Mga Tauhan Sa Ang Ama Novels & Stories

Nagpakawala ng mahabang hininga si Thomas at mariing sinabi, “Si Nelson Mayo ang aking ama.” Ama? Siya ba talaga ang ama niya?! Si Angus ay lubos na natulala. Ang kanyang mga nakaraang pagpapalagay ay sapat na matapang, ngunit sino ang nakakaalam na ang mga biro ng Diyos ay mas matapang? Hindi ba ito ay isang bit masyadong maraming pagkakataon?

'Si Mama' Sinagot ko ang tawag "Hello Ma" bungad kong sagot. "Kamusta ka dyan?" Bungad na tanong ni Mama. "Ok naman po alam mo ba Mama mababait sila rito lalo na si Mam Lessandra saka yung mga anak niya ang babait" 'except lang sa isa" "Buti na lang mababait sila at di katulad ng mga ibang amo na minamaltrato yung mga katulong" sabi ni Mama.

Ang ilan, tinatangi kaya maraming inilabas na ebidensya ang mga tauhan ko para mapatunayan lamang ito. Arnold Elthon Madrid, ang pangalan ng aking Ama. Na nawawala at sinasabing patay na ng iba. Ito sana ang magmamana hindi ang ama ni Luis kung di lang nangyari ang trahedya noong isinilang ako.

"Lolo, Lola, Nanay, anong nangyayari? Handa na ba ang hapunan?" Ng makita siya, si Kennard ay tila nawala ang lahat ng katwiran. "Sino ang tinatawag mong Lolo at Lola? Huwag mo kaming tawaging ganyan! Ni hindi nga namin alam kung sino ang tunay mong ama. Umalis ka na dito!"

Lahat sila ay seryosong nakatingin sa amin. "Son, wag mong masyadong galingan dahil mas bata sya sayo at isa pa babae ang iyong katunggali," sabi sa isang lalake siguro ay ito ang Ama sa madamot ng pangalan. Nakita ko kung oaano ito ngumisi na parang walang pakialam kung babae ako.

Tuwang-tuwa naman ang mag-asawang matanda. "Ah, hija, pasensya ka na ha. Kinulit kasi nila akong pumunta dito para makita ka nila at ang kambal," malumanay na sabi ni Mama Amelia. Apologetic pa ang mukha niya. Inaalala siguro niya ako, baka magalit ako o umiwas sa kanila. "Ahmm... sino po sila?" tanong ko. "Mga Lola at Lolo mo... I mean, mga magulang ko," parang batang nakagawa ng kasalanan.

At ngayon, tiyak ko na aking kamatayan, mamamatay ako sa kamay ng aking ama dahil sa aking pagkakamali at katangahan. "Matagal na panahon na rin ang dumaan na hindi ko muli nadarama ang ganitong taglay na lakas Akala ko, hindi na mababalik pa sa akin ito. Ngayon at nasa aking tunay na anyo na ako, magagawa ko na ang lahat! Lahat, na gusto kong gawin!," nasisiyahang sabi ng aking ama na humalakhak pa ng malalim at nakakakilabot na tawa.

umiiling kong wika "Tita! Kami na ni Cierra! Babies kami na ni Mommy ninyo!" malakas na sigaw nito kaya lalo akong natawa na ako ng tuluyan. Malalakas na tili ang narinig ko sa mga tauhan ko. Wala na akong pakialam sa mga tao na nagsasabi ng hindi maganda sa akin sa mga anak ko sa ama ng mga anak ko. Ang importante sa akin?

Tumango-tango naman ako bilang sagot. Nagtaka ako nang sabunutan niya ang kaniyang buhok at tila ba hindi mapakali. "May problema ba?" tanong ko sa kaniya. "Sa totoo lang, nahirapan si Father na paalisin iyon sa katawan ng Mama at ng pamangkin mo. Malakas kasi talaga ang kapit ng dalawang multong iyon," wika ni Am-Am.

Dalawang Linggo Mas Maaga Ang kalusugan ng aking ama ay mabilis na humina, at halos lahat ng kanyang mga araw ay nakakulong sa kanyang kama. Bumisita si Pia, at naalala ko kung paano nagliwanag ang kanyang mga mata nang pumasok siya sa silid. "Pia," mahinang sabi nito sabay abot ng kamay sa kanya. "Halika maupo ka sa akin."