ซีรีส์ต้อนดัดแปลงจากมังงะมีความต่างตรงไหน

การดึงเรื่องจากหน้าอีมังงะมาไว้บนจอคนแสดงเป็นงานหนัก แต่ผลลัพธ์ที่ได้ต่างกันพอสมควร การเล่าเรื่องบนกระดาษให้ความรู้สึกของการค่อย ๆ เปิดเผยข้อมูลผ่านมุมมองภายในตัวละครได้ชัดมาก—ฉากสำคัญอย่างการไปเปิดห้องใต้ดินในชิแกนชินา (the basement reveal) ในมังงะมีการค่อย ๆ สะสมเงื่อนงำ ความสงสัย และความตึงเครียดผ่านเฟรมภาพ ขณะที่ฉบับคนแสดงจำเป็นต้องย่นเวลา เลือกจังหวะตัดต่อ และพึ่งพาการแสดงของนักแสดงเพื่อถ่ายทอดอารมณ์ ทำให้รายละเอียดบางอย่างที่ในมังงะเป็นโมโนล็อกหรือภาพซ้อนถูกเปลี่ยนเป็นบทสนทนาและพฤติกรรมภายนอก นอกจากนั้น ความละเอียดของโลกในมังงะ—เช่นการเมืองภายในกำแพงและการสืบสวนของตัวละครรอง—มักถูกตัดหรือย่อให้สั้นเพื่อตอบโจทย์ความยาวของตอนและจังหวะดราม่าของทีวี ผมรู้สึกว่าบางฉากในเวอร์ชันคนแสดงได้เพิ่มมุมมองใหม่ที่มีพลัง เช่นการเน้นความเป็นมนุษย์ของตัวละครผ่านการแสดงที่จับต้องได้ แต่ก็แลกมาด้วยการสูญเสียบางชั้นเชิงเชิงลึกที่มังงะสื่อด้วยภาพและคำบรรยายเฉพาะตัว สรุปคือ ทั้งสองเวอร์ชันให้ประสบการณ์ต่างกัน: มังงะให้ความใหญ่และความละเอียดของโลก ส่วนคนแสดงให้ความเป็นมนุษย์ที่ใกล้ตัวมากขึ้น แต่ก็ต้องยอมแลกด้วยการปรับโครงเรื่องและตัดรายละเอียดบางส่วนไป

การดัดแปลงนิยายเป็นมังงะมักจะเป็นการตัดทอนและเลือกเล่าเรื่องในแบบที่ภาพจะบอกแทนคำบรรยายยาว ๆ เราเห็นความต่างชัดเจนตรงที่นิยายมักพึ่งพาเสียงภายใน หญิงสาวคิดอะไร คนเล่าอธิบายโลก และความยาวของบทพูดเพื่อสร้างบรรยากาศ แต่เมื่อย้ายมาเป็นมังงะ ผู้เขียนภาพต้องแปลงความคิดเป็นภาพ: การแสดงสีหน้า แพนนิ่งของฉาก การจัดวางเฟรม และการเลือกคำพูดสั้น ๆ เพื่อให้ผู้อ่านรู้จังหวะ เหตุการณ์ที่นิยายสามารถเล่าได้ในหน้าหลาย ๆ หน้า บ่อยครั้งถูกย่อลงหรือกระจายเป็นฉากสั้น ๆ หลายตอนเพื่อตรงกับคาบตีพิมพ์ ดิฉันชอบตัวอย่างอย่าง 'Spice and Wolf' ที่มังงะเลือกเน้นมู้ดโทนของเมืองและการแสดงความสัมพันธ์ผ่านสายตา ส่วนฉากพรรณาถี่ ๆ จากนิยายบางอย่างถูกทำให้กระชับขึ้นเพื่อรักษาจังหวะการอ่าน อีกด้านหนึ่ง 'Kino's Journey' แสดงว่าแม้มังงะจะสูญเสียคำบรรยายยาว ๆ แต่กลับชดเชยด้วยภาพที่สร้างอารมณ์เฉพาะตัวได้ดี เช่น การจัดองค์ประกอบภาพเดียวเปลี่ยนความหมายของทั้งย่อหน้าที่นิยายเคยใช้เวลาเล่า เรายังตระหนักว่าอิทธิพลของคนวาดมากกว่าที่คิด บางครั้งนักวาดเติมฉากหรือตีความคาแร็กเตอร์ใหม่ ทำให้มังงะกลายเป็นงานร่วมที่มีน้ำหนักเทียบเท่าต้นฉบับ ไม่ว่าจะชอบแบบไหน มุมมองภาพที่ได้จากมังงะมักทำให้เรื่องนั้นมีชีวิตชีวาในแบบที่ภาษาเพียงอย่างเดียวให้ไม่ได้

