ทอมแอนเจอรี่ มีซีซั่นหรือชุดตอนกี่ตอนในไทย?

พูดตรงๆ ฉันรู้สึกว่าสำหรับคนที่โตมากับการ์ตูนสั้นฉบับคลาสสิก การได้เห็น 'Tom and Jerry' ขยับมาเป็นภาพยนตร์ยาวแล้วมันให้ความรู้สึกแปลกใหม่และคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน ความทรงจำเก่าของฉันเริ่มจาก 'Tom and Jerry: The Movie' เวอร์ชันไลฟ์-แอนิเมชันที่พาแมวกับหนูเข้าสู่วงการภาพยนตร์ยาวอย่างเป็นทางการ ต่อมาโลกของทั้งคู่ถูกนำเสนอในโทนร่วมสมัยอีกครั้งกับ 'Tom & Jerry' ที่ออกฉายในโรงเมื่อไม่กี่ปีก่อน ซึ่งผสมการแสดงจริงกับตัวละครแอนิเมชันได้แบบไม่ตั้งใจจริงจังมากนัก ระหว่างทางยังมีภาพยนตร์แอนิเมชันสำหรับตลาดบ้านอย่าง 'Tom and Jerry: The Magic Ring' ที่ทดลองใส่พล็อตยาวและตัวละครเสริม และ 'Tom and Jerry: The Fast and the Furry' ที่พาผจญภัยในสเกลแข่งขันใหญ่ๆ เมื่อมองรวมๆ ฉันชอบที่แต่ละฉบับพยายามจับอีสปิริตเดิมของการไล่ล่า แต่ก็แยกย่อยเป็นสไตล์ของตัวเอง บางเวอร์ชันเน้นฮาแบบบ้านๆ บางเวอร์ชันพยายามเล่าเรื่องเพื่อเด็กยุคใหม่ เหล่านี้คือภาพยนตร์สำคัญที่ทำให้แฟรนไชส์ยังมีชีวิต และยังชอบที่แต่ละเรื่องมีความตั้งใจจะเล่นกับมุมมองใหม่ๆ ของตัวละคร แม้มุกคลาสสิกจะยังคงอยู่ก็ตาม

ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าแมขยันอย่างทอมกับหนูจอมป่วนอย่างเจอร์รีสร้างสีสันให้โลกการ์ตูนมานานกว่า 80 ปีแล้วนะ ตั้งแต่ปี 1940 ที่ทั้งคู่ปรากฏตัวครั้งแรกในสตูดิโอของ Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) จนถึงตอนนี้ ถ้านับเฉพาะซีรีส์หลักก็มีประมาณ 7 ภาคด้วยกัน แต่ละภาคก็ปรับเปลี่ยนสไตล์การเล่าเรื่องและเทคนิคการทำอนิเมชั่นตามยุคสมัย ภาคแรกคือยุคทองของ MGM (1940-1958) ที่ทำออกมา 114 ตอนด้วยกัน ได้รับรางวัลออสการ์ถึง 7 ครั้ง หลังจากนั้นก็มีรีบูตหลายครั้งทั้งในรูปแบบทีวีซีรีส์และภาพยนตร์ เช่น 'The Tom and Jerry Show' (1975), 'Tom & Jerry Kids' (1990) ที่ทำให้ตัวละครดูน่ารักแบบเด็กๆ และล่าสุดก็มีภาพยนตร์真人ผสมอนิเมชั่นออกมาในปี 2021 ความน่าสนใจคือแต่ละยุคแต่ละภาคจะสะท้อนบริบททางสังคมแตกต่างกัน อย่างในยุคแรกๆ มีความรุนแรงและ slapstick มากกว่า แต่พอมาถึงยุคหลังๆ ก็เริ่มลดความรุนแรงลง เน้นมิตรภาพระหว่างทั้งคู่มากขึ้น แม้จะเปลี่ยนไปตามยุคสมัย แต่แก่นของเรื่องยังคงเดิมคือการไล่จับที่เต็มไปด้วยมุขตลกและ创意ไม่อั้น

