CHAPTER 2: Ang Alok

Hindi ako pumayag sa kape.

Sa totoo lang, gusto ko. Gusto kong malaman kung ano ang sasabihin ni Rafael. Gusto kong marinig kung bakit "hindi ako dapat pumayag." Pero may isang bagay sa akin na nag-utos na huwag. Yung bagay na nag-iingat sa akin mula pa noong bata ako. Yung bagay na nagsasabi, kapag may nag-alok sa iyo ng impormasyon nang libre, may bayad yan.

"Sorry," sabi ko kay Rafael. "May kailangan pa akong gawin."

Ngumiti lang siya. Hindi siya nagpumilit. Hindi siya nagalit. "Okay lang. Pero kung magbabago ang isip mo..." Inabot niya sa akin ang card niya. Puti, simple, may pangalan lang at number. Walang titulo. Walang kompanya. "Tawagan mo lang ako."

Kinuha ko ang card. Hindi dahil gusto ko. Dahil nakita ko sa mata niya na kapag tinanggihan ko, may gagawin siyang iba. At ayaw ko yun.

"Thanks," sabi ko, at umalis ako.

Sa jeep, pauwi, binuklat ko ang folder.

Ang kontrata. Anim na pahina. Typewritten, single-spaced, walang palamuti. Yung uri ng dokumentong binabasa mo at alam mong walang emosyon ang nagsulat. Isang taon. Isang kasal. Isang susi sa isang buhay na hindi ko alam kung kaya ko. Nagbasa ako.

Article 1. Parties. Si Dorian Chua-Ledesma, CEO, at ako, Sofia Villareal, structural engineer. Walang paliwanag kung bakit. Walang dahilan. Names lang.

Article 2. Term. Isang taon mula sa petsa ng kasal. Pagkatapos, awtomatikong nagwawakas. Walang renew. Walang extension. Walang "pag-usapan natin."

Article 3. Obligations. Kailangan kong tumira sa bahay niya. Kailangan kong dumalo sa mga event niya. Kailangan kong ngumiti sa mga taong ayaw ko. Kailangan kong magpanggap na asawa niya. Walang tanong. Walang reklamo.

Article 4. Compensation. Ten million pesos. Half sa simula, half sa dulo. Plus "reasonable living expenses." Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng "reasonable" sa mundo niya. Baka isang milyon kada buwan. Baka sampung libo. Hindi ko alam.

Article 5. Confidentiality. Walang makakaalam. Walang makakasabi. Walang makakabuking. Kung may magsalita, kaso. Kung may mag-leak, kaso. Kung may magsumbong, kaso.

Article 6. Termination. Kung may mag-violate ng kontrata, void. Kung may magsinungaling, void. Kung may magmahal... hindi ko alam. Hindi ko nabasa yung parteng yun. Baka wala.

Article 7. Ito yung tumigil ako.

"In the event that the Wife conceives a child during the term of this Agreement, the Husband shall retain full custody and all parental rights. The Wife hereby waives any claim to the child, financial or otherwise, upon termination of this Agreement."

Napaupo ako sa jeep.

Binasa ko ulit. Binasa ko pangatlo. Pang-apat. Hindi nagbago ang salita. Hindi nagbago ang ibig sabihin.

Kung mabuntis ako, sa kanya ang bata. Wala akong karapatan. Wala akong habol. Wala akong... anak.

Isinara ko ang folder. Nanginginig ang kamay ko. Hindi sa takot. Sa galit.

Anong klaseng tao ang nagsusulat ng ganito?

Isang taong walang anak. Isang taong walang pamilya. Isang taong walang pakialam.

Isang taong... tulad niya.

Bumaba ako sa jeep. Naglakad ako pauwi, hawak ang folder, umiiyak na hindi ko alam kung bakit. Hindi naman ako buntis. Hindi naman mangyayari yun. Wala kaming relasyon. Walang kahit ano.

Pero may isang bagay sa akin na nagsabi, kapag may ganitong clause sa kontrata, may dahilan kung bakit nandiyan yan.

