusuri. Para kang isang dokumentong binabasa niya, at hinahanap niya kung saan yung mali.

"Anong ginagawa mo?" tanong niya. Mababa ang boses. Kontrolado.

"Nadulas lang po yung waiter, sir, sorry, I…"

"Hindi ko tinatanong kung bakit natapon. Tinatanong ko kung bakit ka nandito."

Napatanong ako. "Excuse me?"

"This is a private event. For employees and investors. I don't recall seeing your name on the guest list."

Ngumiti ako. Yung ngiti na alam mong masama. Yung ngiti na "sige, subukan mo ako."

"I'm Sofia Villareal. Structural engineer. Ledesma Group, Makati office. Three years na po akong nagtatrabaho sa kompanya ninyo. And I was invited. So maybe, sir, instead of asking why I'm here, you should ask why you don't know the names of the people who actually build the things you sell." Tahimik siya.

For a second, wala siyang sinabi. Tumingin lang siya sa akin nang matagal. At ako, hindi ako umiwas. Hindi ako bumaba ng tingin. Kasi alam ko, kapag bumaba ka ng tingin sa lalaking ito, tapos ka na.

Tapos, sa gulat ko, ngumiti siya.

Hindi yung malaking ngiti. Hindi yung "haha nakakatawa" na ngiti. Isang maliit na kibot ng labi. Isang slight na pagtaas ng kilay. Parang... interesado siya.

"Sofia Villareal," sabi niya, na parang iniisa-isa niya ang pangalan ko. "Structural engineer."

"Yes."

"And you think I don't know the people who build my buildings."

"I think you know the people who make you money. There's a difference."

Tumawa siya. Isang beses. Maikli. Pero tumawa siya.

At sa totoo lang, mas nakakatakot yun kaysa sa galit niya.

"Interesting," sabi niya. "Sofia Villareal. Structural engineer. Three years. Cebu, right?"

Nagtaka ako. "Paano mo…"

"Your file. I read it. Last week. We were looking at the Ortigas project, and your name came up." Ngumiti siya ulit. "You're good. Your reports are clean. Too clean, actually. Some people think that's suspicious."

"Some people should read the actual numbers instead of gossiping."

Tumango siya. "I agree."

Huminga ako nang malalim. "Sir, I'm sorry about the wine. I'll pay for the cleaning. But I'm not sorry for what I said. You asked a question, I answered it."

"Alam mo," sabi niya, "ikaw lang ang taong nakipag-usap sa akin ngayong gabi na hindi nagpanggap na masaya ako."

"Maybe because I'm not pretending."

Tumingin siya sa akin nang matagal. Mas matagal kaysa sa kailangan. At ako, hindi ko alam kung bakit, pero hindi ako lumayo.

"I'm Dorian," sabi niya, at inilahad ang kamay niya.

Alam ko kung sino siya. Alam ng lahat kung sino siya. Pero inilahad ko pa rin ang kamay ko.

"Sofia."

Nagkamay kami. At nang hawakan niya ang kamay ko, may kuryenteng dumaan. Hindi ko alam kung imagination ko lang, pero nakita ko sa mata niya na naramdaman niya rin. Isang segundo lang. Isang maliit na segundo. Tapos binitawan niya ako.

"Sofia Villareal," sabi niya ulit, na parang tinatandaan niya. "Structural engineer. Cebu. Three years."

"Yes."

"Magkita tayo bukas. My office. 9 AM."

Natigilan ako. "Ano?"

"May proposal ako para sa iyo. Isang bagay na hindi ko maipaliwanag ngayon. But I think you're the right person." Tumalikod siya, tapos lumingon muli. "And Sofia?"

"Sir?"

"Don't be late." Umalis siya.

At ako, nakatayo doon, hawak ang baso na wala nang laman, sa gitna ng isang party na hindi ko naman pinuntahan, nag-iisip kung ano ba ang nangyari.

Buong gabi, hindi ako nakatulog. Nakahiga ako sa kama ko sa Makati apartment, nakatingin sa kisame, iniisip ang nangyari. Si Dorian. Ang proposal. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin. Ang paraan ng paghawak niya sa kamay ko.

Bakit?

Bakit ako? Isang structural engineer na hindi naman kilala. Isang taong walang koneksyon sa mundo niya. Isang taong hindi nagpapanggap na masaya.

Maybe that's the point, sabi ko sa sarili ko. Maybe he's looking for someone who won't pretend.

Pero hindi ako tanga. Alam ko kung paano gumagana ang mundong ito. Kapag may binigay sa iyo ang isang taong mas makapangyarihan sa iyo, may kapalit yan. Palagi.

Kinaumagahan, 8:45 AM, nakatayo ako sa labas ng office ni Dorian.

