LOGINPagkatapos ng nangyari sa warehouse, hindi na kami nagkaroon ng pagkakataong mag-usap ni Dorian.Hindi dahil may galit ako sa kanya o may gusto akong sisihin. Sadyang ubos na ang lakas naming pareho. Masyadong maraming nangyari sa loob lamang ng ilang oras, at sa puntong iyon, wala na akong ibang hinangad kundi ang makaupo, makapagpahinga, at makahinga nang maluwag kahit sandali.Dinala namin sina Anna at Miguel sa isang ligtas na bahay. Hindi sa mansyon ni Dorian at lalong hindi sa sarili kong tahanan. Isa iyong lugar na hindi madaling matutunton ng sinuman. Doon muna sila mananatili habang sinisigurado naming wala nang panganib na susunod sa kanila.Nasa sofa si Anna, karga si Miguel habang marahang hinahaplos ang likod nito. May ngiti sa kanyang mga labi, pero hindi maitatago ng mga iyon ang pangamba sa kanyang mga mata. Para bang hindi pa rin siya lubos na makapaniwalang ligtas na sila."Okay ka lang?" maingat kong tanong.Iniangat niya ang tingin sa akin. "Hindi pa. Pero... kakay
Hindi kami natulog.Magdamag kaming nagplano. Nasa study room kami ni Dorian, nakabukas ang laptop sa harap namin. Nakalatag sa mesa ang mga blueprint, radyo, flashlight, at iba pang kagamitang kakailanganin namin. Kung pagmamasdan, para kaming naghahanda sa isang malaking operasyon.At hindi naman kami nagkakamali. Buhay mismo ang nakataya sa gagawin namin."Dalawa ang bantay sa labas," paliwanag ni Dorian habang itinuturo ang bahagi ng warehouse sa blueprint. "Isa sa main entrance at isa sa likod. May CCTV sa bungad at motion sensor naman sa mga bintana. Kailangan nating makapasok nang hindi nila namamalayan."Sinuri ko ang nakaguhit na plano, partikular ang likurang bahagi ng gusali."May sensor din ba sa bintanang ito?""Meron. Motion sensor. Kapag may na-detect na galaw, tutunog agad ang alarm."Bahagya akong napakunot-noo. "Anong klaseng sensor ang ginamit nila?""Infrared. Bakit?"Napangiti ako nang may naisip na paraan. "Kung infrared ang gamit nila, may posibilidad na malito
Nanatili kaming tatlo sa sala, walang sinuman ang kumikilos o nagsasalita. Tanging ugong ng aircon at malalakas na pintig ng puso ko ang pumupuno sa katahimikan.Napatingin ako kay Anna. Namumugto ang mga mata niya, basa ng luha, habang mariing nakaturo ang daliri kay Dorian.Si Dorian naman ay nakatayo sa harap namin. Maputla ang mukha at halos walang mabasang emosyon dito. Gayunman, may kung anong unos na namumuo sa kanyang mga mata."Anna," mahinang sambit ni Dorian. Pilit niyang pinananatiling kalmado ang boses. "Umupo ka. Kausapin natin ito nang maayos.""Maayos?" Napatawa si Anna, ngunit walang bahid ng saya sa kanyang tinig. "Maayos? Dorian, kinuha ang anak ko. Isang linggo na. Hindi ako natutulog. Hindi ako kumakain. At sasabihin mo sa akin na kausapin natin nang maayos?""Hindi ako ang kumuha sa kanya.""Sinungaling." Muling bumaling ang atensyon niya kay Dorian. "Sinungaling ka. Gaya ng dati. Gaya noong sinabi mong hindi mo ako pababayaan. Gaya noong nangako kang..." Naputol
Kinabukasan, maaga akong nagising.Hindi ko alam kung bakit. Sanay na ako sa mansion. Sanay na ako sa malaking kama. Sanay na ako sa tahimik. Pero ngayong umaga, may kakaiba. May kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.Tumingin ako sa cellphone ko. Walang message mula kay Rafael. Walang message mula kay Ate Belen. Walang message mula kay Mama.Okay. Okay lang lahat. Tigilan mo ang pag-iisip.Bumaba ako. Nasa dining room si Dorian, naka-suit, nakainom ng kape, nagbabasa ng newspaper. Nang makita niya ako, tumayo siya."Good morning," sabi niya."Good morning," sagot ko."Okay ka lang?" Tumingin siya sa akin. "Mukha kang... pagod."Tumingin ako sa kanya. Sa pag-aalala niya. At sa unang pagkakataon, ngumiti ako."Okay lang ako," sabi ko. "Hindi lang ako nakatulog.""Bakit?"Tumingin ako sa kanya. At naisip ko: sabihin mo ba? Sabihin mo ba ang tungkol kay Rafael? Sa litrato? Sa bata na may tattoo?Pero hindi ko sinabi. Hindi pa. Hindi ngayon."Nag-isip lang," sabi ko.Tumango siya. Hi
Tatlong araw akong hindi umuwi sa apartment.Tatlong araw na akong nanunuluyan sa mansion ni Dorian, natutulog sa kwartong hindi ko pag-aari, kumakain ng pagkaing hindi ko inihanda, at naglalakad sa malinis na sahig na hindi ko kailangang pagpaguran. Sa loob ng tatlong araw, pilit kong ipinapaniwala sa sarili ko na maayos lang ang lahat.Pero hindi.At alam kong may isang taong hindi titigil hangga't hindi niya nalalaman kung ano talaga ang nangyayari sa akin.Biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Si Ate Belen ang tumatawag.Napapikit ako at napabuntong-hininga. Heto na nga."Hello, Ate?""Sofia Villareal." Matigas ang tono niya, halatang nagpipigil ng inis. "Tatlong araw. Tatlong araw kang hindi umuuwi. Hindi ka man lang nagpapakita. Ang tanging natanggap ko lang na balita mula sa iyo ay isang text na nagsasabing, 'Ate, magpahinga muna ako, may trabaho lang.' TRABAHO?"" Ate, kasi...""Trabaho?" sarkastikong ulit niya. "Anong klaseng hanapbuhay ang dahilan para hindi ka makauwi nang
Hindi ko alam kung paano ako nagising sa mansion ni Dorian.Ang huli kong natatandaan, nakatayo ako sa labas ng pinto niya sa Baguio, hawak ang tsekeng nagkakahalaga ng limang daang libong piso, habang umiiyak nang hindi ko maintindihan kung bakit. Pagkatapos, may kamay na dumampi sa balikat ko. Sinundan iyon ng isang boses na nagsabing, "Hindi ka na makakauwi ngayon. Gabi na. Dito ka na muna."At ngayon, heto ako. Nakaupo sa pinakamalaking kama na nakita ko sa buong buhay ko. Nakakumot ng puting telang mas malambot pa sa balahibo ng pusa. Nakatitig sa kisameng may chandelier, habang tanaw mula sa bintana ang halos buong Baguio.Tama ba ang naging desisyon ko?Kinuha ko ang cellphone ko. May mensahe mula kay Mama."Anak, okay lang ako. Huwag kang mag-alala. Nakausap ko si Dra. Lim. Next week daw ang test. Salamat, anak. Mahal kita."Napangiti ako, kahit may bigat pa rin sa dibdib ko.Binuksan ko ang bag at inilabas ang folder na naglalaman ng kontrata. Muli kong binasa ang Article 7.