พอได้ดู 'ซีรีส์อนธการ' แบบเต็มๆ แล้ว ผมมีความรู้สึกว่าเวอร์ชันซีรีส์นั้นถูกดัดแปลงมาจากมังงะต้นฉบับอย่างชัดเจน แต่ก็มีการปรับจังหวะและเติมฉากที่ไม่อยู่ในมังงะเพื่อให้เข้ากับรูปแบบการเล่าเรื่องทางหน้าจอมากขึ้น ผมเห็นความแตกต่างชัดเจนที่ระดับพล็อตย่อย — บางอาร์คในมังงะถูกย่อหรือรวบรวมเข้าด้วยกัน ทำให้จังหวะเดินเรื่องเร็วขึ้นและแรงขับของตัวละครบางคนลดลง ในขณะที่ฉากสำคัญทางอารมณ์มักถูกขยายให้ยาวขึ้น มีการใส่ฉากเชื่อมเพื่อให้คนดูทั่วไปรู้สึกต่อเนื่องมากกว่าอ่านเป็นตอนๆ นอกจากนี้งานภาพและโทนสีของซีรีส์เน้นอารมณ์มืดชัดกว่ามังงะหลายตอน เสียงพากย์และดนตรีช่วยยกระดับความตึงเครียดที่ต้นฉบับอาจสื่อแบบนิ่งๆ ได้ยาก เอาตัวอย่างการดัดแปลงที่ผมคุ้นเคยมาเปรียบเทียบ เช่น 'Fullmetal Alchemist' เวอร์ชันอนิเมะปี 2003 ที่ต้องสร้างตอนจบใหม่เพราะมังงะยังไม่จบ นั่นทำให้เห็นชัดว่าการดัดแปลงบางครั้งเป็นการตีความมากกว่าการเล่าแบบตรงตัว สำหรับ 'ซีรีส์อนธการ' จึงน่ามองว่าเป็นงานที่ยึดแกนเรื่องมาจากมังงะ แต่กล้าที่จะแกะรายละเอียดบางอย่างเพื่อให้ซีรีส์มีอารมณ์และจังหวะที่เหมาะกับคนดูบนหน้าจอมากขึ้น — ผลลัพธ์ที่ได้คือบางฉากตรึงใจมากกว่าบนกระดาษ แม้จะต้องแลกกับการตัดหรือปรับตัวละครบางตัวไปบ้าง

เริ่มจากภาพรวมก่อนเลย: เมื่อมอง 'ดาบพิฆาตอสูร' ในสองรูปแบบจะรู้สึกได้ทันทีว่ามีความต่างเชิงสื่อที่ชัดเจน—มังงะเป็นการเล่าเรื่องด้วยภาพนิ่งและเส้นหมึก ส่วนอนิเมะเติมชีวิตด้วยสี เสียง และการเคลื่อนไหว ในฐานะคนที่อ่านมังงะก่อนแล้วตามมาดูอนิเมะ ผมชอบมุมมองทั้งคู่เพราะแต่ละแบบมีจุดแข็งต่างกันมาก มังงะของ โกะโทเกะ ให้รายละเอียดการจัดวางภาพและมุมมองที่ทำให้จังหวะการเล่าเรื่องอยู่ในมือของผู้อ่าน คุณจะได้สัมผัสเส้นขีดและเงาที่สื่ออารมณ์เฉียบคม บางเฟรมในมังงะทำให้ฉากเงียบ ๆ หรือลำดับแฟลชแบ็คมีพลังอย่างเหลือเชื่อ แต่ข้อจำกัดคือไม่มีสีและไม่มีซาวด์แทร็ก จึงต้องใช้จินตนาการเติมเต็ม ส่วนอนิเมะ โดยเฉพาะงานของสตูดิโอที่แปลงสีและใส่แอนิเมชัน ทำให้การต่อสู้แบบ Breath technique โดดเด่นกว่าที่เคยเห็นบนกระดาษ เพลงประกอบและเสียงพากย์ยกระดับอารมณ์ฉากให้คนดูสะเทือนใจได้ทันที