CHAPTER 6: The Boardroom & the Bedroom

Kinabukasan, maaga akong nagising.

Hindi ko alam kung bakit. Sanay na ako sa mansion. Sanay na ako sa malaking kama. Sanay na ako sa tahimik. Pero ngayong umaga, may kakaiba. May kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.

Tumingin ako sa cellphone ko. Walang message mula kay Rafael. Walang message mula kay Ate Belen. Walang message mula kay Mama.

Okay. Okay lang lahat. Tigilan mo ang pag-iisip.

Bumaba ako. Nasa dining room si Dorian, naka-suit, nakainom ng kape, nagbabasa ng newspaper. Nang makita niya ako, tumayo siya.

"Good morning," sabi niya.

"Good morning," sagot ko.

"Okay ka lang?" Tumingin siya sa akin. "Mukha kang... pagod."

Tumingin ako sa kanya. Sa pag-aalala niya. At sa unang pagkakataon, ngumiti ako.

"Okay lang ako," sabi ko. "Hindi lang ako nakatulog."

"Bakit?"

Tumingin ako sa kanya. At naisip ko: sabihin mo ba? Sabihin mo ba ang tungkol kay Rafael? Sa litrato? Sa bata na may tattoo?

Pero hindi ko sinabi. Hindi pa. Hindi ngayon.

"Nag-isip lang," sabi ko.

Tumango siya. Hindi siya nagpumilit. Hindi siya nagtanong. Tumango lang siya. 

Alam niya na may tinatago ako. Pero hindi niya pinipilit. Hindi niya kinukuha. Naghihintay lang siya.

"Kailangan ko nang pumasok," sabi niya. "May board meeting ako. Mahalaga. Kung gusto mo, sumama ka."

"Ha? Bakit?"

"Sumama ka," ulit niya. "Sa office. Sa meeting. Gusto kong makita mo kung paano ako magtrabaho. Gusto kong makita mo kung... paano ako."

"Dahil kailangan kong malaman kung mapagkakatiwalaan kita. At kailangan mong malaman kung mapagkakatiwalaan mo ako."

Tumahimik ako.

"Okay," sabi ko.

Ngumiti siya. Yung maliit na ngiti.

Ang office niya, nasa 45th floor. Malaki. Buong Makati ang view. May desk na gawa sa itim na kahoy. May sofa na leather. May bookshelf na puno ng mga libro. May mga painting na mahal.

At sa gitna ng lahat, siya.

Nakaupo siya sa desk, nagbabasa ng mga papeles. Nakatayo ako sa tabi ng bintana, nakatingin sa labas. Hindi ako nagsasalita. Hindi rin siya.

Tapos, tumunog ang intercom.

"Sir, nandito na po ang board."

Tumingin siya sa akin. "Ready?"

Tumingin ako sa kanya. "Hindi."

Ngumiti siya. "Ako rin."

Ang boardroom, malaki. May mahabang mesa. May labindalawang upuan. May mga tao na naka-suit, nakatingin sa amin, nag-iisip ng kung ano.

Tumingin sila sa akin. Sa suot ko. Sa presensya ko. Naramdaman ko ang isang bagay na hindi ko maipaliwanag. Isang bagay na parang... hindi ako welcome.

"Good morning," sabi ni Dorian. "This is Sofia Villareal. Structural engineer. She'll be joining us today."

Tumingin sila sa akin. Isang lalaki, matanda, naka-salamin, tumango. "Structural engineer? Bakit nandito?"

Tumingin si Dorian sa kanya. "Dahil may karapatan siyang malaman ang mga nangyayari sa kompanya."

Tumahimik sila.

Tapos, isang babae, bata, naka-red na suit, ngumiti. "Of course. Welcome, Miss Villareal."

Umupo ako. Sa tabi ni Dorian. Sa dulo ng mesa.

At nagsimula ang meeting.

Isang oras. Isang oras na nakikinig ako sa mga taong nag-uusap tungkol sa pera, sa projects, sa mga numero. Isang oras na nakikita ko kung paano gumagana ang kompanya. Isang oras na nakikita ko kung paano si Dorian.

Hindi siya cold. Hindi siya walang puso. Hindi siya robot.

Siya ay... kontrolado.

Bawat salita, bawat desisyon, bawat galaw, kontrolado. Walang emosyon. Walang pag-aalinlangan. Walang kahit anong bagay na pwedeng magpakita ng kahinaan.

Dahil kapag nagpakita siya ng kahinaan, kakainin siya ng mga taong ito.

Tapos, nangyari.

Isang lalaki, bata, naka-blue na suit, tumayo. "Sir, may gusto lang akong itanong."

Tumingin si Dorian sa kanya. "Yes?"

"Yung Ortigas project. Yung structural report. May nakita kaming discrepancy. Sa signature."

Napatingin si Dorian sakin. Isang segundo lang. Isang maliit na segundo. Pero nakita ko. Nakita ko ang pagbabago sa mata niya.

"Anong discrepancy?" tanong niya.

"Yung report, may pirma ni Miss Villareal. Pero yung data... hindi tugma. May mga numero na hindi tama. May mga calculation na... mali."

Tumingin sila sa akin. Lahat sila. Labindalawang tao. Nakatingin sa akin na parang ako ang may kasalanan.

"Hindi totoo yan," sabi ko. "Yung report ko, tama. Lahat ng calculation ko, tama. Pwede ninyong i-check."

Tumingin sila sa akin. Tapos, tumingin sila kay Dorian.

"Sir," sabi ng lalaki. "Kung mali ang report, delikado. Pwede tayong kasuhan. Pwede tayong magsara. Pwede tayong..."

"Tama na," sabi ni Dorian.

Tumahimik sila.

