تسجيل الدخولเมื่อโชคชะตานำพาหญิงสาวที่หน้าเหมือนรักแรกของเขากลับมา ธนา เจ้าพ่อคาสิโนผู้เย็นชา ต้องพบกับความท้าทายครั้งใหม่ ระหว่างความปรารถนาที่ร้อนแรงและอดีตที่ไม่อาจลืม…
عرض المزيد“Ma, ayoko! Hindi ko siya mahal!”
Malakas ang boses ni Jason Curry, umalingawngaw sa buong mansyon ng mga Curry. Napatigil si Pia, ang kanyang ina, habang hawak ang tasa ng kape. Nagtagpo ang tingin nila ni Amor Curry, ang mahigpit na ama ni Jason.“Jason, hindi mo kailangang mahalin siya,” malamig na sabi ni Amor habang pinapatag ang tono ng boses. “Ang kailangan mo lang… ay pakasalan siya. Si Lorie Philip ang tanging tagapagmana ng Philip Empire. Kapag naganap ang kasal na ‘yan, maliligtas ang kumpanya natin sa pagkalugi.”
Napasinghap si Jason, galit at pagkadismaya ang gumuhit sa kanyang mukha.
“Hindi ako alipin ng negosyo n’yo, Dad! May buhay ako! May minamahal akong iba—si Necy!”Napalingon si Pia. “Anak, please, huwag mo nang palalain pa. Alam mong gagawin natin ‘to para sa ikabubuti ng pamilya.”
“Pamilya?” mapait ang tawa ni Jason. “O para sa ikabubuti ng bulsa n’yo?”
Isang malakas na hampas sa mesa ang sagot ni Amor. “Isa pa at masasampal kita, Jason! Huwag mong kalilimutan kung sino ang nagpapakain sa’yo!”
Tahimik na tumayo si Jason, nanginginig sa galit. “Hindi ko kailangan ng pera kung kapalit naman niyan ang kalayaan ko.”
Pero sa labas ng pintuan, may dalawang mata ang tahimik na nakikinig—si Necy, ang sekretarya ni Jason. May halong ngiti sa kanyang labi.
"Di ako makakapayag, akin ka lang, Jason," mahinang bulong niya. "Walang pwedeng makakapag-agaw sayo mula sa akin kahit na sinong babae." Samantala, sa kabilang panig ng siyudad, sa Philip Mansion, nakaupo si Franco Philip sa kanyang study room. “Franco, bakit ang lalim ng iniisip mo?” tanong ng asawang si Jane, habang inilalapag ang tray ng cookies na gawa ng anak nilang si Lorie.“May problema sa kompanya,” sagot ni Franco, hindi inaalis ang tingin sa laptop. “May anomalya sa account na hinahawakan ni Amor Curry. May nawawalang walong daang milyong piso.”
Napaawang ang bibig ni Jane. “Si Amor? Pero magkaibigan kayo. Hindi ba’t matagal na kayong magkasosyo?”
“Alam ko,” sagot ni Franco, mariin ang tinig. “Kaya gusto kong makasiguro. Magpapa-imbestiga ako. Hindi ko kayang paniwalaan hangga’t walang ebidensya.”
Sa sandaling iyon ay pumasok si Lorie, may dalang tray ng cookies.
“Mom, Dad! Tikman n’yo ‘to, ako mismo ang nag-bake!” masiglang sabi ng dalaga.Napangiti si Jane. “Aba, mukhang masarap ‘to ah.”
“Tignan natin kung ganun nga,” biro ni Franco habang kumakagat. “Hmm… masarap. Lorie, kung ganyan lagi luto mo, baka ma-in love na sa’yo si Jason.”Napangiti si Lorie, namula ang pisngi. “Dad naman… hindi pa nga kami nagkikita ulit, pinipilit n’yo na agad ako.”
Tahimik lang si Jane. Pero sa loob niya, may kaba. Pakiramdam niya, may paparating na unos.
Kinabukasan, maagang pumasok si Franco sa kompanya. Isang tawag mula sa kanyang finance head ang gumising sa kanya.“Sir, nakuha na po namin ang mga dokumentong nagpapatunay. Si Amor Curry po talaga ang naglipat ng pondo sa offshore account.”