เช่นฉากการใช้ลีลาการฟันหรือการพลัดพรากที่ในมังงะอ่านแล้วซึม แต่ในอนิเมะกลายเป็นช่วงเวลาที่ทำให้หัวใจกระตุก ความต่างอีกด้านคือการปรับจังหวะและขยายฉาก อนิเมะมักจะยืดบางช่วงเพื่อใส่ซีนเชื่อมต่อ เสริมมู้ด หรือโชว์คิวบู๊ที่ละเอียดขึ้น ซึ่งทำให้ความตื่นเต้นเพิ่มขึ้น แต่ก็มีผลให้บางคนรู้สึกว่าจังหวะช้ากว่ามังงะ ในทางกลับกัน มังงะอาจข้ามเส้นเล็ก ๆ หรือตัดบทสนทนาบางส่วนที่ผู้เขียนคิดว่าไม่จำเป็น ฉะนั้นรายละเอียดปลีกย่อยบางอย่างที่แฟนมังงะชอบอาจถูกขยายขึ้นในอนิเมะ ตัวละครบางคนได้มิติจากเสียงพากย์และการเคลื่อนไหวที่ไม่สามารถสื่อผ่านหน้ากระดาษได้ทั้งหมด สรุปว่าเป็นเรื่องของความชอบ: ถาต้องการความเข้มข้นของภาพและจังหวะเล่าเรื่อง ผมเลือกมังงะ แต่ถาอยากโดนซาวด์แทร็ก พากย์ และภาพเคลื่อนไหวกระแทกใจ อนิเมะจะตอบโจทย์ได้ดีกว่า

การดัดแปลงแบบเถื่อนมักเล่นกับเส้นแบ่งระหว่างความเคารพต้นฉบับกับการทำให้เข้าถึงได้ง่ายขึ้นในบริบทที่ต่างออกไป จากมุมมองของฉัน การตัดต่อเรื่องราวเกิดขึ้นบ่อยสุด: เหตุการณ์สำคัญถูกย่อหรือย้ายตำแหน่งเพื่อให้จังหวะเร็วขึ้น ตัวละครรองถูกรวมบทหรือหายไปเลยเพื่อประหยัดเวลาและงบประมาณ ฉากที่มีภาพความรุนแรงหรือเนื้อหาเชิงลึกมักถูกเซ็นเซอร์หรือปรับโทนให้นุ่มนวลขึ้นจนสูญเสียความหนักแน่นของต้นฉบับ ตัวอย่างที่ชัดเจนคือเมื่อดูการดัดแปลงแบบสั้นที่เอาแนวคิดหลักจาก 'Death Note' มาใช้ แต่ลดความซับซ้อนด้านปรัชญา ทำให้การเผชิญหน้าเชิงจิตวิทยาของตัวละครหายไป อีกสิ่งที่ฉันสนใจคือการเพิ่มเนื้อหาใหม่ที่ไม่เคยมีในมังงะหรือการเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตัวละครเพื่อให้เหมาะกับรสนิยมท้องถิ่นหรือความคาดหวังของผู้ชม ตัวอย่างเช่นการเปลี่ยนฉากจบเพื่อให้เป็นเชิงบวกมากขึ้นหรือลดน้ำหนักประเด็นสังคมที่ฉลาดกว่า ตรงนี้มักทำให้แฟนเก่ารู้สึกขาดอะไรบางอย่าง แต่ในขณะเดียวกันผู้ชมกลุ่มใหม่อาจชื่นชอบเพราะดูง่ายขึ้น สรุปแล้วการดัดแปลงแบบเถื่อนเป็นดาบสองคม: มันช่วยขยายฐานคนดูและปรับให้เข้ากับสื่อใหม่ แต่ก็มีความเสี่ยงที่จะทำลายความเป็นเอกลักษณ์ของงานต้นฉบับ นั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันยังคงอยากพูดคุยและโต้แย้งกับแฟนคนอื่น ๆ อยู่เสมอ

ความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่าง 'เคนชิน ซามูไรพเนจร' ภาคสองฉบับภาพยนตร์กับมังงะอยู่ที่จังหวะการเล่าเรื่องและโฟกัสของบทภาพยนตร์ ซึ่งถูกออกแบบมาให้เหนียวแน่นและพุ่งไปข้างหน้าเพื่อความต่อเนื่องของภาพยนตร์สองตอนที่เชื่อมกันได้อย่างราบรื่น ในมังงะ อรรถรสมาจากรายละเอียดเล็กๆ ทั้งบทสนทนา ภาพตัดสลับความคิดของตัวละคร และการขยายความสัมพันธ์ระหว่างตัวรองอย่างลึกซึ้ง แต่พอมาเป็นหนัง พวกซีนเชิงปรัชญาและมุขตลกร้ายบางส่วนถูกย่อลงหรือตัดออกเพื่อรักษาความเร็วของเรื่อง ผมรู้สึกได้ว่าตัวละครอย่างเคนชินถูกลดทอนมุมมองภายในไปบ้าง ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาเป็นคนเงียบขรึมและมีแอ็กชันมากขึ้น ต่างจากมังงะที่ยังมีความอบอุ่นและความขัดแย้งภายในมากกว่า อีกจุดที่เด่นคือการออกแบบฉากต่อสู้และสไตล์ภาพยนตร์—หนังให้ความสำคัญกับการถ่ายทำ ท่าแอ็กชัน และคิวต่อสู้ที่ดูสมจริงกว่า มังงะอ่านแล้วจินตนาการได้กว้าง แต่ฉบับหนังต้องแสดงให้เห็นจริงๆ เลยมีการปรับตำแหน่งฉากต่อสู้หรือรวมฉากหลายฉากเข้าด้วยกันเพื่อให้มันเท่และชัดเจน เช่น การย่นย่อการปะทะที่ยาวในมังงะให้กลายเป็นช็อตต่อช็อตที่เข้มข้นกว่า นอกจากนี้ หนังยังเติมฉากต้นกำเนิดอารมณ์หรือบทสนทนาสั้นๆ เพื่อเชื่อมตัวละครที่มาจากหลายตอนของมังงะเข้าด้วยกัน ทำให้บางตอนรู้สึกเป็นเอกภาพมากขึ้นแม้จะแลกมาด้วยรายละเอียดบางอย่าง โดยสรุปแล้ว ผมมองว่าถ้าชอบการชี้นำอารมณ์และแอ็กชันแบบรวดเร็ว หนังภาคสองให้ความรู้สึกน่าตื่นเต้นและทรงพลัง แต่ถาต้องการความลุ่มลึกของตัวละครและจังหวะเล่าเรื่องที่ค่อยๆ คลี่คลาย มังงะจะตอบโจทย์กว่า ทั้งสองเวอร์ชันมีคุณค่าต่างกัน ขึ้นอยู่กับว่าต้องการประสบการณ์แบบไหนแล้วก็เลือกดูตามอารมณ์ของวันนั้นได้เลย

พอได้กลับมานั่งอ่านฉบับนิยายเทียบกับเวอร์ชันซีรีส์จริงๆ แล้ว ความต่างที่เด่นชัดที่สุดสำหรับฉันคือการเปิดเผยความคิดภายในของตัวละครหลักซึ่งนิยายทำได้ละเอียดกว่ามาก ฉบับนิยายของ 'บุรุษเสาหิน' มอบมุมมองภายในที่ลึกซึ้ง—ฉากความทรงจำวัยเด็กของพระเอกที่เกี่ยวพันกับแสงโคมในคืนฝนตกถูกขยายเป็นหลายหน้าที่เต็มไปด้วยความลังเล สงสัย และการไตร่ตรองเรื่องชะตากรรม ทำให้ผู้อ่านเข้าใจแรงจูงใจและความเปราะบางทางใจ แต่ในซีรีส์ฉากเดียวกันถูกย่อและแทนที่ด้วยภาพที่สวยงามแต่สั้นกว่า เช่น โคมแดงที่ไหวและการหันกล้องช้า ซึ่งให้ความหมายเชิงสัญลักษณ์ได้ดี แต่สูญเสียคำอธิบายเชิงจิตวิทยาไปบางส่วน นอกจากนั้น นิยายมักมีบทบาทรองและฉากสังคมย่อย ๆ ที่เติมเต็มโลกทัศน์ของเรื่อง เช่น บทสนทนาระหว่างตัวละครรองที่อธิบายประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ในซีรีส์บางบทสนทนาเหล่านั้นถูกตัดหรือย้ายตำแหน่งเพราะเวลาจำกัด ผลคือความสัมพันธ์บางคู่ดูลอยๆ แต่ภาพ การจัดแสง และดนตรีของซีรีส์ช่วยชดเชยด้วยการสื่ออารมณ์แทนคำอธิบาย ทำให้ฉากสำคัญบางฉากมีพลังทางสายตา แต่เสียดายความลุ่มลึกแบบนิยายที่ทำให้ฉันอยากกลับไปอ่านซ้ำอีกครั้ง