ครั้งแรกที่ได้สังเกตดีๆ ใน 'ทอมแอนด์เจอร์รี่เดอะมูฟวี่' ผมชอบที่ทีมงานเอาองค์ประกอบเก่าๆ มาซ่อนเป็นกิมมิคเล็กๆ ไว้ทั่วฉากมากกว่าจะยัดมาทั้งหมดแบบโผล่มาให้เห็นชัดๆ การเล่นกับดนตรีแบบคลาสสิกเป็นหนึ่งในสิ่งที่สะดุดตา—ไม่ใช่แค่เพลงประกอบใหม่ แต่มีช่วงสั้นๆ ที่ลากเมโลดี้จากการ์ตูนยุคเก่ามาเป็นจังหวะตลกในฉากไล่ล่า เหมือนเป็นการกระซิบให้แฟนรุ่นเก่ารู้ว่าเรื่องราวนี้ยังยึดรากจากต้นฉบับ อีกอย่างที่ทำให้ยิ้มคือพร็อพและการจัดฉากแบบเอาประวัติศาสตร์ของคู่หูทั้งสองมาเล่น เช่น ภาพถ่ายหรือโปสเตอร์เก่าๆ ในฉากหนึ่งที่วางไว้ด้านหลังแบบไม่เด่นมาก แต่ถ้าหยุดมองจะเห็นท่าทางคลาสสิกของทอมกับเจอร์รี่ที่คุ้นเคย นั่นทำให้ฉากสมัยใหม่ทั้งเรื่องมีความผูกพันกับงานสั้นของ Hanna–Barbera อย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนพูดว่า “เราไม่ได้ลืมที่มา” ทั้งหมดนี้ไม่หวือหวาแต่เติมความอบอุ่นให้การดู ชอบที่สุดคงเป็นช่วงที่ใช้มุกสแลปสติกแบบคลาสสิกแต่จัดคอมโพสใหม่ให้คมขึ้น ทั้งการเคลื่อนกล้อง มุมมองจากตาเมาส์ และการเก็บรายละเอียดเล็กน้อยอย่างแอนิเมชั่นใบหน้าเวลาถูกหลอกไว้ในเบื้องหลัง ซึ่งทำให้หัวเราะได้จริงโดยไม่ต้องพึ่งมุกซ้ำเดิม มันคือการยกย่องอดีตโดยไม่ทำให้คนดูใหม่รู้สึกว่าตามไม่ทัน — ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มแบบแฟนคลับที่รู้สึกว่าเขาใส่ใจทุกรายละเอียดเล็กๆ ไว้ให้เรา

ปัจจุบันการหาชม 'Tom and Jerry' ออนไลน์มีตัวเลือกหลายแบบ ทั้งแบบสตรีมมิ่งตามสิทธิ์และแบบดูฟรีมีโฆษณา ซึ่งแต่ละช่องทางให้ประสบการณ์ต่างกันไปเล็กน้อย ช่องทางที่ชัดเจนที่สุดคือแพลตฟอร์มที่เป็นของค่ายผู้ผลิตโดยตรง เช่นช่องทางที่อัปโหลดคลาสสิกช็อตอย่าง 'The Cat Concerto' แบบเป็นตอนสั้น ๆ บนช่องทางอย่างเป็นทางการของสตูดิโอ และแพลตฟอร์มที่รวบรวมคอนเทนต์การ์ตูนเก่า ๆ ให้ดูเป็นชุด เช่นบริการของค่ายผู้เผยแพร่ที่มีแอปสำหรับสมาร์ททีวีหรือมือถือ ซึ่งมักจะมีคอลเล็กชันของตอนคลาสสิกครบทั้งซีรีส์ เมื่ออยากได้ความคมชัดสูงและไม่มีโฆษณา ทางเลือกยอดนิยมคือสมัครบริการแบบชำระเงินที่มีลิขสิทธิ์อย่างเต็มรูปแบบ หรือซื้อ/เช่าเฉพาะตอนผ่านสโตร์ดิจิทัลที่ขายเป็นไฟล์หรือให้เช่าแบบระยะสั้น ส่วนเรื่องภาษาและซับไตเติล แพลตฟอร์มที่จ่ายเงินมักให้ตัวเลือกมากกว่า เลยเหมาะกับคนที่อยากได้เวอร์ชันคุณภาพและตั้งค่าการดูได้ตามชอบ

เสียงพากย์ของ 'Tom and Jerry' ในไทยไม่ได้มีคู่พากย์คงที่เหมือนกับการ์ตูนที่มีบทพูดเยอะ ๆ เพราะสำเนียงของเรื่องส่วนใหญ่เป็นการสื่อสารด้วยเสียงประกอบและเสียงตลกมากกว่าบทพูดยาว ๆ ฉันจึงมองว่าในความทรงจำของคนไทย หลายเวอร์ชันที่ฉันเคยดูมักใช้เสียงต้นฉบับของตัวการ์ตูนร่วมกับการพากย์โอเวอร์หรือบรรยายจากช่องโทรทัศน์ท้องถิ่น แทนที่จะเป็นการจับคู่พากย์ไทยแบบเป็นตัวละครประจำ การแบ่งแยกตามยุคก็สำคัญ: เวอร์ชันที่ฉายทางช่องฟรีทีวีนานมาแล้วมักมีการเพิ่มบรรยายหรือเอฟเฟกต์ไทยเล็กน้อย ขณะที่เวอร์ชันที่ฉายผ่านเคเบิลหรือดีวีดีบางชุดจะเลือกเก็บเสียงต้นฉบับไว้มากขึ้น ฉันเองชอบสังเกตว่าบางตอนที่มีบทพูดชั่วคราวจะใช้ทีมพากย์ที่ต่างกันตามโปรดักชัน ทำให้ไม่มีชื่อเดียวที่พูดได้ว่าพากย์ทอม-เจอรี่ทั้งประเทศตลอดมา สุดท้ายถามว่าใครคือผู้พากย์ตรง ๆ คำตอบสั้น ๆ คือไม่มีคู่พากย์ไทยเพียงคู่เดียวที่เป็นมาตรฐานตลอดยุค แต่ถาใครอยากตามหาเวอร์ชันไทยฉบับที่ตัวเองดู ให้ลองค้นจากแผ่นหรือช่องที่ฉายช่วงนั้น ๆ เพราะชื่อทีมพากย์มักระบุในเครดิตของแต่ละชุด ซึ่งเป็นวิธีที่ถูกต้องที่สุดสำหรับคนอยากรู้รายละเอียดเฉพาะเวอร์ชัน