At ang dahilan, hindi maganda. Pagdating ko sa apartment, nandun si Ate Belen.

Si Ate Belen ang landlady ko. Sixty-two years old, malaki ang puso, mas malaki ang bibig. Siya ang nag-alaga sa akin noong unang buwan ko sa Maynila, noong wala akong makain at wala akong matuluyan. Siya ang nagturo sa akin kung paano magluto ng adobo na hindi nasusunog. Siya ang nagpapaalala sa akin na kumain kapag nakakalimutan ko.

At siya rin ang taong hindi ko kayang magsinungaling.

"Anak, ano yan?" tanong niya, nakatingin sa folder.

"Contract, Ate. For work."

"Work?" Umupo siya sa tabi ko. "Bakit may luha ka?"

Wala akong luha. O baka meron. Hindi ko na alam.

"Pagod lang, Ate."

"Pagod?" Ngumiti siya. Yung ngiti na alam mong hindi siya naniniwala. "Anak, kilala kita. Kapag pagod ka, natutulog ka. Kapag umiiyak ka, may nangyari. Ano yan?"

Tumingin ako sa folder. Tapos sa kanya. Tapos sa folder ulit.

"May nag-alok sa akin ng trabaho," sabi ko. "Malaking trabaho. Malaking pera. Pero..." Huminga ako nang malalim. "Pero may kapalit."

"Anong kapalit?"

"Hindi ko pa alam."

Tumingin siya sa akin nang matagal. Yung tingin na parang binabasa niya ako. Yung tingin na parang alam niya ang lahat kahit wala akong sinasabi.

"Anak," sabi niya, at hinawakan ang kamay ko. "Kapag may nag-alok sa iyo ng pera kapalit ng kalayaan mo, hindi yan trabaho. Yan ay hawla. At ang hawla, kahit ginto pa, hawla pa rin."

Tumingin ako sa kanya. At sa unang pagkakataon, napaisip ako kung tama ba siya.

"Pero, Ate," sabi ko. "Paano kung kailangan ko?"

"Kailangan mo ba? O gusto mo lang?" Hindi ako sumagot.

Dahil alam ko ang sagot. Kailangan ko. Kailangan ng pamilya ko. Kailangan ng nanay ko na may sakit sa Cebu. Kailangan ng kapatid ko na nag-aaral pa. Kailangan ko ng pera. At si Dorian Chua-Ledesma, sa unang pagkakataon, nag-alok sa akin ng pera.

Pero saan ako sa kasunduan niya? 

Kinabukasan, 9 AM, nakatayo ako sa labas ng office ni Dorian.

Hindi ako nakatulog. Buong gabi, binasa ko ang kontrata. Buong gabi, iniisip ko kung ano ang gagawin ko. Buong gabi, pinagpapalit-palit ko ang "oo" at "hindi" sa utak ko.

Pero pagdating ko sa office niya, alam ko na ang sagot.

"Miss Villareal," sabi ng assistant niya. "Mr. Ledesma is waiting." Pumasok ako.

Nakaupo siya sa desk, nakatingin sa mga papeles, tulad ng dati. Nang makita niya ako, tumayo siya. Ngumiti siya. Yung maliit na ngiti.

"Sofia. Umupo ka."

Umupo ako. Inilapag ko ang folder sa mesa. Tumingin siya sa folder, tapos sa akin.

"Binasa mo."

"Oo."

"At?"

Tumingin ako sa kanya. Diretso. Walang pag-aalinlangan.

"Article 7."

Napakurap siya. Isang segundo lang. Isang maliit na segundo. Pero nakita ko. Nakita ko ang pagbabago sa mata niya. Nakita ko ang sugat.

"Anong tungkol sa Article 7?"

"Kung mabuntis ako, sa iyo ang bata. Wala akong karapatan. Wala akong habol. Wala akong... anak." Tumingin ako sa kanya. "Bakit?"

Hindi siya sumagot agad. Tumingin lang siya sa akin. Tapos tumayo siya, lumapit sa bintana, tumingin sa labas.

