ทนายปีศาจผู้แต่งคือใคร?

บอกตามตรง ผมก็เจอความสับสนเวลาเห็นคำว่า 'ทาสปีศาจ' เหมือนกัน เพราะชื่อนี้ไม่ได้ตรงกับงานสากลชิ้นเดียวที่โด่งดังสุด ๆ ในฐานะแฟนการ์ตูนและนิยาย ผมมักจะนึกไปถึงงานที่คนไทยคุ้นกันดีอย่าง 'ดาบพิฆาตอสูร' ซึ่งผู้เขียนคือ Koyoharu Gotouge แต่ต้องชี้แจงว่าชื่อไทยสองชื่อนี้ไม่ใช่คำแปลตรงกันเสมอไป ผมเองชอบเปรียบเทียบเวลาเจอชือที่คล้ายกัน: บางครั้งคนพูดถึงผลงานที่แปลชื่อไม่ตรงกับต้นฉบับหรือมีชื่อเรียกแตกต่างบนเว็บฟอรัม ทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้ง่าย เมื่อใครถามว่าใครเป็นผู้แต่ง 'ทาสปีศาจ' ผมมักตอบว่าถ้าหมายถึงงานระดับโลกระดับการ์ตูนที่เกี่ยวกับนักล่าและปีศาจ ชื่อผู้แต่งที่ควรนึกถึงคือ Koyoharu Gotouge แต่ถ้าหมายถึงนิยายไทยหรือเรื่องสั้นบนเว็บ อาจเป็นคนเขียนรายย่อยที่ต่างกันไปตามแพลตฟอร์ม ท้ายที่สุดผมคิดว่าการตรวจสอบชื่อฉบับต้นฉบับหรือหน้าปกจะช่วยให้ชัดขึ้น แต่ถ้าชื่อที่คุณเจอมาเป็นชื่อที่ถูกเรียกในวงจำกัด เจ้าของผลงานอาจไม่ใช่ชื่อนักเขียนสากลที่ผมยกตัวอย่างไว้

ล่าสุดมีเรื่องที่ฮือฮาในวงการมังงะก็คือ 'ทนายปีศาจ' นี่แหละ เนื้อหาเข้มข้นแบบที่คาดไม่ถึงเลยนะ ตัวเรื่องพูดถึงมนุษย์คนหนึ่งที่ได้พลังวิเศษจากปีศาจ ทำให้เขาสามารถเปลี่ยนโชคชะตาของคนอื่นได้ผ่านการทำสัญญา แต่ทุกสัญญามีราคาที่ต้องจ่าย มันสะท้อนให้เห็นความโลภและการต่อรองของมนุษย์ได้อย่างเจ็บปวด แนวคิดนี้ทำให้ผมนึกถึง 'Death Note' ที่เล่นกับความสัมพันธ์ระหว่างอำนาจกับความถูกต้อง แต่ 'ทนายปีศาจ' ลงรายละเอียดเรื่องจิตวิทยามากกว่า ฉากที่จับใจที่สุดคือตอนที่ตัวเอกต้องเลือกระหว่างช่วยลูกค้าด้วยราคาที่ตัวเองต้องสูญเสียสิ่งสำคัญ มันไม่ใช่แค่การ์ตูนแอคชั่นธรรมดาแต่มันคือการสะท้อน人性的ที่ฉีกออกมาดู

ชื่อ 'นรลักษณ์ปีศาจ' ฟังแล้วมีเสน่ห์แบบมืดมนและชวนให้อยากเปิดอ่านทันที。 ผมเคยไล่คิดจากประสบการณ์การตามนิยายแฟนตาซีและสยองขวัญในไทยแล้วพบว่า ชื่อแบบนี้มักเป็นผลงานของนักเขียนอินดี้หรือถูกเผยแพร่ครั้งแรกบนแพลตฟอร์มนิยายออนไลน์มากกว่าจะเป็นหนังสือสำนักพิมพ์ใหญ่ ถ้าเป็นงานที่มีการตีพิมพ์อย่างเป็นทางการ ผู้แต่งมักจะถูกขึ้นหน้าเครดิตชัดเจนบนหน้าปกหรือหน้าบทนำ แต่ถ้าเป็นผลงานที่ปล่อยบนเว็บ ก็อาจเจอชื่อผู้แต่งเป็นนามปากกาหรือกลุ่มคนเขียนร่วม ซึ่งทำให้การตามหาแหล่งข้อมูลต้องอาศัยการดูจากหน้าบทความข้อมูลของนิยายหรือคอมเมนท์ของผู้อ่าน จากมุมมองของคนอ่านที่ชอบถลำเข้าสู่โลกนิยายทดลองประเภทนี้ ผมมักเจอว่าผู้แต่งที่เริ่มจากเว็บแล้วโด่งดังมักมีผลงานอื่นเป็นนิยายสายมืด สยองขวัญเชิงจิตวิทยา หรือแฟนตาซีที่ผสมปมปริศนาครอบครัวและอดีต ตัวอย่างแนวที่คล้ายกันเช่นงานที่ดึงอารมณ์ของผู้อ่านด้วยบรรยากาศและการพลิกบทบาทของตัวละครมากกว่าพล็อตย่อยเยอะ ๆ ถ้าอยากให้ผมช่วยชี้จุดต่อไป ผมยินดีลองจับลักษณะนิยายที่คุณพอจำได้มาคัดกรองดูว่ามีความเป็นไปได้จากผู้แต่งท่านใดบ้าง แต่ถ้าเจอหน้าปกหรือหน้าคำนำที่มีชื่อผู้แต่ง จะบอกได้ชัดเจนและเล่าเรื่องผลงานอื่นของเขาให้ลึกขึ้นได้ทันที