เราโตมากับเสียงเปิดที่วนอยู่ในหัวซ้ำๆ จนเรียกได้ว่าเป็น ‘ซาวด์แทร็กของความทรงจำ’ สำหรับการ์ตูนเรื่องนี้ — เสียงนั้นคือธีมหลักที่แต่งโดย Scott Bradley ซึ่งเป็นเหมือนตัวแทนของตัวละครทั้งสองคน เสียงท่วงทำนองสั้น ๆ ที่กระตุ้นการไล่ล่า ตีความเป็นจังหวะคอมเมดี้ได้ชัดเจนมาก การใช้เครื่องดนตรีออร์เคสตร้าที่ผสมสวิงกับฮอร์นและเพอร์คัชชัน ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวของทอมและเจอร์รี่มีน้ำหนักทางดนตรี การเกริ่นเพลงเปิดนี้ไม่ใช่แค่ทำนองเดียว แต่ยังเป็นชุดคิวสั้น ๆ ที่ถูกปรับเปลี่ยนไปตามฉาก ไล่ตั้งแต่มู้ดคอมเมดี้ตอนไล่ล่า ไปจนถึงมู้ดโรแมนติกชั่วครู่ตอนพักผ่อน ทำให้เพลงกลายเป็นภาษาหนึ่งของการ์ตูน เสียงธีมหลักจึงคงอยู่ในความทรงจำของคนทั่วโลก ไม่ต้องเห็นภาพก็พอนึกถึงความซนและลูกเล่นของสองตัวละครได้อย่างทันที มันเป็นธีมที่ทั้งง่ายต่อการจำและยากที่ใครจะเลียนแบบได้ตรง ๆ

แฟนคลับรุ่นเก่ามักจะยกตอนที่เล่นกับดนตรีเป็นอันดับต้น ๆ เสมอ — นั่นคือ 'Tom and Jerry' ตอน 'The Cat Concerto'. ฉากไคลแม็กซ์ที่ทอมนั่งหน้าเปียโนและเริ่มเล่นคอนแชร์โตของลิสต์ คือส่วนที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกทุกครั้ง เสียงเปียโนกับภาพขยับประสานกันอย่างแม่นยำจนรู้สึกเหมือนกำลังดูการแสดงสด การที่เจอร์รี่โผล่จากด้านในเปียโนแล้วเล่นมุกกับคีย์บอร์ด ทำให้ความเคร่งขรึมของบทเพลงกลายเป็นความฮาที่ตั้งใจ ฉากนี้ยังมีจังหวะคอมิกแบบคลาสสิก—จังหวะการตี ความเงียบ แล้วพังทลาย—ซึ่งเป็นหัวใจของหนังการ์ตูนสลับกันระหว่างความงามของดนตรีและพลังของการเคลื่อนไหว มุมมองส่วนตัวคือฉันชอบความสมดุลของศิลปะและตลกในตอนนี้ มันไม่ใช่แค่การไล่ล่า แต่เป็นโชว์ที่เล่าเรื่องผ่านท่าทางและเพลง ฉากนี้ทำให้ฉันเคยหยุดดูแล้วชมซ้ำหลายรอบ ทั้งความประณีตของแอนิเมชันและทักษะการเล่าเรื่องด้วยภาพ ทำให้มันยังคงโดดเด่นแม้ผ่านมาหลายทศวรรษ

