Sino Ang Mga Pangunahing Tauhan Sa Babad?

Sa mundo ng mitolohiya ng Pilipinas, ang mga pangunahing tauhan ay tuluyan nang nakaukit sa puso ng bawat Pilipino. Una sa lahat, hindi maikakaila ang kahalagahan ni Bathala, ang pangunahing Diyos at tagapaglikha. Siya ang nagbigay-daan sa lahat ng bagay at siya ring nag-aalaga sa mga tao. Kasama niya sa kanyang mundo si Apolaki, ang diyos ng araw na madalas na itinuturing na tagapagtanggol ng mga tao. Sa kabila ng kanilang mga magagandang katangian, may mga diyosas din na pumukaw sa ating imahinasyon tulad ni Maria Makiling, ang magandang diwata ng bundok na nagdadala ng misteryo at hiwaga sa kanyang kaharian. Halimbawa, siya ang gumawa ng maraming kababalaghan, mula sa mga nakamamanghang tanawin hanggang sa mga kwentong pag-ibig. Huwag ding kalimutan si Lam-ang, ang bayaning kalahating diyos mula sa epikong 'Biag ni Lam-ang.' Ang kanyang mga kakayahan at mga pakikipagsapalaran ay talagang nakakabighani; isa siyang simbolo ng katapangan at pagsusumikap. Ang iba pang tauhan na kapansin-pansin ay sina Buwan at araw, na kinakatawan ang mga puwersa ng kalikasan. Ang mga tauhan na ito ay hindi lamang gawa-gawa; sila'y nagsisilbing takbuhan ng ating mga karanasan at pagpapahalaga, at tila sila'y buhay na kwentong nagbibigay inspirasyon sa bawat henerasyon. Kabilang sa mga pangunahing tauhan ay si Mariang Sinukuan, isang diwata na kilala sa kanyang kahusayan sa pagtatanggol sa kanyang bayan. Ang kanyang kwento ay puno ng sakripisyo at katapatan, di ba? Over time, ang mga kwentong ito ay nagbigay-diin sa mga mahahalagang aral at turo na patuloy nating nadadala sa ating pang-araw-araw na buhay. Sa kabuuan, ang mga hindi malilimutang tauhan sa mitolohiya ng Pilipinas ay nagsisilbing gabay at inspirasyon, nagpapakita ng ating mga mithiin, pangarap, at ang ating pagkakakilanlan bilang mga Pilipino.

Nakakatuwang tanong 'to — at parang may konting ambivalence sa likod niya. Ang salitang 'babad' sa Filipino ay karaniwang pandiwa: tumutukoy sa paglalagay ng bagay sa likido para lumambot o sumipsip ng lasa, kaya sa puntong iyon wala siyang iisang "may-akda" dahil hindi ito isang likhang pampanitikan kundi isang karaniwang salita. Ngunit kung tinutukoy mo naman ang isang akda o likhang may titulong 'Babad', iba ang usapan: ang may-akda ay palaging naka-credit sa pabalat o title page ng libro, koleksyon ng tula, o sa metadata ng digital na publikasyon. Bilang isang taong madalas maghanap ng pinagmulan ng mga paborito kong teksto, napakahalaga sa akin na tingnan agad ang ISBN, pahina ng karapatang-ari, o ang talaan ng publisher. Madalas din akong tumingin sa WorldCat, Google Books, at sa mga lokal na katalogo ng mga unibersidad kapag hindi malinaw ang impormasyon. Kung tradisyonal o pampalakasan ang materyal — halimbawa isang kantang bayan o pasalitang kuwento — posibleng walang opisyal na may-akda at dapat i-credit bilang "hindi kilalang may-akda" o bilang bahagi ng isang oral tradition. Kaya kung nais mong eksaktong pangalan: tingnan ang pabalat o ang opisyal na talaan ng aklat. Kung wala akong hawak na kopya ng pamagat na 'Babad', pipiliin kong mag-trace mula sa publisher o sa library databases; madali kasing malito kapag maraming gawa ang may magkaparehong pamagat. Personal, masaya ako sa maliit na paghahanap na 'to — parang treasure hunt ng mga pangalan at marka ng paglalathala.