Hindi ko alam kung bakit ako pumayag. Hindi ko alam kung bakit ako nandito. Pero nandito ako. At hindi ako aatras. Binuksan ko ang p***o.

Nakaupo siya sa likod ng malaking desk, nakatingin sa mga papeles. Nang makita niya ako, ngumiti siya. Yung maliit na ngiti na nakita ko kagabi.

"On time," sabi niya. "Good."

"Ano ang proposal?"

"Umupo ka muna." Umupo ako.

Tumingin siya sa akin. Seryoso na siya ngayon. Wala na yung ngiti. Wala na yung kibot ng labi. Yung mata niya, yung mata na pagod, nakatingin sa akin nang diretso.

"Sofia," sabi niya. "Kailangan ko ng asawa." Natigilan ako.

"Excuse me?"

"Asawa. One year. Contract. Walang pag-ibig. Walang tanong. Pagkatapos, hiwalay. I'll pay you. I'll give you everything you want. But I need you to marry me."

Tumingin ako sa kanya na parang baliw siya.

"Sir, are you…"

"I'm not crazy. I'm desperate. And desperate people do crazy things." Huminga siya nang malalim. "The company is dying, Sofia. Not because of me. Because of someone inside. Someone who's been stealing from us for years. And to catch them, I need to look stable. I need to look... married."

Tumayo ako. "Sir, I don't know what kind of game you're playing, but—"

"It's not a game. It's a contract." Inabot niya sa akin ang isang folder. "Read it. One year. You'll be my wife. You'll live in my house. You'll attend events with me. You'll sign what I tell you to sign. And at the end, you'll walk away with ten million pesos and my name out of your life forever."

Tumingin ako sa folder. Tapos sa kanya. Tapos sa folder ulit.

"Ten million pesos," sabi ko.

"Ten million."

"And all I have to do is marry you."

"Yes."

"For one year."

"Yes."

"And then I walk away."

"Yes."

Tumingin ako sa kanya nang matagal. "Bakit ako? Maraming babaeng pwedeng pumayag sa ganyang deal. Mga babaeng kilala ka na. Mga babaeng may koneksyon. Bakit ako?"

Tumingin siya sa akin. At sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang bagay sa mata niya na hindi ko pa nakita kagabi. Isang sugat. Isang bagay na tinatago niya.

"Dahil hindi ka nagpapanggap," sabi niya. "Dahil sa lahat ng taong nakilala ko, ikaw lang ang nagsabi ng totoo sa akin. At kailangan ko yun. Kailangan ko ng taong hindi magsisinungaling sa akin."

Tumingin ako sa folder. Sa kontrata. Sa pangalan niya. Sa pangalan ko.

"Hindi ko pa binabasa yan," sabi ko.

"Basahin mo. Tapos sabihin mo sa akin ang desisyon mo." Tumayo siya. "You have until tomorrow. My assistant will call you."

Lumabas siya. At ako, naiwan doon, nakaupo, hawak ang folder na magbabago ng buhay ko.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko agad sinabi sa sarili ko na hindi ako papayag. Dahil alam ko kung bakit.

Dahil ang totoo, sa loob ng tatlong taon na nagtatrabaho ako sa kompanyang ito, isa lang ang bagay na hindi ko sinasabi sa sarili ko: pagod na ako. Pagod na ako sa pagtatrabaho nang walang nakikitang patutunguhan. Pagod na ako sa pagbabayad ng utang ng pamilya ko. Pagod na ako sa pagpapanggap na kaya ko.

At si Dorian Chua-Ledesma, sa unang pagkakataon, nag-alok sa akin ng daan palabas. Hindi ko alam kung trap ba ito.

Pero alam ko, kahit gaano kasakit, hindi ko kayang tanggihan.

Bumaba ako ng elevator, hawak ang folder, umiiyak na hindi ko alam kung bakit. Pagdating ko sa ground floor, may tumawag sa akin.

"Miss Villareal?"

Lumingon ako. Isang lalaking matangkad, nakangiti, mukhang mabait. Mukhang... safe.

"Hi," sabi niya, at inilahad ang kamay. "I'm Rafael. Rafael Ledesma. Cousin ni Dorian."

Nagkamay kami. Mainit ang kamay niya. Mabait ang ngiti niya.

"Alam ko may alok siya sa iyo," sabi niya, at bumaba ang boses. "Bago ka magdesisyon... may kailangan ka munang malaman tungkol sa kanya."

Natigilan ako. "Anong ibig mong sabihin?"

Ngumiti siya. Yung ngiti na alam mong may tinatago.

"Kape tayo," sabi niya. "At sasabihin ko sa iyo kung bakit hindi ka dapat pumayag."