บนหน้าจอของ 'คู่โดยสารพันล้านไมล์' เคมีระหว่างสองตัวละครหลักเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันติดตามจนจบเรื่องได้ไม่ยากเลย ฉากแรกที่ทั้งสองพบกันบนยานอวกาศเต็มไปด้วยความเงียบและสายตาที่สื่อความหมายมากกว่าคำพูด ซึ่งนักแสดงนำทั้งสองถ่ายทอดได้ชัดเจน: Jennifer Lawrence รับบทเป็น Aurora Lane ขณะที่ Chris Pratt รับบทเป็น Jim Preston และทั้งคู่คือคู่พระ-นางที่เล่นคู่กันตลอดทั้งเรื่อง
การแสดงของทั้งคู่มีมิติที่ต่างกันแต่เข้ากันได้ดี ฉากที่ Jim พยายามสร้างชีวิตใหม่บนยานและ Aurora ที่เป็นนักเขียนหนังสือถูกขังด้วยโชคชะตาแตกต่างกัน แสดงให้เห็นความขัดแย้งและความอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ด้านข้างยังมีตัวละครรองที่น่าสนใจอย่าง Michael Sheen ในบท Arthur ซึ่งเข้ามาเติมสีสันให้กับไดนามิกระหว่างพระเอก-นางเอกโดยไม่แย่งซีน แต่กลับทำให้บทหลักเด่นขึ้น
มุมมองส่วนตัวคือการเห็นวิธีที่นักแสดงทั้งสองประสานบทบาทร่วมกัน ทำให้เรื่องที่อาจกลายเป็นนิยายวิทยาศาสตร์เย็นชากลายเป็นเรื่องราวของคนสองคนที่เหงาและอยากเชื่อมต่อกัน ฉากเงียบ ๆ ในห้องโดยสารหรือมื้ออาหารสองคนนั้นยังติดตาฉันอยู่เสมอ และนี่แหละคือเหตุผลที่ชื่อของ Jennifer Lawrence และ Chris Pratt ถูกยกขึ้นมาเสมอเมื่อใครพูดถึงภาพยนตร์เรื่องนี้
Chris Pratt รับบทเป็น Jim Preston — ชายช่างซ่อมที่ตื่นก่อนเวลาที่กำหนดบนยาน เป็นตัวละครที่ Pratt เล่นได้ด้วยเสน่ห์แบบบ้านๆ ทำให้ความขัดแย้งทางศีลธรรมของเรื่องดูมีน้ำหนักแต่เข้าถึงง่าย
Jennifer Lawrence รับบทเป็น Aurora Lane — นักเขียนนักสำรวจความหมายของชีวิต เธอทำให้ออร่า (ออโรรา) ดูทั้งเปราะบางและแข็งแกร่งในจังหวะเดียว ส่วน Michael Sheen เล่นเป็น Arthur หุ่นยนต์บาร์เทนเดอร์ ที่ให้มุขคมและคำพูดกลางๆ แก้ความตึงเครียดได้ดี
Laurence Fishburne ปรากฏตัวในบท Gus Mancuso ผู้มีบทบาทสำคัญในช่วงกลางเรื่องด้วยความจริงจังและความน่าเชื่อถือ ขณะที่ Andy García รับบทเป็น Captain Norris ของยาน ส่งความนิ่งและความรับผิดชอบให้ภาพรวมของทีม นักแสดงคนอื่นๆ อาจจะมีบทไม่เยอะ แต่ทั้งห้าคนนี้คือแกนหลักที่ขับเคลื่อนเรื่องราวให้คนดูรู้สึกผูกพันกับสภาพแวดล้อมบนยานได้อย่างชัดเจน