CHAPTER 4: Ang Unang Gabi

Hindi ko alam kung paano ako nagising sa mansion ni Dorian.

Ang huli kong natatandaan, nakatayo ako sa labas ng p***o niya sa Baguio, hawak ang tsekeng nagkakahalaga ng limang daang libong piso, habang umiiyak nang hindi ko maintindihan kung bakit. Pagkatapos, may kamay na dumampi sa balikat ko. Sinundan iyon ng isang boses na nagsabing, "Hindi ka na makakauwi ngayon. Gabi na. Dito ka na muna."

At ngayon, heto ako. Nakaupo sa pinakamalaking kama na nakita ko sa buong buhay ko. Nakakumot ng puting telang mas malambot pa sa balahibo ng pusa. Nakatitig sa kisameng may chandelier, habang tanaw mula sa bintana ang halos buong Baguio.

Tama ba ang naging desisyon ko?

Kinuha ko ang cellphone ko. May mensahe mula kay Mama.

"Anak, okay lang ako. Huwag kang mag-alala. Nakausap ko si Dra. Lim. Next week daw ang test. Salamat, anak. Mahal kita."

Napangiti ako, kahit may bigat pa rin sa dibdib ko.

Binuksan ko ang bag at inilabas ang folder na naglalaman ng kontrata. Muli kong binasa ang Article 7. Ang binago namin. Ang nakasaad na, "sa akin ang bata."

Biglang sumagi sa isip ko: paano kung nagsinungaling siya? Paano kung may iba pang nakatagong kondisyon sa kontrata? Paano kung...

Napahinto ako.

Sofia. Tigilan mo. Pumirma ka na. Panindigan mo.

Tumayo ako at nagtungo sa banyo. Napakaluwag nito, halos kasinlaki ng isang ordinaryong kuwarto. Puti ang lahat. May bathtub na kasya ang tatlong tao, shower na mistulang malakas na buhos ng ulan, at salaming halos mula ulo hanggang paa ang sakop.

Sinipat ko ang sarili kong repleksiyon. Suot ko pa rin ang pajamang hiniram ko kay Ate Belen. Gusot ang mukha ko sa pagod, at halatang namamaga ang mga mata dahil sa kakaiyak.

Ano'ng ginagawa mo, Sofia?

Muling naupo ako sa gilid ng kama at humugot ng malalim na hininga.

Maya-maya, kumatok ang isang tao.

"Miss Villareal?" tawag ng isang babae mula sa labas. "Nandito na po ang breakfast. Sabi ni Sir, kung gusto ninyong kumain, nasa dining room po siya."

Si Sir. Si Dorian. Nasa dining room. Naghihintay.

Sinilip ko ang sarili ko sa salamin. Mula sa damit hanggang sa gusot kong buhok, wala ni isang maayos sa hitsura ko.

"Ah, okay," sagot ko. "Five minutes. Thank you."

Nagsimula akong maghanap ng maisusuot. Wala akong dalang damit. Hindi ko naman pinaghandaan ang pananatili rito. Wala akong kahit anong gamit na kailangan ko.

Sa huli, kinuha ko ang robe na nakasabit sa loob ng closet. Puti, manipis, at mabango. May pamilyar na amoy na hindi ko agad matukoy.

Amoy niya.

Isinuot ko iyon at itinali sa baywang bago muling humarap sa salamin.

Okay. Okay. Kaya mo 'to. Isang breakfast lang. Tapos, uuwi ka. Magpaplano ka. Tapos...

Naputol ang iniisip ko.

Tapos ano?

Nang makarating ako sa dining room, bumungad sa akin ang isang napakalawak na lugar. May mahabang mesang kayang magkasya ang labindalawang tao, chandelier na mas malaki pa sa kama ko, sariwang bulaklak, mamahaling porselanang pinggan, at mga kubyertos na yari sa pilak.

Sa dulong bahagi ng mesa, naroon siya.

Si Dorian.

Naka-white shirt siya sa halip na karaniwang suit. Wala ring relo sa pulsuhan niya, at nakabukas ang dalawang butones sa may kuwelyo. Abala siya sa pagbabasa ng diyaryo habang humihigop ng kape.

Pagkaangat ng ulo niya, sinalubong ako ng isang bahagyang ngiti.

"Good morning," bati niya.

"Good morning," mahinang tugon ko. Hindi ko maiwasang maging alanganin.

"Umupo ka." Itinuro niya ang silyang katabi niya.

Pinili kong maupo nang may isang bakanteng upuan sa pagitan namin.

Napansin niya iyon pero hindi nagkomento. Sa halip, tinanong niya, "Hindi ka kakain?"

Sinuyod ko ng tingin ang mga pagkaing nakahain. May sari-saring prutas, tinapay, itlog, bacon, kanin, tuyo, kape, at juice.

