ตอนจบของนิยาย เดินกระแทก เป็นอย่างไร

ผมทะลุมิติไปเป็นตัวร้ายในนิยายน้ำเน่าที่ตอนจบต้องถูกพระเอกทำลายครอบครัว เพื่อปลายทางอันแสนสุข ผมเลยขัดขวางเส้นเรื่องด้วยการเอาตัวเองเข้าไปแทรก แต่ไหงพระเอกดันมาติดหนึบอยู่กับผมซะงั้น!

【โปรดปรานอนุจนทำลายภรรยาหลวง + ไล่ตามภรรยาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน+ กระจกแตกไม่หวนคืน + แอบรัก + นิยายสายสะใจ】 ชาติก่อน เซิ่งจือหว่านยอมลดตัวลงไปแต่งงานเพื่อความรัก นางควักสินเดิมของตนออกมาจุนเจือครอบครัวสามี ทั้งเขียนตำราพิชัยสงครามช่วยเขารับศึก และร่างบทความกลยุทธ์ส่งเสริมให้ซื่อจื่อได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น ใครต่อใครต่างพากันยกย่องว่า ฉีซื่อจื่อเป็นบุรุษผู้มีความสามารถล้ำเลิศ ส่วนองค์หญิงที่รู้จักแต่ความรักอย่างนางได้แต่งงานกับเขา นับว่าเป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่แท้ๆ! แต่เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เซิ่งจือหว่านก็ตัดสินใจทันทีว่าคนคลั่งรักน่ะ ใครอยากเป็นก็เชิญ! สามีจะรับอนุหรือ? นางก็จะไปหาบุรุษใหม่มาดามใจบ้าง! แม่สามีต้องการให้นางเลี้ยงอนุและลูกอนุหรือ? นางเลยไปพาเมียน้อยของพ่อสามีที่กำลังตั้งท้องมามอบให้เป็นของขวัญตอบแทนเสีย! รวมถึงพี่สาวน้องสาวและน้องชายของสามีพวกนั้นด้วย กินของนาง ใช้เงินของนาง ในเมื่อไม่รู้จักบุญคุณ ก็จงคายทุกอย่างที่เอาไปคืนมาให้หมด! ＊ ฉีซูเซี่ยนไม่คิดเลยว่าเซิ่งจือหว่านจะใจแคบถึงเพียงนี้! ก็แค่รับอนุเข้ามาคนเดียว แม้อีกฝ่ายจะตั้งท้องลูกของเขา แต่ก็ไม่มีทางข้ามหน้าข้ามตานางที่เป็นภรรยาหลวงไปได้หรอก แล้วเหตุใด เรื่องถึงได้บานปลายจนถึงขั้นต้องหย่าขาดกันล่ะ? สตรีที่หย่าขาดจากสามี จะยังมีบุรุษดี ๆ คนใดมารับได้อีก? เขาจะคอยดูวันที่นางเสียใจในภายหลัง! ＊ ซางสิงอวี้อันธพาลตัวพ่อแห่งเมืองหลวง มีความลับอย่างหนึ่งที่ตั้งใจจะเหยียบไว้ให้มิดจนกว่าจะเข้าโลง จนกระทั่งวันนั้น วันที่นางโน้มกายลงมาใกล้ เขาจึงได้รู้ว่า ต่อให้ต้องตายตอนนี้ก็คุ้มค่าแล้ว!

ฉันกับเพื่อนสนิททะลุมิติเข้าไปในนิยายตระกูลเศรษฐีสุดดราม่า พอภารกิจจบ ฉันก็เลือกที่จะจากไป แต่เขากลับตกหลุมรักนางเอกผู้หลงใหลและยึดติดในเรื่อง แล้วตัดสินใจจะอยู่ต่อเพื่ออยู่ข้างเธอ แปดปีต่อมา ระบบกลับบอกฉันว่า เขาถูกนางเอกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช และเหลือชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น ตอนที่ฉันไปถึง เขาถูกมัดอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำเรียกชื่อของฉันซ้ำไปซ้ำมา แต่ภรรยาประธานของเขากลับกำลังวางแผนจัดงานแต่งสุดอลังการกับพระเอกผู้เป็นรักแรกของเธอ ฉันมองดูมือคู่ที่เคยเล่นเปียโนของเพื่อนสนิท ตอนนี้กลับเหลือแต่รอยเข็มถี่ยิบเต็มไปหมด “นายมาจนได้ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านายต้องมาแน่...” เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ฉันนี่มันโง่จริง ๆ นึกว่าการอยู่เคียงข้างคือคำสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด” “แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้เธอแค่ต้องการบันไดให้เหยียบขึ้นไปเท่านั้นเอง” “พาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่...”

จู่ๆ จื่อหนิงก็ตายและทุลุติมาเข้ามาในตอนจบของนิยาย...แล้วอย่างไรกัน เรื่องดำเนินมาถึงตอนจบแล้วนางไม่สามารถเปลี่ยนแปลงแก้ไขอะไรได้ นอกจากขอเพียงได้ด้วยชีวิตพ่อตัวร้ายที่น่าสงสารผู้นี้เอาไว้ก่อนเถอะ!

เพื่อหย่ากับฟู่ซือหาน ฉันเป็นฝ่ายเสนอว่าจะออกจากบ้านตัวเปล่า แม้แต่ลูกชายวัยสามขวบก็ไม่เอาไปด้วย เมื่อเห็นว่าฉันตั้งใจเปลี่ยนกลับไปใส่เสื้อผ้าตัวเก่าก่อนแต่งงาน ฟู่ซือหานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “อะไร? ขนาดฟู่เย่า ทายาทที่เธออุตส่าห์คลอดออกมาแทบเป็นแทบตาย ก็ไม่เอาแล้วเหรอ” “ระวังเล่นใหญ่เกินไป สุดท้ายจะไม่ได้อะไรเลยนะ ! ” ฉันเซ็นชื่อลงบนข้อตกลง แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเขา “วางใจเถอะ ฉันไม่ได้แสดงละคร” ฟู่ซือหานมองฉันอย่างประหลาดใจแวบหนึ่ง ก่อนจะเซ็นชื่อตัวเองลงไป “ว่าง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ได้ งั้นฉันจะใจดี อนุญาตให้ต่อไปเธอยังมาเยี่ยมลูกได้” เขาวางปากกา แล้วมองฉันด้วยสายตาพินิจ “ถ้าเสียใจขึ้นมา ตอนนี้อ้อนวอนฉันล่ะก็ เรื่องแต่งงานใหม่ก็...” ฉันขัดจังหวะเขา ก่อนลุกขึ้นเดินออกไปทันที ฟู่ซือหานคิดมาตลอด ว่าฉันละโมบในอำนาจของมาเฟีย ถึงได้อาศัยบุญคุณบีบให้เขาแต่งงานด้วย แถมยังพยายามมีลูกชายเพื่อสืบทอดตระกูล แต่ถ้าเขารู้ว่าฉันตายไปแล้ว ก็คงไม่เข้าใจฉันผิดอีกต่อไป

หนิงอันนักเขียนนิยายปากกาทอง หลุดเข้าไปในนิยายของตนเองหลังการแก้ไขชะตากรรมของนางร้ายให้เลวร้ายเพิ่มขึ้น แต่นางไม่ได้เป็นนางเอกแต่กลายเป็นตัวร้ายที่นางเขียนให้ต้องตายในตอนจบ