ชื่อ 'ปีศาจโซโลมอน' ทำให้ฉันนึกถึงตำนานเก่า ๆ และเล่มหนังสือลึกลับที่คนชอบอ้างอิงกันมากที่สุด คือชุดงานที่รู้จักกันในชื่อ 'The Lesser Key of Solomon' หรือที่หลายคนเรียกว่าหนังสือรวม 'Ars Goetia' ซึ่งเป็นคอลเลกชันรายชื่อปีศาจและวิธีการเรียกตามคตินิยมยุคกลาง ถึงตัวต้นฉบับจะไม่ระบุผู้แต่งแน่ชัด แต่สำนวนและการรวบรวมชี้ว่ามันผ่านการคัดสรรจากแหล่งโบราณหลายแห่งและตั้งรูปแบบสมัยศตวรรษที่ 17 ในฐานะคนที่ชอบอ่านงานโบราณ ฉันมักจะบอกเพื่อนว่าชื่อผู้แต่งของ 'ปีศาจโซโลมอน' จริง ๆ แล้วคือความพยายามร่วมของนักลึกลับหลายยุค ไม่ใช่งานของนักเขียนคนเดียวเหมือนนิยายทั่วไป และนั่นก็ทำให้เนื้อหามีทั้งความหลอนและความเป็นประวัติศาสตร์ปะปนกันไป ท้ายที่สุด ฉันมองว่าเรื่องนี้ควรอ่านทั้งในมุมของตำนานและมุมของวัฒนธรรมการเรียกวิญญาณ เพราะการที่ผลงานถูกแก้ไขและแปลซ้ำโดยผู้สนใจทางเวทมนตร์ยุคใหม่ ทำให้มันถูกตีความใหม่อยู่ตลอด จบด้วยความคิดว่าแหล่งโบราณบางครั้งมีเรื่องเล่าที่น่าสนใจกว่าเนื้อหาสมมติของนิยายสมัยใหม่

เรื่องชื่อเดียวกันมักทำให้คนงงได้ง่าย โดยเฉพาะกับงานในโลกออนไลน์ที่นักเขียนอิสระมักตั้งชื่อล่อใจไว้คล้ายกันมาก ในฐานะแฟนงานแนวดาร์กแฟนตาซี ฉันสังเกตว่า 'ทาส ปีศาจ' ไม่ได้เป็นผลงานเล่มเดียวที่ใช้ชื่อนี้ แต่มีหลายเวอร์ชัน—มีทั้งนิยายแปลจากจีนหรือเกาหลีที่ถูกแปลเป็นไทย, เว็บนิยายของนักเขียนไทย, และแม้แต่การ์ตูนออนไลน์บางเรื่อง แต่ละเวอร์ชันมีผู้แต่งคนละคน ดังนั้นถ้าต้องการระบุผู้แต่งชัด ๆ ต้องดูแหล่งที่เจอเรื่องนั้น เช่น หน้าปกหนังสือ, เพจผู้แปล, หรือหน้ารายละเอียดของเว็บลงผลงาน มุมมองส่วนตัวคือถ้าเจอชื่อเดียวกัน อย่าตัดสินจากชื่อเพียงอย่างเดียว ลองดูคำนำหรือตอนแรก ๆ เพื่อหาสไตล์การเขียน แล้วจะพอเดาได้ว่าเป็นงานของใคร—บางคนถนัดโรแมนซ์มืด บางคนเน้นแอ็กชันแฟนตาซี และถ้าผลงานนั้นเป็นของนักเขียนอิสระ คน ๆ เดียวกันมักมีเรื่องอื่นในแนวใกล้เคียง เช่น นิยายโลกปีศาจ, ซีรีส์ภาคต่อ, หรือแปลผลงานจากต่างประเทศ ฉันมักติดตามโปรไฟล์ผู้แต่งไว้เสมอ เผื่อจะตามอ่านผลงานอื่น ๆ ที่มีโทนคล้ายกันและได้ความต่อเนื่องของสไตล์ที่ชอบ