Sa bawat trahedya ng pelikula, palaging may mga pangunahing tauhan na nagdadala ng nilalaman at damdamin ng kwento. Isang magandang halimbawa ay si Othello mula sa Shakespeare. Siya ay isang bihasang heneral, ngunit ang kanyang labis na tiwala sa ibang tao ay nagiging dahilan ng kanyang pagbagsak. Ang labis na pag-ibig at pagseselos, na naging sanhi ng mga hindi pagkakaintindihan, ay nagdadala sa kanya sa isang madilim na landas na nagiging masakit na wakas. Napaka-eksploratory ng kanyang karakter, dahil puno siya ng emosyon at kahulugan. Sa kanyang paglalakbay, makikita mo ang matinding laban sa buhay at kamalayan kung paano ang mga simpleng desisyon ay nagdadala sa kanya sa trahedya. Isang mas modernong halimbawa naman ay si Jay Gatsby mula sa ‘The Great Gatsby’. Siya ay encapsulation ng American Dream, ngunit ang kanyang pagsisikap na makamit ang pag-ibig ni Daisy ay nagdala sa kanya sa sariling pagkawasak. Ang kanyang pagnanais na makabawi at ang labis na ambisyon niya ay nagresulta sa pagkapahiya at pagkalungkot, na hindi niya kailanman inaasahan. Ang pagkakaroon ng mga tauhang ito sa mga pelikula ay nagbibigay-diin sa katotohanang madalas na tayong nakasalalay sa ating mga damdamin at desisyon, na posibleng humantong sa mga nakakabahalang kaganapan. Sa nga anime, ang mga tauhan gaya ni Eren Yeager sa ‘Attack on Titan’ ay nagtataguyod ng mga tema ng trahedya. Ang paglalakbay ni Eren mula sa isang simpleng bata sa isang naguguluhang mundo, at ang kanyang mga desisyon upang ipaglaban ang kalayaan ng kanyang bayan ay nagpastig ng madilim na katotohanan ng mga laban sa pagitan ng mga tao. Ang kanyang mga pagkilos at ang pagkaka-impluwensiya ng kanyang mga kasamahan ay nagiging sanhi ng sunud-sunod na kaganapan na nagwawakasta sa sarili at sa mga tao sa paligid niya. Ang karanasan ng mga tauhang ito ay nagbibigay inspirasyon sa mga mambabasa at manonood, ngunit umaabot ito sa mga masakit na realidad na sumasalamin sa ating sariling buhay.

Huwag kang mag-alala, hindi ito isang pasaring — gusto ko lang ibahagi ang napakatapang at marubdob na karanasan ko habang binabasa ko ang ‘Babad’. Simula pa lang ay tinatabunan ka na ng tubig at alaala: si Lina, ang bida, bumabalik sa bayang nalunod sa tagal ng panahon dahil sa sunod-sunod na pagbaha at mga nakatagong kasaysayan ng kanyang pamilya. Hindi sumusunod ang nobela sa tuwid na linya; paulit-ulit akong pinapabalik sa mga sandali na tila pinagtagni-tagni: mga liham na natagpuan sa lumang baul, mga panaginip na parang alon na nagbubulong ng pangalan ng isang matagal nang nawalang kapatid, at ang matandang si Lola Nena na halong galit at pag-asa. Ang bawat kabanata’y parang pagbuhos ng ulan na unti-unting lumulubog sa mga karakter — hindi lang literal na pagbaha kundi pagbabad sa kasalanan, alaala, at pagtitiis. Ang pinaka tumagos sa akin ay kung paano pinagsama ng may-akda ang personal at pulitika: ang maliit na paghihigpit sa buhay ng isang pamilya ay nagpapakita ng mas malalaking sugat ng bayan — lupaing inagaw, katahimikan ng komunidad, at pagbabalatkayo ng kapangyarihan. Naiwan ako na may kakaibang init sa dibdib: sugat na maaaring maghilom pero kailangan harapin. Matapos isara ang huling pahina, ramdam kong basa pa rin ako — hindi dahil sa ulan, kundi dahil sa bigat ng mga kuwento na nagbabad sa akin.