มุมมองของแฟนคนหนึ่งคือ โลกของอนิเมะไม่ได้ถูกครอบงำโดยงานดัดแปลงจากมังงะเพียงอย่างเดียว — แต่การดัดแปลงที่ดีมักจะได้เปรียบเรื่องฐานแฟนเดิมและความต่อเนื่องของเรื่องราว ในฐานะคนที่เติบโตมากับยุคทองของทีวีอนิเมะ ฉันเห็นชัดว่าการมีมังงะเป็นต้นฉบับช่วยให้การเล่าเรื่องมีโครงสร้างที่มั่นคง เช่น การเดินเรื่องยาวของ 'One Piece' หรือการไต่ระดับอารมณ์ของ 'Demon Slayer' ทำให้ซีรีส์เหล่านั้นขยายฐานคนดูได้ง่ายขึ้น แต่ก็ไม่ได้แปลว่าทุกงานดัดแปลงจะสำเร็จโดยอัตโนมัติ — คุณภาพของการกำกับ การออกแบบตัวละคร และการวางเพลงประกอบมีผลมาก อีกด้านหนึ่งฉันชอบชี้ว่าอนิเมะต้นฉบับก็สามารถครองโลกได้เช่นกัน เพราะความสดใหม่ในไอเดียและความกล้าที่จะทดลองทำอะไรใหม่ๆ อย่าง 'Neon Genesis Evangelion' หรือ 'Cowboy Bebop' ที่ครั้งหนึ่งเปลี่ยนแนวการเล่าเรื่องและดึงคนจากนอกวงการเข้ามาดู ผลลัพธ์คือถ้ามีองค์ประกอบที่โดดเด่น ไม่ว่าจะมาจากมังงะหรือไม่ ก็มีโอกาสจะเป็นปรากฏการณ์ได้เสมอ

ในความคิดของฉันการดู 'ตอง1' ในเวอร์ชันอนิเมะเหมือนเปิดโปงชั้นสีใหม่ของเรื่องราวที่เคยอ่านในมังงะ — มันไม่ใช่แค่การย้ายภาพนิ่งมาขยับได้เท่านั้น แต่เป็นการเลือกภาษาทัศนศิลป์ใหม่ที่เปลี่ยบโทนเรื่องและความรู้สึกของตัวละคร การเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนที่สุดสำหรับฉันคือจังหวะการเล่า: มังงะมักให้เวลานิ่งกับการอ่านภาพและความคิดภายใน แต่อนิเมะกลับเติมช่องว่างด้วยเพลงประกอบ การเคลื่อนไหวของกล้อง และการสื่อสารผ่านเสียงที่ทำให้บางฉากซับซ้อนขึ้นหรือกดอารมณ์ได้แตกต่างไป นอกจากนี้ เวอร์ชันอนิเมะของ 'ตอง1' ยังมีการปรับบทบางส่วนเพื่อให้เหมาะกับเวลาออกอากาศและผู้ชมทั่วไป — ฉากความทรงจำบางตอนถูกย่อหรือเลื่อนตำแหน่ง ขณะที่ฉากต้นเรื่องบางฉากถูกขยายให้ผู้ชมรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครได้เร็วขึ้น เรื่องนี้ทำให้ตัวละครรองบางคนมีมิติเพิ่มขึ้นเพราะได้เวลาในหน้าจอมากกว่าในมังงะ ข้อดีคือคนดูที่ไม่เคยอ่านต้นฉบับจะเข้าใจแรงจูงใจของตัวเอกได้เร็วขึ้น