Namilog ang mga mata ni Franco. “Sigurado ka ba?”
“Opo, sir. Lahat po ng ebidensya ay nasa email n’yo na.”
“Salamat. Huwag mo munang ipagsabi kahit kanino,” mariing bilin ni Franco.
Pagkababa ng tawag, napatingin siya sa larawan ng pamilyang Curry sa mesa.
“Amor…” bulong niya. “Paano mo nagawa ‘to sa akin?” Sa kabilang banda, sa mansyon ng mga Curry, kinakabahan at hindi mapakali si Amor. "Sir, nag-imbestiga si Franco!" tarantang sabi ng isa sa mga tauhan niya sa telepono. "Mukhang may nakuha na silang ebidensya." "Anong sabi ko sa'yo? Burahin mo lahat!" sigaw ni Amor. "Walang bakas na dapat makita nila!" "Ginawa ko na, sir, pero may na-d******d na silang files bago ko na-delete ang iba." "Shit!" napasuntok si Amor sa mesa. "Kung mabubuko tayo, tapos tayo!" Tumalikod siya at tinawagan si Jason. "Jason! Siguraduhin mong tuloy ang engagement n'yo ni Lorie. Walang atrasan! Kapag natuloy 'yon, kahit anong ebidensya, hindi tayo matitinag." "Dad..." malamig na tugon ni Jason. "Ano bang kinalaman ni Lorie sa kalokohan mo?" "Hindi mo kailangang maintindihan, anak. Gawin mo lang." "Hindi ako tuta mo!" singhal ni Jason. "Hindi ko siya kayang lokohin-" "Anak, gawin mo 'to para sa pamilya," sabat ni Pia, nanginginig ang tinig. "Para sa atin. Pag wala ka, mawawala lahat." Tahimik si Jason. Napatingin siya sa litrato ni Necy na nasa kanyang desk. "Pagkatapos nito..." bulong niya, "tayo pa rin, Necy. Walang makakapigil sa atin." Linggo ng hapon. Ang hangin ng Tagaytay ay malamig, ngunit mainit ang tensyong bumalot sa rest house kung saan nagkaharap sina Franco Philip at Amor Curry. Sa tabi ni Franco ay si Lorie, suot ang puting bestida, walang kamalay-malay sa unos na paparating.“Amor,” bati ni Franco, malamig ngunit magalang. “Kailangan nating mag-usap tungkol sa kompanya… at sa engagement nina Lorie at Jason.”
Napatawa si Amor, pilit at mapakla. “Pare, bakit parang ang bigat ng tono mo? May problema ba?”
Dahan-dahang tumayo si Franco, nakatitig sa kanya.
“Dahil may napatunayan na ako,” matigas ang boses nito. “Na ikaw… ang dahilan kung bakit nawalan ng pondo ang kumpanya ko.”Parang natuyuan ng dugo si Amor. “Anong pinagsasabi mo, Franco? Wala akong alam diyan!”
“Wag mo akong gawing tanga, Amor!” Umalingawngaw ang sigaw ni Franco, at muntik nang mahulog ang basong hawak ni Lorie. “May hawak akong ebidensya! Mga dokumento, pirma mo, at mga account na naglilipat ng pera sa offshore bank. Lahat ng pinaghirapan ng Philip Empire nilustay mo!”
Napasinghap si Lorie. “Dad… what’s happening?”
Hindi siya pinansin ni Franco. Ang mga mata niya ay nakatuon lang kay Amor — puno ng galit, sakit, at pagtataksil.
“Tinanong kita noon kung totoo ang pagkakaibigan natin. Pero ngayon alam ko na ang sagot pera lang pala ang halaga sa’yo.”Tahimik si Amor, nanginginig ang mga daliri. Pilit niyang pinapakalma ang sarili.
“Pare… hayaan mong ipaliwanag ko”“Wala ka nang ipapaliwanag!” singhal ni Franco, tumataas ang tinig. “Kanselado na ang engagement nina Lorie at Jason. Hindi ko ibibigay ang anak ko sa anak ng magnanakaw!”