"Hindi ko alam kung paano mo gustong sagutin ko yan," sabi niya, mahina ang boses.

"Sa totoo lang," sabi ko. "Mas gusto ko."

Tumingin siya sa akin. At sa unang pagkakataon, nakita ko siyang... tao. Hindi CEO. Hindi billionaire. Hindi ang lalaking natatakot ang mga tao. Tao. Pagod. Sugatan. Takot.

"May dahilan," sabi niya. "Pero hindi ko pa kayang sabihin sa iyo. Hindi pa."

"Kapag pinirmahan ko ba, sasabihin mo?"

Tumingin siya sa akin nang matagal. "Oo."

"Kapag hindi ko pinirmahan?"

"Hahanap ako ng iba."

Tumayo ako. "Salamat sa offer, pero…"

"Wait." Natigil ako.

Tumingin siya sa akin. At sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang bagay sa mata niya na hindi ko pa nakita. Pangangailangan. Hindi para sa kontrata. Hindi para sa kasal. Para sa isang bagay na mas malalim.

"Sofia," sabi niya. "Alam ko na hindi ito patas. Alam ko na masyadong malaki ang hinihingi ko. Pero kailangan ko. Hindi para sa akin. Para sa kompanya. Para sa mga taong nagtatrabaho dito. Para sa mga taong umaasa sa amin. Kung mahuhulog ang kompanyang ito, hindi lang ako ang mawawalan. Marami."

Tumingin ako sa kanya. "Ikaw ang CEO. Bakit hindi mo na lang ayusin?"

"Dahil hindi ko alam kung sino ang kalaban ko." Huminga siya nang malalim. "I've been trying for two years. I've hired investigators. I've looked at every file. Every account. Every signature. But the person doing this... they're good. They know the system. They know me. And they're waiting for me to fail." Tumahimik ako.

"Kaya kailangan ko ng asawa," sabi niya. "Kailangan ko ng taong nasa tabi ko. Hindi para sa pag-ibig. Para sa proteksyon. Para sa stability. Para sa... anything."

"At ako? Bakit ako?"

Tumingin siya sa akin. "Dahil hindi ka natatakot sa akin." Napalunok ako.

"Lahat ng tao sa kompanyang ito, natatakot sa akin. Lahat ng tao sa mundong ito, natatakot sa akin. Pero ikaw... kagabi, sa party, sinagot mo ako. Hindi ka nagpanggap. Hindi ka ngumiti. Hindi ka nagpasalamat sa isang bagay na hindi ko naman binigay. Sinabi mo ang totoo. At yun ang kailangan ko. Kailangan ko ng taong magsasabi sa akin ng totoo. Kahit gaano kasakit."

Tumingin ako sa kanya. At sa unang pagkakataon, nakita ko siya. Hindi bilang CEO. Hindi bilang lalaking may pera. Bilang tao. Isang taong pagod. Isang taong takot. Isang taong nag-iisa.

"Bakit may Article 7?" tanong ko.

Tumingin siya sa akin. Tapos, mahina, sabi niya, "Dahil may isang taong pinagkatiwalaan ko. Isang taong mahal ko. At nang mabuntis siya, ginamit niya ang bata para sirain ako. Kinailangan kong protektahan ang sarili ko."

Tumahimik ako.

"Ano ang nangyari sa bata?"

Tumingin siya sa akin. Sa mata niya, may luha. Hindi ko alam kung nakita ko ba talaga, o baka imagination ko lang. Pero may luha.

"Hindi ko alam," sabi niya. "Hanggang ngayon, hindi ko alam."

Tumahimik kami. Mahabang katahimikan. Yung uri ng katahimikang hindi awkward. Yung uri ng katahimikang may ibig sabihin.

Tapos, sabi ko, "Okay."

Tumingin siya sa akin. "Okay?"

"Okay. Papayag ako." Huminga ako nang malalim. "Pero may kondisyon ako."

"Ano?"

"Article 7. Papalitan natin. Kung mabuntis ako, sa akin ang bata. Hindi sa iyo. Sa akin."