น่าแปลกที่การ์ตูนสั้นเรื่องโปรดของหลายคนกลายเป็นงานสังสรรค์ในโรงหนังหลากหลายรูปแบบ — ฉันเคยไปดูรอบพิเศษของ 'ทอมเจอรี่' ในห้างใหญ่ของกรุงเทพที่บรรยากาศคึกคักเต็มไปด้วยครอบครัวและเด็กๆ ครั้งนั้นรอบฉายถูกจัดที่ 'Paragon Cineplex' ซึ่งมีระบบเสียงและจอใหญ่ทำให้มุขกายกรรมของเจอร์รี่กับการไล่ล่าของทอมโดดเด่นกว่าที่คุ้นเคย อีกคืนหนึ่งฉันแวะไปยัง 'House Samyan' ซึ่งเป็นโรงหนังอิสระแบบอบอุ่น บรรยากรราวกับปาร์ตี้ของคนรักการ์ตูน เพราะที่นั่นมักมีการจัดกิจกรรมเสริม เช่น คอสเพลย์ตัวการ์ตูนและมุมถ่ายรูป ตอนเย็นที่แถบเอเทรียมกลางห้าง ฉันเห็นรอบฉายเอาต์ดอร์ของ 'ทอมเจอรี่' บริเวณลานหน้าห้าง EmQuartier — เสียงหัวเราะกลางอากาศตอนเด็กๆ เหล่าวิ่งเล่นกันเป็นภาพที่ติดตา นั่นทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่ว่าจะเป็นโรงหนังใหญ่หรือพื้นที่เปิดกว้าง งานฉายพิเศษประเภทนี้มักถูกจัดให้เข้าถึงคนทุกวัย และมันก็ทำให้การ์ตูนคลาสสิกมีชีวิตอีกครั้ง

ดนตรีคลาสสิกที่ใส่เข้ามาในบางตอนของ 'Tom and Jerry' ทำให้ฉันหยุดดูแล้วฟังแทบทุกครั้ง การได้เห็นฉากที่ Tom โขกคีย์บอร์ดใน 'The Cat Concerto' ขณะเพลงของ Liszt อย่าง 'Hungarian Rhapsody No.2' บรรเลงไปพร้อม ๆ กัน เป็นความสุขแบบเรียบง่ายและทรงพลัง ฉันชอบรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นการที่จังหวะสอดคล้องกับพลิกแพลงของแอนิเมชันจนกลายเป็นการร่วมมือระหว่างดนตรีและการเคลื่อนไหว มากกว่าการเป็นแค่พื้นหลัง เพลงคลาสสิกตรงนั้นไม่เพียงแต่ทำให้ฉากตลกดูยิ่งใหญ่ขึ้น แต่ยังให้ความรู้สึกว่าแต่ละโน้ตพยายามเล่าเรื่องด้วยตัวเอง ด้วยมุมมองของคนที่เติบโตมากับคลิปสั้น ๆ เหล่านี้ ฉันมักหยิบเอาฉาก 'The Cat Concerto' ไปยกเป็นตัวอย่างเวลาคุยกับเพื่อน ๆ ว่าการใช้ผลงานคลาสสิกในแอนิเมชันสามารถยกระดับอารมณ์และตลกร้ายได้อย่างไร ซึ่งความทรงจำตรงนี้ทำให้ฉันยังคงกลับไปดูซ้ำอยู่เรื่อย ๆ

หลายคนคงคุ้นกับภาพแมวไล่หนูที่แทบไม่มีคำพูดแต่เต็มไปด้วยเสียงร้องแปลกๆ และเสียงประกอบจังหวะคอมเมดี้ต่างๆ ในกรณีของ 'ทอมแอนเจอรี่' ฉบับต้นฉบับที่ฉันเติบโตมากับมัน เสียงประกอบและเอฟเฟกต์ที่ให้ชีวิตกับตัวละครหลักมากที่สุดมาจากผู้สร้างเอง นั่นคือ William Hanna ซึ่งมักจะทำเสียงคราง ร้องโวยวาย หัวเราะ และเสียงปฏิกิริยาต่างๆ ให้ทั้งทอมและเจอร์รีในหนังสั้นของ MGM ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ Hanna ทำไม่ได้เป็นแค่เสียงเท่านั้น แต่มันคือจังหวะการเล่นมุขทางเสียงที่เป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่องแบบไม่มีบทพูด เขาใช้เสียงสั้น ๆ เพื่อเน้นพลังกายภาพของมุข และนั่นทำให้ทั้งสองตัวละครยังคงรับรู้ได้แม้ไม่มีบทพูดยาว ๆ กว่าหลายสิบปี เมื่อเวลาผ่านไป ทีมงานและนักพากย์คนอื่นๆ ก็เข้ามาร่วมเติมเต็มในเวอร์ชันใหม่ ๆ แต่ถ้าถามถึงรากเหง้าของเสียงหลักในฉบับคลาสสิก ผมจะบอกว่าความเป็น William Hanna นั้นชัดเจนและเป็นหัวใจสำคัญของสไตล์นั้น