Natigilan si Amor. Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha — mula sa pagkabigla, naging malamig at mapanganib ang mga mata.
“Franco…” bulong niya, mabagal, halos pabulong. “Sigurado ka bang gusto mong kalabanin ako?”“Wala akong kinatatakutan, Amor,” sagot ni Franco. “Lalo na kung katotohanan ang nasa panig ko.”
Humigpit ang kamao ni Amor. “Hindi mo alam kung anong binubuksan mong pintuan, Franco. Sa mundong ginagalawan natin… ang kabutihan ay madaling lamunin ng kapangyarihan.”
“Kung ‘yan ang mundo mo, Amor,” mariing tugon ni Franco, “hindi ako kabilang doon.”
Nanginginig ang labi ni Lorie. “Dad, let’s go na, please…” bulong niya, hinila ang kamay ng ama.
Ngunit bago sila umalis, lumapit si Amor, dahan-dahan, hanggang halos magdikit ang kanilang mukha.
“Alam mo, Franco,” sabi niya sa malamig na tinig, “minsan, ang sobrang tiwala yan ang pumapatay sa tao.”Tinitigan siya ni Franco nang diretsahan. “At ang sobrang kasakiman yan ang unti-unting sumisira sa kaluluwa.”
Tahimik silang nagtitigan bago tuluyang lumakad si Franco palayo, kasama si Lorie.
Ngunit sa mga mata ni Amor, may apoy ng galit at pagnanasa sa paghihiganti. Kinuha niya ang cellphone, nag-dial, at malamig na bulong ang lumabas sa kanyang bibig:“Gawing aksidente. Siguraduhin mong wala ni isa sa kanila ang makakaligtas.”
Madaling araw. Tahimik ang daan habang bumabaybay ang itim na kotse ng mga Philip sa kalsadang papunta sa Maynila. Nasa likod si Lorie, nakasandal sa balikat ng kanyang inang si Jane, habang si Franco ang nagmamaneho.“Hon,” mahinang sabi ni Jane, “baka pagod ka na, ako na lang magmamaneho.”
Umiling si Franco. “Okay lang ako, malapit na tayo.”
Ngumiti siya sa rearview mirror. “Lorie, anak, pag-uwi natin, maghanda ka. We’ll have dinner with our board tomorrow. Gusto kong ipakilala ka bilang acting CEO.”ค่ำคืนนี้บรรยากาศในคาสิโนหรูหราตระการตายิ่งกว่าทุกคืน แสงไฟระยิบระยับสะท้อนผ่านคริสตัลระย้าบนเพดาน เสียงเพลงแจ๊ซบรรเลงเบาๆ คลอไปกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาของแขกผู้มาเยือน แต่ทุกสิ่งดูเหมือนจะหยุดนิ่งทันที เมื่อ เจน ก้าวเข้ามาเธอสวมชุดราตรีสีดำยาวที่เข้ารูป เผยให้เห็นสัดส่วนงดงามอย่างไร้ที่ติ ชายกระโปรงผ่าขึ้นสูงแสดงเรียวขาสวยสง่า ในขณะที่สายเดี่ยวบางเฉียบประดับด้วยเพชรเล็กๆ ทำให้เธอดูทั้งเซ็กซี่และสง่างาม ผมยาวถูกรวบหลวมๆ โชว์ต้นคอขาวเนียน ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเมคอัพที่ดูเรียบหรู ดวงตาคมหวานเปล่งประกายเจิดจรัสทุกสายตาหันมองเธอ รวมถึงสายตาของธนาเขายืนอยู่ที่โต๊ะ VIP มุมห้อง พร้อมกับคอลินและริชาร์ด และหญิงสาวที่นั่งข้างๆ ซึ่งยังคงพยายามเรียกร้องความสนใจจากเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจอีกต่อไปธนาเบือนสายตาจากเธอคนนั้นทันทีที่เห็นเจนก้าวเข้ามา ท่าทางเธอมั่นใจขึ้นกว่าเดิม ราวกับราชินีที่ก้าวสู่สนามรบ เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ “เด็กดื้อนี่…จะเล่นเกมส์อะไรกันอีก”เจนเดินตรงไปยังบาร์ หยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบ พลางหันมามองธนา สายตาเธอยั่วเย้าและเย็นชาในเวลาเดียวกัน ก่อนจ
