อ่าน 'And Then There Were None' แล้วฉันชอบที่ตัวร้ายไม่ใช่คนที่โผล่มาท้าสู้ตรงหน้า แต่เป็นผู้วางกับดักที่มองเห็นภาพรวมทั้งหมดได้ชัดกว่าตัวละครอื่น ๆ เจ้ามือแบบนี้กินความคิดของคนอ่านเพราะเขาทิ้งเบาะแสเล็ก ๆ แต่เพียงพอให้ผู้คนตั้งคำถามกับกันและกัน และเมื่อคลี่คลายความจริง มันไม่ใช่แค่การจับคนผิด แต่มันคือการเผยโฉมวิธีคิดที่โหดร้ายอย่างเยือกเย็น