ซุปเปอร์แมน 2025

หวังหยูซิน ศิษย์หมอประหลาดต้องอาคมข้ามภพสู่ปี 2025 วรยุทธ์โบราณ การแพทย์ที่สาบสูญกำลังจะสร้างตำนานบทใหม่ที่คนทั้งโลกต้องจดจำ

ความทุกข์ยากจะหมดไปเมื่อข้าผู้นี้เกิดมาเป็นลูกชายของท่านแม่ เพราะข้ามีพลังนึกคิดต่อจากนี้ครอบครัวของเราจะสุขสบายและร่ำรวย บทนำ หวังต้าหลง เด็กหนุ่มทศวรรษ 2025 ทะลุมิติมาเกิดกับนางเอกละครย้อนยุคตอนเย็นที่คุณแม่ชอบดู เขาเคยบ่นเมื่อเห็นแม่ร้องไห้เพราะชีวิตของนางเอกรันทด ทุกข์ยาก ไม่คิดเลยว่าวันนี้เขาจะได้มาเกิดเป็นลูกชายในท้องของนางเอก แต่จะทำอย่างไรได้อยากกลับมิติก็ไม่สามารถทำได้ ทางเดียวที่จะทำได้คือการยอมรับความจริงและยังมีความโชคดีในความโชคร้ายนี้คือเขามีพลังวิเศษติดตัวมาด้วย ไม่ว่าเขาจะนึกคิดอะไร ทุกสิ่งทุกอย่างมักจะปรากฏตัวหน้าเสมอ หรือนี่คือสวรรค์ดลบันดาลมาให้เขาช่วยเหลือครอบครัวนางเอก เอาล่ะในเมื่อเขาต้องมาเกิดเป็นลูกชายของนางเอก เขาจะช่วยเหลือให้นางร่ำรวยและสุขสบายเอง **นิยายเรื่องนี้แต่งตามความเข้าใจของนักเขียนเท่านั้น ไม่ได้อ้างอิงตามประวัติศาสตร์ สถานที่ และเหตุการณ์ต่าง ๆ เป็นสิ่งที่สมมุติขึ้นมาเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อ่านเพื่อความบันเทิง สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537

โปรยปราย... องค์หญิงเถียนเอ๋อร์ คือราชทินนามที่นางได้รับจากองค์จักรพรรดิ ซึ่งมาพร้อมหน้าที่อันใหญ่ยิ่งที่ ซ่งผิงซื่อ ต้องใช้ทั้งกายและใจแลกมาก หากแต่เมื่อได้มาแล้ว นางกลับต้องพานพบกับความเจ็บปวด ตามเนื้อเรื่องในหน้านิยาย และต้องสูญเสียทุกสิ่งไปเพียงเพราะความแค้น ทว่าเมื่อ ซ่งผิงซื่อ ครูสาวผู้มาจากปี 2025 มาเกิดใหม่ในร่างนี้ นางจึงขอเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนางร้ายที่น่าสงสารผู้นี้เสียใหม่ และจะขอเป็นเพียงสตรีตัวประกอบที่มีความสุขอย่างเรียบง่ายในนิยายเรื่องให้ได้

เรื่องราวของ "เดรค" และ "ลันตา" ว่าที่คู่หมั้นที่เกิดเรื่องราวอันเจ็บปวดระหว่างทั้งคู่จนทำให้ห่างหันไป ก่อนที่จะโคจรกลับมาพบกันอีกครั้งเพื่อจบเรื่องราวทุกอย่าง มาลุ้นกันว่าเรื่องราวความรักครั้งนี้จะจบลงเช่นไร

ฉันแต่งงานกับอเล็กซานเดอร์มาได้สามปีแล้ว ใครต่อใครต่างก็หวาดเกรงในความโหดเหี้ยมของเขา แต่สำหรับฉัน เขากลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อเสมอมา แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป นับตั้งแต่เอเลน่ารับกระสุนแทนเขาในเหตุการณ์ยิงปะทะเมื่อหกเดือนก่อน เขาพูดเสมอว่าเธอเจ็บตัวเพราะช่วยเขาไว้ ดังนั้นฉันจึงต้องคอยยอมตามเธอ ในงานกาล่าอันทรงเกียรติที่สุดของตระกูล สามีของฉัน ท่านเจ้าพ่อมาเฟีย อเล็กซานเดอร์ ปรากฏตัวพร้อมกับเอเลน่า เลขาของเขา ที่ควงแขนเขามาด้วย บนหน้าอกของเธอประดับด้วยเข็มกลัดทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งนายหญิงแห่งตระกูล “เอเลน่ายอมรับกระสุนแทนฉัน เธอถูกใจเข็มกลัดนั่น ฉันก็เลยให้เธอยืมสักพักหนึ่ง ถึงอย่างไร คุณก็เป็นนายหญิงเพียงคนเดียว วางตัวให้สมเกียรติหน่อยสิ” ฉันไม่ได้เถียงเขา ฉันเพียงถอดแหวนแต่งงานออกและหยิบใบหย่าออกมา “ในเมื่อเธอชอบมันนัก ก็เอาไปเลยสิ รวมทั้งที่นั่งข้าง ๆ คุณด้วย ฉันก็ยกให้เหมือนกัน” อเล็กซานเดอร์เซ็นชื่อโดยไม่ลังเล พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ปรากฏบนใบหน้า “นี่เธอกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีกล่ะ? เธอก็แค่เด็กกำพร้าที่พลัดพรากจากครอบครัว คงอยู่รอดในซิซิลีได้ไม่ถึงสามวันหรอก ฉันจะรอวันที่เธอกลับมาอ้อนวอนฉัน” ฉันหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมเข้ารหัสที่ไม่ได้ใช้มาสามปีขึ้นมา อเล็กซานเดอร์ไม่รู้เลยว่าจริง ๆ แล้ว ฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลมาเฟียที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป แต่ตระกูลของฉันกับตระกูลของอเล็กซานเดอร์เป็นคู่อริกันมาโดยตลอด เพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขา ฉันยอมเปลี่ยนชื่อของตัวเองและถึงขั้นตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อและพี่ชายของฉัน ปลายสายเชื่อมต่อแล้ว ฉันสูดหายใจเข้าลึกและกระซิบ “พ่อคะ หนูเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป อีกสองสัปดาห์ส่งคนมารับหนูด้วยนะคะ”

ไอ้ใหญ่… ค่อยๆ เอามือดันเข่าสองข้างของเรไรแหกอ้าออกจากกัน ทำท่าเหมือนกำลังจะฉีกทุเรียน “ผมอยากเห็นทุเรียนของคุณเรไรชัดๆ ว่ายวงของมันจะใหญ่แค่ไหน รสชาติจะหวานมันส์สักแค่ไหน” น้ำเสียงตื่นเต้นจัด มือหยาบใหญ่ค่อยๆ แหกเข่าของเมียนายจ้างออกจากกัน ดวงตาเบิกโพลงเพ่งมองพูทุเรียนยวงใหญ่ เบียดอัดกันแน่นอยู่ระหว่างง่ามขาของเรไร โอบล้อมไว้ด้วยเส้นไหมสีดำระยับ “โอ้ว… พูใหญ่สุดๆ” ไอ้ใหญ่ตะลึงลาน ก้มลงปาดลิ้นชิมรสชาติหวานมันส์ของพูทุเรียนในทันที ทั้งเลียสลับดูดเสียงดังซ่วดๆ ทำเอาสะโพกของเรไรบิดส่าย ดิ้นไปดิ้นมาด้วยความเสียวซ่านทรมานหอย