Halos lahat yata ng puwedeng ihanda para sa almusal, naroon.

"Ang dami naman."

"Hindi ko alam kung ano ang gusto mo, kaya ipinahanda ko na lahat."

Napalingon ako sa kanya. May kakaiba sa ekspresyon niya. Sa likod ng kalmadong mukha, para siyang hindi mapakali. Iyon ang hitsura ng isang taong kinakabahan pero pilit itinatago ang nararamdaman.

"Hindi mo alam kung ano ang gusto ko," pag-uulit ko. "Kaya pinahanda mo ang lahat."

Tumango siya. "Oo."

"Bakit?"

"Dahil hindi ko alam. At ayaw kong magkamali."

Wala akong naisagot agad.

Hindi ko inaasahan ang ganoong sagot mula sa kanya. Hindi ko akalaing maririnig kong sasabihin ni Dorian Chua-Ledesma, ang lalaking kinatatakutan ng marami at tila spreadsheet ang ginagamit kapalit ng puso, na ayaw niyang magkamali.

Kumuha ako ng isang pirasong tinapay, pinahiran iyon ng butter, at kumagat.

"Okay ba?" usisa niya.

"Okay naman," sagot ko.

Bahagyang umangat ang mga sulok ng labi niya bago kami kapwa nagpatuloy sa pagkain.

Ilang sandali kaming walang imikan. Ngunit hindi tulad ng inaasahan ko, hindi naman iyon nakailang. Para bang may mga salitang hindi pa namin kayang sabihin, kaya hinayaan muna naming mapuno ng katahimikan ang pagitan namin.

"Sofia," panimula niya.

"Alam kong hindi ito ang buhay na gusto mo," mahinahon niyang sabi. "Alam kong napilitan lang kita. Alam kong hindi patas ang lahat ng nangyari. Pero gusto kong malaman mo na gagawin ko ang lahat para maging komportable ka rito. Kahit ano. Anumang kailangan mo, sabihin mo lang."

Sinikap kong basahin ang ekspresyon niya, lalo na ang sinseridad na nakikita sa kanyang mukha.

"Kahit ano?" paniniguro ko.

"Kahit ano."

Saglit kong pinagmasdan ang mga pagkaing nakahain at ang pagsisikap na ginawa niya para sa akin. May kakaibang pakiramdam na unti-unting nabuo sa dibdib ko.

"Okay," tugon ko. "May kailangan ako."

"Ano iyon?"

"Gusto kong makita ang anak mo."

Napatigil siya. "Ano?"

"Si Miguel," paglilinaw ko. "Anak mo. Gusto ko siyang makita. Gusto kong malaman kung nasaan siya at kung maayos lang ba ang kalagayan niya."

Nagbago ang anyo ng mukha niya. Sa mga mata niya, tila may namuong luha. Hindi ako sigurado kung tama ang nakita ko o kung imahinasyon ko lamang iyon. Pero sandaling tila nabasag ang matagal na niyang pagpipigil.

"Hindi ko alam kung nasaan siya," sambit niya.

"Alam ko. Pero kaya mo siyang hanapin."

"Sofia..."

"Kung papasok ako sa kasunduang ito," pagpapatuloy ko, "kailangan kong malaman kung nagsasabi ka ng totoo. Ayokong may mga bagay kang itinatago sa akin. Gusto kong makasigurong... tao ka rin."

Hindi siya agad sumagot.

Pagkaraan ng ilang segundo, bahagya siyang tumango. "Okay."

"Okay?"

"Okay. Hahanapin ko siya. Hahanapin ko ang anak ko. At kapag nakita ko siya..." Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy. "Sasabihin ko sa iyo."

Sa sandaling iyon, hindi ko nakita ang isang CEO o bilyonaryong sanay mag-utos. Sa harap ko ay isang amang sugatan, nag-iisa, at desperadong mahanap ang nawawalang anak.

"Okay," mahinang sagot ko.

Tumayo siya at inayos ang laylayan ng damit. "Kailangan ko nang pumasok. May meeting ako sa Makati. Pero..." Muli niya akong hinarap. "Babalik ako mamayang gabi. Kumain ka nang maayos at magpahinga. Kung may kailangan ka, sabihin mo lang kay Ate Nena. Siya ang namamahala sa bahay at nag-aasikaso sa lahat."

Tumango ako bilang tugon.

Pagkatapos, tuluyan na siyang lumabas ng dining room.

Naiwan akong mag-isa sa mahabang mesa, napapaligiran ng napakaraming pagkain, habang pilit inuunawa ang mga nangyari.

Buong araw akong naglibot sa mansion.