Tumingin siya sa akin nang matagal. Tapos, dahan-dahan, ngumiti siya. Hindi yung maliit na ngiti. Yung tunay na ngiti. Yung ngiti na parang unang beses niyang ngumiti sa loob ng matagal na panahon.

"Deal," sabi niya.

Umupo siya sa desk, kumuha ng pen, at binago ang kontrata. Isang linya lang. Isang linya na nagbago ng lahat.

Inabot niya sa akin ang pen. "Sofia Villareal," sabi niya. "Are you ready?"

Tumingin ako sa kontrata. Tapos sa kanya. Tapos sa kontrata ulit.

Isang taon. Isang kasal. Isang susi sa isang buhay na hindi ko alam kung kaya ko. Pumirma ako.

Umuwi ako ng apartment na parang nananaginip.

Nakaupo ako sa kama, hawak ang kontrata, nakatingin sa kisame. Nangyari na. Pumirma na ako. Isang taon. Isang kasal. Isang buhay na hindi ko alam.

Tumingin ako sa cellphone ko. May message mula kay Ate Belen: "Anak, kumain ka na ba? Nagluto ako ng sinigang. Dalhan kita?"

Napangiti ako. Pero may lungkot.

Paano ko sasabihin sa kanya?

Hindi ko pa alam. Hindi ko pa kaya. Hindi ko pa oras.

Binuksan ko ang kontrata. Binasa ko ulit. Yung mga salita, yung mga pangako, yung mga kondisyon. Isang taon. Isang kasal. Isang susi.

Tapos, binasa ko ulit ang Article 7. Yung binago namin. Yung "sa akin ang bata."

At sa unang pagkakataon, napangiti ako. Hindi dahil masaya ako. Dahil alam ko, kahit gaano kahirap ang desisyong ito, may isang bagay akong napanatili. Ang karapatan ko.

Kinabukasan, tumunog ang cellphone ko. Unknown number.

"Miss Villareal?"

"Yes?"

"Ito si Rafael. Rafael Ledesma. Nakausap natin kahapon."

Nanginig ako. "Rafael."

"Nagtext ako, pero hindi ka nagreply. So tumawag na lang ako." Ngumiti siya. Narinig ko ang ngiti niya sa boses. "Alam ko na pumayag ka na. Sa kontrata ni Dorian."

Tumahimik ako. Paano niya nalaman?

"May gusto lang akong sabihin sa iyo," sabi niya. "Isang bagay na hindi sinabi ni Dorian sa iyo."

"Ano?"

"Yung ex niya. Yung babaeng buntis. Yung nawalang anak niya." Huminga siya nang malalim. "Hindi siya nawala. Buhay siya. At nasa Maynila lang." Tumigil ang mundo ko.

"Ano?"

"Kung gusto mo," sabi niya, "magkita tayo. At sasabihin ko sa iyo ang lahat. Tungkol sa bata. Tungkol kay Dorian. Tungkol sa kung bakit ka niya pinili."

Tumingin ako sa cellphone ko. Nanginginig ang kamay ko.

"Rafael," sabi ko. "Bakit mo sinasabi sa akin ito?"

Tumahimik siya. Tapos, mahina, sabi niya, "Dahil may karapatan kang malaman." At binaba niya ang telepono.

Tatlong oras akong nakaupo sa kama, hawak ang cellphone, hindi alam kung ano ang gagawin.

Buhay ang bata.

Nasa Maynila lang.

At alam ni Rafael kung nasaan.

Tumingin ako sa kontrata. Sa pirma ko. Sa pangako ko. Isang taon. Isang kasal. Isang susi.

Pero ano ang susi kung may nakatagong p***o?

Binuksan ko ang drawer, kinuha ang card ni Rafael, at tumingin sa number.

Tapos, bago ko pa mapigilan ang sarili ko, nagtext ako.

"Kailan tayo magkikita?" Nagreply agad siya.

"Bukas. 7 PM. Sa lugar na hindi ka nila hahanapin."

At doon ko naintindihan: hindi lang si Dorian ang may tinatago. Lahat sila.