บรรยากาศในห้องคาสิโนส่วนตัวของธนาอบอวลไปด้วยกลิ่นซิการ์จางๆ และเสียงหัวเราะต่ำๆ ของกลุ่มชายหนุ่มโต๊ะโป๊กเกอร์กลางห้องหรูหรา โต๊ะนั้นล้อมรอบไปด้วยเพื่อนสนิทของเขา คอลิน ชายหนุ่มเจ้าเล่ห์ที่มีสายตาเจิดจ้าแบบนักล่า และริชาร์ด นักธุรกิจผู้มั่งคั่งที่มีท่าทางสุขุมราวกับนักการทูตแต่สิ่งที่ทำให้บรรยากาศดูยิ่งดิบเถื่อนขึ้น คือร่างของหญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนตักของธนา ใบหน้าสวยคมของเธอประดับด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย ขณะที่มือบางกำลังแตะแก้วไวน์ในมือเขา ท่าทางยั่วยวนอย่างจงใจเสียงหัวเราะของคอลินดังขึ้นเมื่อไพ่ถูกแจก เขาชี้ไปที่ธนาและพูดติดตลก “เฮ้ ธนา นายมีทั้งไพ่ดี ทั้งสาวสวยอยู่บนตัก จะไม่โกงพวกเราแน่นะ?”ธนายิ้มบางๆ หยิบซิการ์ขึ้นมาจุดแล้วพ่นควันออกมาอย่างช้าๆ “ฉันไม่จำเป็นต้องโกง นายก็รู้” สายตาคมเข้มของเขาฉายแววที่บอกว่า เขาเป็นคนควบคุมทุกอย่างในห้องนี้คอลินผู้มีเสน่ห์สะกดสายตาใครต่อใครนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาทอประกายด้วยความสุขุมแต่เจ้าเล่ห์ ขณะที่ริมฝีปากโค้งขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ดูยากจะอ่านออกเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดพับแขนขึ้นเล็กน
ทันทีที่ประตูรถถูกเปิดออก ธนาก้าวนำเจนเข้าไปนั่งเบาะหลังอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่ต้องการให้ใครมีเวลาสังเกตหรือมองมากเกินไป ลูกน้องของเขาปิดประตูเบาๆ ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไปเมื่อกระจกกั้นระหว่างส่วนคนขับและเบาะหลังเลื่อนขึ้น เจนยังไม่ทันได้พูดอะไร ธนาก็เอื้อมมือดึงเอวบางของเธอเข้ามาใกล้ ร่างเล็กเซมาปะทะกับอกกว้างของเขา"ธนา! คุณจะทำอะไร—" เสียงของเธอถูกกลืนหายไปทันทีที่เขาประกบจูบลงมาอย่างเร่าร้อนจูบรุนแรงที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ของเขาทำให้เธอตกใจ มือเล็กดันอกเขาเพื่อพยายามผลักออก แต่ธนาไม่เปิดโอกาสให้เธอหนี เขาใช้มืออีกข้างประคองต้นคอของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอยอมเปิดปาก และทันทีที่เธออ่อนแรงลง ลิ้นร้อนของเขาก็แทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดเจนพยายามหันหน้าหนี แต่การจูบของเขาทำให้เธอแทบหมดแรง มือที่ผลักเขาในตอนแรกกลับกลายเป็นจิกที่เสื้อของเขาแน่น เธอรู้สึกถึงลมหายใจร้อนแรงของเขาที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจเมื่อเขาถอนจูบออก ดวงตาคมของธนาก็มองเธออย่างพอใจ ริมฝีปากของเขายังแต้มยิ้มมุมปากเล็กๆ"นี่คือการลงโทษ ที่เธอแต่งตัวแบบนั้นออกมาให้คนอื่นมอง" เขาพูดเสียงต่ำ หายใจยังไม่เป็นปกติเจนมองเขาด้วยดวงตา