Tumingin si Dorian sa lalaki. Sa mata niya, may apoy. "Sino ang nagbigay sa iyo ng report?"

Sabi ng lalaki sakanya, "Ah... si Sir Rafael po. Sinabi niyang may nakita siyang mali. Sinabi niyang dapat naming i-check."

Isang segundo lang. Isang maliit na segundo. Pero nakita ko. Nakita ko ang pagbabago sa mata niya. Galit. Tunay na galit.

"Rafael," sabi niya. Mahina. Pero narinig ng lahat.

Tumingin siya sa board. "Ang report na yan, tama. Ako ang nag-check. Ako ang nag-review. At walang mali."

Tumingin sila sa kanya. Nag-aalinlangan.

"Pero, sir..."

"Walang pero." Tumayo si Dorian. "Si Miss Villareal ay isang propesyonal. Ang trabaho niya, tama. Ang report niya, tama. At kung may magsasabi ng iba, kailangan nilang magpakita ng ebidensya. Hindi tsismis. Hindi intriga. Ebidensya." Napatahimik sila.

Tapos, tumingin si Dorian sa lalaki. "At ikaw. Kung may nakita kang mali, bakit hindi mo ako tinanong? Bakit si Rafael ang tinanong mo? Bakit hindi ang CEO?"

Tumingin ang lalaki sa kanya. Sa mata niya, may takot. "Sir, I..."

"Alam mo," sabi ni Dorian, "sa kompanyang ito, may hierarchy. May proseso. At ang proseso, hindi kasama ang pagpunta kay Rafael para magtsismis." Tumahimik siya. "Okay. Tapos na ang meeting. Lahat, labas."

Tumayo sila. Isa-isa. Walang nagsalita. Walang nagtanong. Lumabas sila.

At ako, naiwan doon, nakaupo sa tabi ni Dorian, hindi alam kung ano ang nangyari.

"Sorry," sabi niya, pagkatapos ng ilang minuto.

Tumingin ako sa kanya. "Sa ano?"

"Sa nangyari." Huminga siya nang malalim. "Hindi ko inaasahan na gagawin ni Rafael ito. Hindi sa board meeting. Hindi sa harap ng lahat."

"Bakit?"

Tumingin siya sa akin. "Dahil gusto niyang sirain ka. Gusto niyang sirain ako. At gagawin niya ang lahat para makamit yun."

"Dorian," sabi ko. "May nakita akong litrato."

"Si Rafael. Nagpadala siya ng litrato. Ng isang bata. Sinabi niyang si Miguel. Pero..." Huminga ako nang malalim. "Pero may tattoo sa leeg. At hindi si Miguel."

Tumingin siya sa akin. Sa mata niya, may takot. Tunay na takot.

"Anong ibig mong sabihin?"

"Ibig sabihin, may nagpapanggap. May gumagamit ng litrato ng ibang bata. May... nanlilinlang."

Nanahimik siya.

Tapos, mahina, sabi niya, "Kailangan kong makita ang litrato."

"Dahil may isang bagay akong kailangan mong malaman." Huminga siya nang malalim. "Hindi lang si Anna ang nawala. Hindi lang si Miguel. May iba pa."

"Ano pa yung iba?"

Tumingin siya sa akin. "May isang taong tumulong kay Anna. Isang taong nagtago sa kanya. Isang taong... nag-alaga kay Miguel. At hindi ko alam kung sino."

Tumahimik ako.

"Dorian," sabi ko. "Ano ang hindi mo sinasabi sa akin?"

"Ang totoo," sabi niya, "hindi ko alam kung nasaan si Anna. Hindi ko alam kung nasaan si Miguel. Pero may isang bagay akong alam." Huminga siya nang malalim. "May isang taong nagtatago sa kanila. At ang taong yun... kaibigan ko."

Tumahimik ako.

"Kaibigan mo?"

"Oo." Tumingin siya sa akin. "At kung tama ako, siya lang ang taong makakatulong sa atin."

-------------------

Gabi. Nakaupo kami sa sala ng mansion. Nag-aantay.

Tumunog ang doorbell.

Tumingin si Dorian sa akin. Tumango siya.

Tumayo ako. Naglakad papunta sa p***o. Binuksan ko.

Isang babae. Mga late 40s. Maikli ang buhok. Naka-jeans at t-shirt. Mukhang simple. Mukhang mabait. Pero sa mata niya, may isang bagay na hindi ko maipaliwanag. Isang bagay na parang... takot.

"Sofia?" tanong niya.

Tumingin ako sa kanya. "Oo?"

Ngumiti siya. Yung maliit na ngiti. Yung ngiti na parang alam niya ang lahat.

"Ako si Anna," sabi niya. "Si Anna Reyes."

Nagulat ako.

Tumingin siya sa likod ko. Kay Dorian. At sa unang pagkakataon, nakita ko sa mata niya ang isang bagay na hindi ko maipaliwanag. Isang bagay na parang... pag-ibig.

"Dorian," sabi niya. Mahina. Halos hindi ko marinig.

"Anna," sabi niya. "Nasaan si Miguel?"

Tumingin si Anna sa kanya. At sa unang pagkakataon, nakita ko sa mata niya ang isang bagay na parang... takot.

"Wala na siya," sabi niya. "Kinuha siya."

"Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Dorian.

Tumingin si Anna sa kanya. Umiiyak.

"May kumuha sa kanya," sabi niya. "Isang linggo na. At hindi ko alam kung sino. Pero may isang bagay akong alam."

"Ano?"

Tumingin si Anna kay Dorian. "Alam ko kung bakit. At alam ko kung sino ang may kagagawan."

Tumahimik si Dorian.

"Kung sino?" tanong niya.

"Ikaw," sabi niya. "Ikaw ang may kagagawan, Dorian."