แปลกใจเหมือนกันที่ชื่อเรื่อง 'สุภาพบุรุษปีศาจกับทาสรักอสูร' ไม่ค่อยโผล่ในฐานข้อมูลอย่างเป็นทางการของงานตีพิมพ์ที่ฉันตามอ่านอยู่บ่อย ๆ จากมุมของคนที่ชอบอ่านนิยายออนไลน์และแปลผลงานต่างประเทศ เท่าที่ฉันมองเห็นมีความเป็นไปได้สูงว่าเรื่องนี้อาจเป็นนิยายบนแพลตฟอร์มออนไลน์ที่ใช้นามปากกา หรือเป็นงานแปลไม่เป็นทางการที่คนอ่านช่วยกันเผยแพร่ ซึ่งทำให้การระบุชื่อผู้แต่งที่แท้จริงยากขึ้นกว่าหนังสือที่มีสำนักพิมพ์ชัดเจน ฉันมักจะนึกถึงงานที่ลงแบบไม่เป็นทางการเมื่อเจอชื่อเรื่องที่หาแหล่งอ้างอิงยาก ดังนั้น ณ จุดนี้จึงต้องบอกว่าไม่มีชื่อผู้แต่งที่สามารถยืนยันได้แน่ชัด แต่ถ้าชอบแนวนี้จริง ๆ การตามอ่านจากชุมชนออนไลน์หรือเช็กหน้าปกฉบับตีพิมพ์ (ถ้ามี) มักจะช่วยให้เจอข้อมูลผู้แต่งได้เร็วขึ้น — อย่างน้อยก็เป็นทิศทางให้เดินต่อได้

สิ่งที่เด่นชัดที่สุดเมื่อพูดถึง 'หน้ากากปีศาจ' ในมุมคลาสสิกก็คือนิยายต้นฉบับที่หลายคนอ้างถึงคือ 'Le Fantôme de l'Opéra' ของ กัสตอน เลอรู (Gaston Leroux) ซึ่งมักถูกแปลโดยครอบคลุมให้กลายเป็นชื่อไทยที่หลากหลายรวมถึงแบบที่เป็น 'หน้ากากปีศาจ' ผมชอบคิดว่า Leroux เขียนเรื่องนี้ในจังหวะที่เหมือนผสมระหว่างนิยายสืบสวนกับโกธิค เมื่อตอนมันตีพิมพ์ครั้งแรกในช่วงปลายทศวรรษ 1900s มันก็ทำให้ฉากโอเปร่าในปารีสมีชีวิตขึ้นมาอย่างน่าทึ่ง ผู้แต่งไม่ได้เพียงเล่าเรื่องปีศาจหน้ากาก แต่ยังใส่บรรยากาศ ความรักที่เจ็บปวด และปมปริศนาที่ทำให้คนอ่านติดหนึบ พอเห็นงานเวอร์ชันต่างๆ — จากหนังเงียบต้นยุคอย่างของ Lon Chaney มาจนถึงละครเพลงของ Andrew Lloyd Webber — ก็ยิ่งชัดว่ารากของเรื่องมาจากปลายปากกาของ Leroux มากกว่าใคร และเมื่ออ่านต้นฉบับในความคิดของฉัน มันยังคงให้ความรู้สึกทั้งน่ากลัวและเศร้าร่วมกันอย่างน่าสนใจ