ข้อเสียคือรายละเอียดจิ๋ว ๆ จากมังงะอาจหายไปและคนอ่านเดิมบางคนอาจรู้สึกว่าบทสั้นลง อีกจุดที่ทำให้อนิเมะโดดเด่นคือการใส่เสียงพากย์และดนตรีประกอบ — เสียงพากย์เติมชีวิตให้บทสนทนาและคำที่เคยเป็นคำบรรยายในมังงะกลายเป็นการแสดงอารมณ์เต็มรูปแบบ ส่วนดนตรีช่วยเน้นจังหวะตึงเครียดหรือสุนทรีย์ในฉากโรแมนติก ฉากแอ็กชันถูกออกแบบช็อตต่อช็อตใหม่เพื่อให้ดูลื่นไหลบนจอ มีการปรับสีและแสงให้เข้ากับอารมณ์แต่ละฉาก ซึ่งเป็นสิ่งที่มังงะแสดงได้จำกัด ตัวอย่างเช่น ฉากการเผชิญหน้าบนสะพานในอนิเมะเพิ่มการเล่นเงาและเสียงฝนจนความรู้สึกโรแมนติกกลายเป็นอึดอัด แต่ในมังงะฉากเดียวกันกลับเน้นบทสนทนาและมุมกล้องนิ่ง ๆ มากกว่า สรุปแบบไม่เป็นทางการ: การเปลี่ยนแปลงของ 'ตอง1' ระหว่างสองสื่อไม่ใช่เรื่องถูกหรือผิด แต่เป็นเรื่องของการแปลความจากหน้ากระดาษสู่ภาพเคลื่อนไหว — ใครชอบความลึกของคำบรรยายอาจยึดติดกับมังงะ ขณะที่คนที่ชอบการรับรู้รวดเร็วด้วยภาพ เสียง และจังหวะอาจชอบอนิเมะมากกว่า ส่วนตัวแล้วฉันเพลิดเพลินกับทั้งสองเวอร์ชันเพราะแต่ละแบบช่วยเผยมุมใหม่ของตัวละครและโลกของเรื่องในแบบที่ต่างกัน

ยอมรับเลยว่าตอนแรกที่เห็นหน้าจอเปิดด้วยภาพวิจิตรของวังแล้วฉันรู้สึกว่าสายตาถูกล็อกทันที แต่พอเปรียบเทียบกับหนังสือ 'ชายาสะท้านแผ่นดิน' ก็เห็นความต่างชัดเจนในเรื่องจังหวะและมิติของตัวละคร การเล่าเรื่องในนิยายให้เวลาแก่ความคิดภายในของตัวละครมากกว่าซีรีส์ ฉากที่ในหนังสือเป็นบทบรรยายยาว ๆ เกี่ยวกับความลังเลหรือความทรงจำ กลับกลายเป็นมุมกล้องสั้น ๆ หรือซีนเงียบให้ผู้ชมตีความเอง นี่ทำให้บางความเชื่อมโยงของตัวละครถูกย่อหรือเปลี่ยนทิศทางไป ตัวประกอบบางคนที่มีบทบาทเชิงโครงเรื่องค่อย ๆ ถูกลดชั้นเพื่อเน้นคู่นำหรือเหตุการณ์หลักแทน อีกอย่างที่ชัดคือการปรับภาพลักษณ์และชุดผ้า เครื่องแต่งกายกับองค์ประกอบฉากถูกออกแบบมาให้ดึงอารมณ์และสัญลักษณ์ไว้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นข้อดีเพราะทำให้เรื่องดูยิ่งใหญ่ขึ้นทันที แต่ก็แลกมาด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ ในโลกของนิยายที่หายไป เช่น ความสัมพันธ์เชิงการเมืองที่ละเอียดอ่อนหรือการต่อรองเชิงคำพูด ฉากจบหรือจังหวะสำคัญบางอย่างอาจถูกดัดแปลงเพื่อให้เหมาะกับความยาวของซีซันและความต้องการผู้ชมปัจจุบัน สรุปแล้วฉันชอบการให้ชีวิตแบบภาพของซีรีส์ แต่นิยายยังมีความลึกที่ซีรีส์ไม่อาจโอบอุ้มได้ทั้งหมด