ทำไมตัวเอกจึงตัดสินใจแบบนั้นในโปรดอย่าคิดว่าฉันเป็นของตาย?

...

มองอีกมุมหนึ่ง ฉันเห็นการตัดสินใจของตัวเอกเป็นเทคนิคเชิงกลยุทธ์มากกว่าการระบายอารมณ์

- เหตุผลพื้นฐานมักเป็น 2 อย่าง: ปกป้องคนที่รัก กับการรักษาอำนาจในการเลือกของตนเอง
- ในหลายเรื่อง เช่นฉากที่คิดวางแผนอย่างใจเย็นใน 'Attack on Titan' ตัวละครเลือกทำสิ่งที่คนอ่านคิดว่าโหดเพื่อผลลัพธ์ระยะยาวเดียวกันกับที่ตัวเอกของเรื่องนี้ทำ — นั่นคือเห็นภาพใหญ่และทุ่มเพื่อมัน
- อีกประเด็นคือการหลอกล่อคู่ขัดแย้งให้คาดไม่ถึง การตัดสินใจที่ดูแปลกอาจเป็นการสร้างความได้เปรียบทางจิตวิทยา

ฉันชอบความที่การกระทำนั้นไม่ใช่แค่การแสดงอารมณ์ แต่มันคือการลงทุนทางจิตใจอย่างมีคำนวณ และตรงนี้เองที่ทำให้ฉากมันหนักแน่นและติดอยู่ในใจ — มันเป็นการเลือกที่มีราคาและเราถูกบังคับให้คิดว่าถ้าเป็นเรา เราจะแลกแผลนี้หรือไม่

เอาจริงๆ ฉันมองว่าการตัดสินใจของตัวเอกใน 'โปรดอย่าคิดว่าฉันเป็นของตาย' เป็นผลรวมของบาดแผล การเรียนรู้จากความสัมพันธ์เก่า และการตัดสินใจแบบสัญชาตญาณเมื่อถูกบีบจนไม่มีทางเลือกชัดเจน

การอ่านฉากนั้นตอนแรกทำให้ฉันคิดถึงการต่อรองระหว่างศักดิ์ศรีกับความปลอดภัย — เหมือนกับฉากที่คนหนึ่งเลือกจะยอมเจ็บเพื่อแลกกับอิสรภาพของคนอื่น ในมุมมองของตัวละคร การตัดสินใจครั้งนั้นฟังดูโหด แต่เมื่อมองจากประวัติชีวิตของเขา ก็เห็นเหตุผลเชิงป้องกันหลายอย่าง: ความทรงจำที่ถูกทำให้เลือน ความหวาดระแวงต่อความไว้วางใจ และความต้องการควบคุมชะตาชีวิตของตัวเองอีกครั้ง การกระทำที่ดูขัดกับจริยธรรมบนพื้นผิวกลับเป็นการเรียกร้องพื้นที่ให้กับการมีอยู่ของตัวเอง

นอกจากความจำเป็นเชิงปัจเจก ยังมีบริบทเชิงสังคมที่กดดันตัวเอกด้วย — โลกในเรื่องนี้ไม่ได้ให้พื้นที่สำหรับความอ่อนแอเสมอไป ดังนั้นการเลือกที่ดูสุดโต่งจึงกลายเป็นการต่อสู้เชิงสัญลักษณ์กับการถูกมองเป็น 'ของตาย' ฉันทึ่งที่ผู้เขียนใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นภาษากายหรือบทสนทนาเดียวนิดเดียว ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเหตุผลของตัวเอกไม่ได้เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ แต่มาจากการคำนวณแบบเจ็บปวดเหมือนในฉากของ 'Violet Evergarden' ที่การแสดงความรักและการเลือกทำบางอย่างแทนคำพูดมีความหมายเกินกว่าการตัดสินใจชั่วครู่

สุดท้ายแล้ว การตัดสินใจนั้นสะท้อนความเป็นมนุษย์มากกว่าการตัดสินค่าทางศีลธรรมฉันอยากทิ้งความรู้สึกว่า บางครั้งคนเราเลือกทางที่คนอื่นไม่เข้าใจเพราะมันเป็นวิธีเดียวที่ยังคงเหลือไว้ให้ยืนยันตัวตน — แม้จะทิ้งร่องรอยเจ็บปวดไว้ก็ตาม