Malawak ang bawat sulok, ngunit kakaiba ang katahimikan sa loob nito. Halos walang palatandaan na may taong tunay na naninirahan dito. Walang mga litrato, walang mga librong nakakalat, at walang personal na gamit na maaaring magbigay ng ideya tungkol sa may-ari ng bahay.

Para itong showroom. Isang marangyang tahanang walang buhay.

Maliban sa isang kuwarto.

Matatagpuan iyon sa ikalawang palapag. Nakapinid ang p***o at may nakakabit na kandado.

Napahinto ako sa harap nito. Sinuri ko ang paligid at pinakinggan ang katahimikang bumabalot sa pasilyo.

Bawal ba akong pumasok dito?

Walang ibang tao sa paligid. Walang makakahuli sa akin.

Marahan kong hinawakan ang seradura. Laking gulat ko nang makitang hindi pala iyon nakakandado.

Dahan-dahan kong itinulak ang p***o.

Maliit ang kuwarto kumpara sa ibang bahagi ng mansion, ngunit maayos ang pagkakalatag ng mga gamit. May single bed, study desk, bookshelf, at sari-saring laruan. Nakasabit din sa isang tabi ang mga damit pambata, katabi ng maliliit na sapatos.

Sa dingding ay may nakapaskil na litrato.

Isang batang nasa dalawang taong gulang. Nakangiti habang may hawak na bola. Kapansin-pansin ang pagkakahawig niya kay Dorian.

Napako ang paningin ko sa larawan.

Si Miguel.

Muli kong sinuyod ang paligid. Ang mga laruan, damit, sapatos, at iba pang gamit na maingat na inilagay sa kani-kanilang puwesto.

Bakit may nakahandang kuwarto para sa bata? Bakit narito pa rin ang lahat ng gamit niya? Kung hindi alam ni Dorian kung nasaan si Miguel, bakit hindi niya ginalaw ang kuwartong ito?

Napansin ko ang isang bukas na notebook sa ibabaw ng desk. Lumapit ako at binasa ang nakasulat doon.

"Dear Miguel,

Hindi mo pa ako kilala. Hindi mo pa ako nakikita. Pero gusto kong malaman mo na nandito ako. Naghihintay. Naghahanap. Kahit gaano katagal, kahit gaano kahirap, hahanapin kita. At kapag nakita kita, sasabihin ko sa iyo ang lahat. Sasabihin ko sa iyo kung bakit hindi ako nandiyan. Sasabihin ko sa iyo kung bakit...

Mahal kita. Kahit hindi pa kita nakikita. Kahit hindi pa kita nahahawakan. Mahal kita.

Papa."

Muli kong binasa ang liham. Bawat salita ay tila may dalang bigat na matagal nang kinikimkim ng sumulat nito.

At sa loob ng kuwartong iyon, napalilibutan ng mga laruan at damit ng isang batang hindi ko pa nakikita, hindi ko napigilang lumuha.

Hindi dahil sa lungkot o galit. Kundi dahil sa pag-asang biglang sumibol sa puso ko.

Maaaring napakasakit ng naging desisyon niya noon. Marami man siyang pagkakamaling nagawa, may isang bagay na nanatiling malinaw.

Mahal niya ang anak niya.

At doon, unti-unti akong nagsimulang maniwala sa kanya.

Gabi na nang matagpuan ko ang sarili kong nakaupo sa sala habang nagbabasa ng librong kinuha ko mula sa library niya.

Bumukas ang pangunahing p***o.

Si Dorian iyon. Naka-suit pa rin siya, halatang pagod at nanggaling sa isang mahabang araw ng trabaho.

"Hi," bati niya.

"Hi," sagot ko.

Lumapit siya at umupo sa sofa. May sapat na distansiya sa pagitan namin. Hindi masyadong malapit, pero hindi rin naman malayo.

"Kumain ka na?" tanong niya.

"Oo. Nagluto si Ate Nena ng adobo. Masarap."

Napangiti siya. "Alam ko. Siya ang nagluluto para sa akin noong bata pa ako. Siya rin ang nag-alaga sa akin nang mawala ang nanay ko."

Napatingin ako sa kanya. "Nawala?"

Sandali siyang nag-isip bago humugot ng malalim na hininga.

"Namayapa siya noong sampung taong gulang ako. Cancer. Mabilis lang ang lahat. Isang buwan, wala na siya."

Hindi ako agad nakapagsalita.

"Sorry," mahinang sambit ko.

"Hindi mo kasalanan." Sinubukan niyang ngumiti, pero nanatiling malungkot ang kanyang mga mata. "Hindi kinaya ni Papa ang nangyari. Ibinaon niya ang sarili niya sa trabaho. Buong araw, buong gabi, para makalimot. Samantalang ako, naiwan kay Ate Nena. Kasama ang mga yaya, tutor, at kung sinu-sinong taong binabayaran niya para mag-alaga sa akin."

