นักแปลผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการภาษาชี้ว่าในฉากที่มีคำพังเพยหรือคำท้องถิ่น ซับไทยบางชุดเลือกแปลแบบให้ความหมายชัดเจนแทนที่จะถ่ายทอดสำเนียงหรือสไตล์พูดของต้นฉบับ ส่งผลให้ตัวละครสูญเสียมิติ ตัวอย่างเช่นฉากที่ตัวละครพูดด้วยความเฉิ่มน้อยหรือความเย่อหยิ่ง ถ้าทำเป็นสำนวนไทยที่เป็นมาตรฐานมากเกินไป ความตลกหรือความเจ็บปวดในน้ำเสียงจะหายไป พูดชัดเจนว่าการตัดสินใจแบบ literal vs. adaptive เป็นสิ่งที่นักวิจารณ์นำมาถกเถียงมากที่สุด นอกจากนี้ยังมีการยกเปรียบเทียบการแปลบทรักแบบใกล้ชิดของภาพยนตร์ภาษาอังกฤษอย่าง 'Call Me by Your Name' เพื่อเน้นว่าการถ่ายทอดน้ำเสียงอารมณ์คือหัวใจของงานแปลที่ดี