Isang kwentong puno ng hinanakit at pag-asa, ang 'Ibong Mandaragit' ay naglalaman ng mga tauhan na tunay na nakakaantig. Una na dito si Lando, ang pangunahing tauhan, na isang mapagmahal at matatag na karakter na palaging handang ipaglaban ang kanyang mga prinsipyo at pamilya. Ang kanyang paglalakbay ay puno ng mga hamon, mula sa mga pangarap na nais niyang maabot hanggang sa mga pag-aalinlangan na nagpapahirap sa kanya. Kabilang din sa kwento si Fely, ang kanyang kasintahan, na tila simbolo ng pag-ibig at suporta na nagbibigay lakas kay Lando kahit sa gitna ng gulo. Huwag kalimutan si Mang Isko, isang matandang tagapayo na nagbibigay ng mahahalagang aral kay Lando. Ang kanyang mga karanasan at kaalaman ay nagiging gabay na nagsisilibing boses ng kadalubhasaan at pakikipaglaban sa mga hamon ng buhay. Ang tatlong tauhang ito ay talagang nakaka-relate; halos lahat tayo ay may Lando at Fely sa ating buhay, at ang mga aral at hamon nila ay maaari nating mailipat sa ating mga karanasan. Ito rin ay ang mga tauhan sa paligid nila, mula sa mga kaibigan hanggang sa mga kalaban, na nagsisilbing repleksyon ng ating lipunan. Ang kanilang mga tagumpay at pagkatalo ay nagbibigay-diin sa mga tao na dapat tayong makipaglaban para sa ating kinabukasan at mga pangarap, kahit gaano man ito kahirap. Ang 'Ibong Mandaragit' ay hindi lamang kwento ng pag-ibig at pakikibaka kundi pati na rin isang reyalidad ng buhay na hindi natin dapat kalimutan.

Sobrang tumimo sa akin ang eksenang naglalaman ng pop-up book sa simula ng pelikula — yung unang beses na lumabas ang mukha ng nilalang at unti-unting lumaki ang presensya niya sa kwarto. Nung binabasa ni Amelia yung misteryosong aklat na ‘The Babadook’, hindi lang horror ang naramdaman ko kundi isang malamig na pag-ahit ng kawalan: ang mga pop-up na imahe, ang malabong tawa, at ang music cue na unti-unting umaakyat. Para sa akin, iyon ang eksena na nag-translate ng takot mula sa screen papunta sa katawan ko — parang may kumakagat sa dibdib mo. Ang ganda ng shot composition doon: malalapit na close-up sa mga mata, mga anino na naglalaro sa sulok, at isang manipis pero epektibong sound design na parang dumudugtong sa tibok ng puso. Hindi lang ito jump scare; may bigat na emosyonal na nagtutulak sa takot, kasi alam mong hindi lang isang monster ang kaaway, kundi dinadala rin ang bigat ng lungkot at pagkasunog ng pag-asa. Matapos yun, hindi na ako nakakita ng monster movie sa parehong paraan — lahat nagiging metapora, at mas nagtatagal ang epekto sa isipan ko.

Mula sa simula, agad na akong naakit sa kwentong isinasaad sa 'Balangaw'. Isang makulay na paglalakbay ito na puno ng mga tauhan na may masalimuot na nakaraan at hinaharap. Ang mga pangunahing tauhan, tulad ni Aira, na isang ambisyosang batang babae, ay talagang nakaka-inspire. Puno siya ng mga pangarap at hindi natatakot na harapin ang mga pagsubok. Napakaganda ng kanyang pag-unlad mula sa isang pangkaraniwang bata patungo sa isang matatag na lider na naglalayong baguhin ang kanyang mundo. Sa tuwing nakikita ko siyang lumalaban para sa kanyang mga paniniwala, parang may ibang apoy akong nararamdaman sa loob ko. Si Rika naman, ang kaibigan ni Aira, ay nagdadala ng contrast sa kwento. Wala siyang takot, ngunit siya rin ay puno ng mga pagdududa. Minsan nakakaloka ang kanilang dynamic, dahil sa kanilang mga pagkakaiba sa pananaw. Pero sa kabila ng kanilang mga alitan, nagagawa nilang makabuo ng matibay na samahan. Tulad ng tunay na buhay, may mga pagkakataon na mahirap ang pagkakaibigan, pero bumabalik pa rin sila sa isa't isa. Huwag nating kalimutan si Kiran! Ang kanyang quirky na pagkatao ay nagdadala ng isang masayang liwanag. Mahilig siya sa mga gadget at tila may mga solusyon sa lahat ng problema. Siya ang nagbibigay ng comic relief sa kwento, pero may mga lalim din siya na hindi natin agad nakikita. Ang kanyang backstory ay isa sa mga paborito kong bahagi, kaya't mas lalo itong nagpaparamdam sa akin ng koneksyon. Sa kabuuan, ang ‘Balangaw’ ay puno ng mga tauhan na naglalaman ng iba’t ibang aspeto ng buhay at tunay na damdamin na nararamdaman ng bawat isa, at talagang nakakaengganyo ito!