Naging malinaw sa akin ang ilang bagay na dati ay hindi ko maintindihan tungkol sa kanya.

"Kaya ka naging cold," sabi ko.

Napalingon siya. "Ano?"

"Kung bakit ganyan ka," paliwanag ko. "Noong bata ka, walang nagpakita sa iyo ng sapat na pagmamahal. Walang nagturo kung paano iyon ibinibigay at ipinaparamdam sa iba. Kaya ngayong matanda ka na, hindi mo alam kung paano magsimula."

Hindi siya kumibo. Matagal siyang nakaupo roon bago bahagyang tumango.

"Oo."

Mas naging mahinahon ang boses ko nang magsalita akong muli.

"Dorian, hindi kita pipilitin at hindi rin kita huhusgahan. Pero sana malaman mo na puwede ka pang matuto. May pagkakataon ka pang magbago at matutong magmahal. Kung gugustuhin mo lang."

Muli kong napansin ang bahagyang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata. Hindi ko alam kung tama ba ang hinala ko, pero tila may emosyong pilit niyang pinipigilan.

"Paano mo nalaman?" tanong niya.

"Ang alin?"

"Na kaya ko."

"Na-discover ko ang kuwarto," sagot ko.

"Yung nasa second floor. Yung may mga laruan at sulat para kay Miguel." Inayos ko ang pagkakaupo ko bago nagpatuloy. "Nabasa ko ang isinulat mo. Yung sinabi mong mahal mo siya kahit hindi mo pa siya nakikita o nahahawakan." Sandali akong huminto. "Para sa akin, iyon ang patunay na kaya mong magmahal. Na may bahagi sa iyo na hindi sumuko sa nararamdaman mo. Iyon ang tunay na ikaw."

"Hindi ako natatakot," giit niya. "Natatakot akong mawalan. Natatakot akong masaktan. At higit sa lahat, natatakot akong maging katulad ng tatay ko."

Umiling ako. "Hindi ka katulad ng tatay mo."

"Paano mo nasabi?"

"Dahil narito ka. Dahil patuloy mong hinahanap ang anak mo. Dahil hindi mo itinapon ang mga gamit niya. At dahil sumulat ka ng liham para sa kanya." Bahagya akong ngumiti. "Hindi mo man alam kung paano ipakita ang pagmamahal, hindi ibig sabihin na wala kang kakayahang magmahal."

Hindi siya kumibo.

Ilang sandali pa ang lumipas bago unti-unting nagbago ang kanyang ekspresyon. Sa pagkakataong ito, hindi pilit ang ngiti niya. Totoo iyon. Isang ngiting matagal ko yatang hindi nakita sa mukha niya.

"Salamat," sabi niya.

"Para saan?"

"Sa pagsasabi ng totoo."

May kung anong init na gumapang sa dibdib ko. Hindi ko man maipaliwanag kung ano iyon, alam kong may nagbago sa pagtingin ko sa kanya.

"Goodnight, Dorian," paalam ko.

Tumayo ako at iniwan siya sa sala.

Kinabukasan, biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

May mensahe mula kay Rafael.

"Sofia. May nakita akong tao na sumusunod kay Anna. Kinabahan ako. Pumunta ako sa clinic niya kahapon. Wala na siya. Wala na si Anna. Naglaho sila ng bata."

Nanigas ang buong katawan ko.

Agad akong nag-type ng sagot.

"Anong ibig mong sabihin?"

Matagal bago siya muling nagpadala ng mensahe.

"Ibig sabihin, Sofia, may kumuha sa kanila. At hindi ko alam kung sino. Pero may isang bagay akong sigurado."

"Ano?"

Ilang segundo pa ang lumipas bago dumating ang sagot niya.

"Si Dorian ang may kinalaman. Alam ko. Nakita ko ang mga papeles. May binabayaran siyang tao. Isang private investigator. At ang hinahanap niya... si Anna at ang bata."

Parang biglang nanlamig ang mga kamay ko habang binabasa ang bawat salita.

Si Dorian ang may kinalaman.

Dahan-dahan akong napalingon sa bintana. Mula roon, tanaw ang malawak na bakuran ng mansion. Bumalik sa isip ko ang lahat ng sinabi niya kagabi.

"Mahal ko ang anak ko. Hahanapin ko siya."

Nagsinungaling ba siya sa akin?

O baka naman...

Muli kong sinipat ang mensahe ni Rafael. Pilit kong inunawa ang bawat detalye, pero lalo lamang gumulo ang isip ko.

At sa pagkakataong iyon, isang bagay ang malinaw sa akin.

May paparating na panganib.