ฉันชอบพูดถึงงานที่มีองค์ประกอบของจิ้งจอกและความรักเพราะมันมักมีกลิ่นอายของตำนานโบราณที่ถูกเล่าใหม่ให้ร่วมสมัย ชื่อไทย 'สื่อรักปีศาจจิ้งจอก' มักถูกนำมาใช้เรียกผลงานจีนเรื่อง '狐妖小红娘' ซึ่งผู้แต่งต้นฉบับคือ '小新' (Xiao Xin) งานชิ้นนี้เป็นมังงะแนวรักผสมแฟนตาซีที่เล่าเรื่องการผูกชะตาระหว่างคนกับปีศาจจิ้งจอกผ่านหลายชาติกาล ตัวละครหลักที่ทำให้คนติดใจคือวิธีที่เรื่องราวสลับระหว่างความอบอุ่นและโศกนาฏกรรม ทำให้แต่ละตอนมีความเข้มข้นทั้งด้านอารมณ์และความฮึกเหิม สไตล์การเขียนของผู้แต่งเน้นการผูกความรักกับอดีตและกรรมพันธุ์ ส่วนงานภาพมักให้ความรู้สึกหวานผสมโทนคลาสสิคซึ่งช่วยเสริมบรรยากาศนิทานพื้นบ้านสมัยใหม่ ถ้าใครชอบฉากเรียลอีโมชันและช่วงเวลาเล็ก ๆ ที่ทำให้ยิ้มได้พร้อมน้ำตาซึม เรื่องนี้ตอบโจทย์ได้ดี โดยส่วนตัวมองว่าเสน่ห์ของมันอยู่ตรงที่การเล่าเรื่องแบบสายสัมพันธ์ข้ามเวลาและการใช้ตัวละครจิ้งจอกเป็นสื่อกลางเชื่อมความรักของคนสองคนอย่างกลมกล่อม

คนที่ชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับปีศาจหรือคติความเชื่อโบราณมักจะเคยเจอชื่อนี้บ่อย ๆ: 'Dictionnaire Infernal' ซึ่งก็คือแหล่งข้อมูลต้นแบบที่คนไทยบางครั้งเรียกว่าราวกับ 'สารบัญชุมนุมปีศาจ' ในการพูดถึงเล่มนั้น ผมมักจะเล่าแบบรวม ๆ ว่าเจ้าของงานชิ้นนี้คือ Jacques Collin de Plancy ซึ่งเป็นนักเขียนชาวฝรั่งเศสที่รวบรวมและจัดหมวดหมู่ปีศาจ ตำนาน และความเชื่อต่าง ๆ ให้เป็นระบบ เอกสารของเขาไม่ใช่แค่รายการชื่อปีศาจเท่านั้น แต่ยังผสมทั้งนิทานพื้นบ้าน ข้อสังเกตเชิงประวัติศาสตร์ และความเชื่อจากแหล่งต่าง ๆ สไตล์การเขียนของ Collin de Plancy มีทั้งความเป็นสารานุกรมผสมกับมุมมองที่คลุกคลีในยุคสังคมสมัยนั้น ทำให้ผมรู้สึกว่าอ่านแล้วได้เห็นวิธีคิดของคนยุคนั้นตามบริบท อีกอย่างหนึ่งที่คนสนใจก็คือเขาไม่ได้ทำแค่เล่มเดียว พวกงานของเขาครอบคลุมบทความสั้น ๆ และการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับไสยศาสตร์ ความเชื่อพื้นบ้าน และเรื่องลี้ลับอื่น ๆ ซึ่งบางชิ้นถูกอ้างอิงในงานศึกษาการพิมพ์ต่อมา สุดท้ายแล้ว ในฐานะคนที่ชอบอ่านแหล่งอ้างอิงเก่า ๆ ผมมองว่า Collin de Plancy ทำหน้าที่เหมือนสะพานระหว่างตำนานพื้นบ้านกับการศึกษาที่เป็นระบบ ผลงานของเขาจึงกลายเป็นแหล่งทุนให้คนรุ่นหลังหยิบไปใช้อ้างอิงและแต่งเติมในงานวรรณกรรมหรือภาพประกอบตามยุคสมัย

มีคนถามถึงภาคต่อของ 'ทนายปีศาจ' บ่อยมาก เป็นการ์ตูนที่จบไปแต่ยังทิ้งความรู้สึกอยากเห็นอะไรต่ออีกเยอะ ตัวเอกอย่างเด็นจิโร่มีเสน่ห์แบบเฉพาะตัว ทั้งความฉลาดปราดเปรื่องและบุคลิกที่ออกแนวคาแร็กเตอร์แปลกๆ ผสมความมืดมนไว้อย่างลงตัว ถ้าจะมีภาคต่อจริงๆ คงต้องขยับไปเล่าเรื่องของลูกศิษย์หรือทนายรุ่นใหม่ที่รับไม้ต่อจากเขา แนวคิดแบบนี้เคยเห็นใน 'Great Teacher Onizuka' ที่มีภาคต่ออย่าง 'GTO: Paradise Lost' เลยรู้สึกว่ามันพอเป็นไปได้ แต่ต้องอาศัยทีมงานเดิมหรือคนที่เข้าใจคาแรกเตอร์แบบ 100% ไม่งั้นอาจทำลายความทรงจำดีๆ ที่มีอยู่