เช้าวันใหม่ในห้องสวีท แสงแรกของวันเล็ดลอดผ่านม่านสีขาวบางเข้ามาในห้อง เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วอดที่จะหน้าแดงไม่ได้เมื่อวานเธอตั้งใจจะออกไปเดินเล่นซื้อของที่ตลาด เพราะหลังจากที่ขลุกตัวอยู่ในห้องมาหลายวัน สุดท้ายธนาเองก็อนุญาตให้เธอออกไปได้ แต่ทุกอย่างกลับไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด"ชุดนี้มันสั้นไป" ธนากล่าวเสียงเข้ม ขณะที่สายตาคมกริบจ้องมองขาเรียวยาวของเธอ เจนถอนหายใจ ก่อนจะเดินกลับไปเปลี่ยนชุดใหม่เมื่อเธอกลับมาพร้อมกับเดรสยาวที่คิดว่าน่าจะดูเรียบร้อยพอ ธนากลับส่ายหัว "หลวมเกินไป ดูไม่มีชีวิตชีวาเลย""งั้นชุดนี้ล่ะคะ?" เจนพูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ขณะที่สวมชุดตัวใหม่ที่ดูพอดีตัว แต่ธนากลับลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ จับเธอหมุนตัวหนึ่งรอบก่อนจะยิ้มมุมปาก"ไม่ต้องออกไปไหนแล้ว อยู่ที่นี่กับฉันก็พอ"ยังไม่ทันที่เจนจะโต้ตอบ ร่างสูงก็ช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มไปที่ห้องนอน ทิ้งเธอไว้ในอ้อมแขนราวกับจะบอกให้รู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกตลอดคืนธนาไม่ปล่อยให้เธอได้หลับสนิทแม้แต่นิดเดียว เธอพยายามต่อรอง แต่ทุกสัมผัส ทุกคำกระซิบของเขา ทำให้เธอเหมือนคนหมดเรี่ยวแรงที่จะขัดขืนเมื่อเจนแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินออกม
ธนานั่งอยู่ในห้องทำงานที่ชั้นสูงสุดของคาสิโน เมื่อข่าวเรื่องความขัดแย้งในวงการคาสิโนเริ่มเข้ามา เขายิ้มเล็กน้อยเมื่อได้รับข้อมูลจากผู้ช่วยส่วนตัว เสียงเคาะประตูเบาๆ และมาร์คเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่แสดงถึงความกังวล“บอส เรามีปัญหาใหญ่แล้ว” มาร์คพูดเสียงต่ำ “ข่าวลือเรื่องการขัดแย้งระหว่างเราและกลุ่ม
“เจน...มานี่” ธนาเอ่ยเรียก น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ สายตาของเขาจับจ้องไปที่เธอ ไม่ปล่อยให้หลุดไปแม้แต่เสี้ยววินาที เจนชะงัก ใจเต้นแรงเมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้น เธอรู้ว่าปฏิเสธไม่ได้และไม่ควรคิดจะหนี เขาเป็นเหมือนแรงดึงดูดที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงธนายืนรออย่างนิ่งสง่า สายตาคมกริบเหมือนจะอ่านทุก
“ก็ไม่ใช่ว่าไม่คิดจะหนี ก็แค่ถ้าฉันจะหนี… มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายต้องวางแผนให้ดี” เธอคิด พยายามมองหาทางออกที่ดีที่สุด ท่ามกลางความรู้สึกหนักอึ้งที่จับต้องได้จากสถานการณ์ที่เธอต้องเผชิญอยู่ในขณะนี้“เขาไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ฉันไปง่ายๆ” ธนาเป็นคนที่มีอำนาจ และเธอก็รู้ว่าตัวเองอยู่ในอุ้งมือของเขา เธอเริ่มร
ไม่น่าหลงกลเด็กแสบนั่นเลย ธนาคิดในใจ ขณะเดินวนไปวนมาในห้องทำงาน รู้สึกถึงความไม่สบายใจที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขานึกถึงเจน เขาจะรู้สึกถึงอาการตึงเครียดในอก ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นเขาพยายามควบคุมสถานการณ์นี้ แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงเข้าไปในเกมที่เจนเล่นอยู่ เกมที่เขาไม่อาจ