Bago ko talakayin ang mga tauhan sa 'Ang Kwintas', talagang nakakaintriga ang tema ng kwentong ito. Nagsimula ang kwento sa isang mama na si Mathilde Loisel, isang magandang babae na nabubuhay sa isang ordinaryong buhay, ngunit puno ng pangarap na makamit ang luho. Sa kanyang asawa, si Monsieur Loisel, na napaka-mahiyain at masaya sa kanilang simpleng buhay, naiisip ni Mathilde na siya ay niligawan ng isang mas mataas na posisyon sa buhay. Ang ganitong pagnanais ay nagiging sanhi ng kanyang pagkakasangkot sa isang trahedya na palaging nagiging termo ng kwento. Kasama rin sa kwento ang kanyang kaibigang si Madame Forestier, na naging simbolo ng karangyaan at yaman. Ang kwintas na ipinahiram ni Madame Forestier kay Mathilde ang nagsilbing pangunahing kagamitan sa kanyang pagbibitiw sa mga problema. Sa huli, ipinakita ng kwento kung paano ang pagkakaingganyo ng sobrang materyalismo ay nagdudulot ng malalim na pagkasira. Ang pagkakaroon ng mga tauhang ito ay talagang nagbigay-buhay at lalim sa kwento, at sa proseso, pinakilala ang mga tema ng ambisyon at mga panganib ng kasakiman.

Sobrang saya ko tuwing napapagusapan ang ‘Batangan’ dahil ang pangunahing tauhan doon ay si Maya Lumban — isang babaeng lumaki sa tabing-dagat na may matibay na paninindigan pero hindi perpekto. Lumilitaw siya bilang anak ng isang mangingisda na natuto ng lahat ng praktikal na kaalaman sa buhay: pumipigil sa bagyo, naghahanda ng lambat, at nakikipaglaban para sa karapatan ng komunidad. Mula sa una, ramdam mo na siya ang puso ng kwento: kumikilos dahil sa pangangailangan, hindi dahil sa sinasabing kapalaran. Ang pagkatao ni Maya ay nakakabit sa mga maliit na detalye—ang ugali niyang maghilamos bago matulog kapag nag-aalala, yung pagngingiti niya sa mga bata na tumatakbo sa pampang, at yung sandaling magtitiwalag siya kahit mahirap. Nakakabilib na hindi siya isang flawless hero; nagkakamali siya, nagpapatawad, at minsan ay nagdadalawang-isip. Ang arko ng kanyang karakter ay mapanindig—nagmumula sa simpleng pagnanais na protektahan ang kanyang pamilya at bayan, humahantong sa mas malawak na aksyon laban sa katiwalian at pagkasira ng kalikasan. Personal, nare-relate talaga ako kay Maya dahil pamilyar ako sa mga maliit na komunidad na pinag-uusapan ang parehong takot at pag-asa. Pinapahalagahan ko kung paano niya pinagsasama ang tapang at kababaang-loob; hindi siya magaling sa lahat pero handa siyang matuto. Pagkatapos kong basahin/tanawing muli ang mga eksena niya, madalas ako napapangiti at napupuno ng inspirasyon—parang gusto kong tumulong, kahit maliit lang, para mapanatili ang ganda ng pampang.