บริษัทควรจัดปฏิทินปีแบบไหนให้พนักงานใช้ประจำ

นี่คือปีที่เก้าแล้วที่ฉันกับดันเต้ร่วมกันรักษาธรรมเนียม 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ทายาทผู้สืบทอดตระกูลโครินนีเชื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเรายั่งยืนยาวนานขึ้น เป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบการเดทของเราในทุกๆ ปี เขาจะเป็นอิสระ และเราต่างจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หากใครคนใดคนหนึ่งเจอคนที่เหมาะสมกว่า เราก็แค่ต้องอวยพรให้อีกฝ่ายไปดี แต่หากไม่เป็นแบบนั้น หลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งเดือน เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอบตัวฉัน เหล่าชายฉกรรจ์ในตระกูลต่างพากันฉีดพ่นแชมเปญกันอย่างบ้าคลั่ง "แด่อิสรภาพอีกปี! ยินดีกับรองหัวหน้าของเราที่ได้สถานะโสดกลับคืนมา!" "เปิดวงพนันประจำตระกูลแล้วครับ! วางเดิมพันทางซ้ายถ้าคุณคิดว่าพวกเขายังจะได้แต่งงานกัน และวางทางขวาถ้าคุณคิดว่าคราวนี้จบเห่แน่!" ท่ามกลางควันซิการ์ที่อบอวล ฉันนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาหนัง เฝ้ามองอย่างเย็นชา ราวกับว่าเรื่องตลกขบขันทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย มือของดันเต้โอบรัดอยู่ที่เอวของสการ์เล็ตต์ขณะที่เขาเดินเฉียดผ่านฉันไป พร้อมกับกระซิบว่า "อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านล่ะ เธอยังคงเป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของฉันเสมอ" "ฉันก็เหมือนว่าว ไม่ว่าจะบินไปไกลแค่ไหน สายป่านก็ยังอยู่ในมือเธอเสมอ" ฉันกดปลายนิ้วอันเย็นเฉียบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก ดันเต้ คราวนี้ที่โต๊ะเดิมพันของตระกูล ฉันขอวางเงินข้าง "จุดจบ" ก็แล้วกัน ฉันกำลังจะหายไปจากโลกของนายอย่างสมบูรณ์แบบ ไอ้สายป่านว่าวที่นายภาคภูมิใจนักหนาน่ะเหรอ? คืนนี้ฉันจะเป็นคนตัดมันทิ้งด้วยตัวเอง

เป็นผู้นำประเพณีในฐานะรัชทายาทเหรอ ? ไม่เอาหรอก อย่างเขาต้องผจญภัยสิถึงจะถูก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ต้องวางแผนเพื่อที่จะหาทางหลีกหนี ภัยอันตรายให้ได้มากที่สุด แต่ไง๊ต้องมาดูแลเธอที่ความจำเสื่อมด้วยล่ะ

เลขาของเจ้านายหน้าตาย ที่ฉันได้ขายเวลาของฉันให้เขาเพื่อเงิน! ให้ตายสิ เอาเวลา 24 ชั่วโมงของฉันคืนมานะ ฉันไม่ไหวแล้ว! . " เป็นเลขาฉันเงินเดือนหลักแสน ถึงเธอจะมาทำในตำแหน่งรักษาการแทน แต่ก็รู้ใช่มั้ยว่าต้องทำงานยังไง " " รู้ค่ะ " " แล้วจำกฎข้อสำคัญของการเป็นเลขาฉันได้มั้ย " " ยี่สิบสี่ชั่วโมงของดิฉัน..เป็นของคุณค่ะ " " พรุ่งนี้ย้ายของเธอมาที่คอนโดฉัน " " อะ อะไรนะคะ "

ใครจะไปคิดว่า ‘ริน’ คุณหนูดาวเด่นแห่งคอร์ทแบดมินตัน จะต้องมาหัวเสียทุกครั้งที่ก้าวเข้าร้านเช่าวิดีโอหน้าปากซอย ก็เพราะ ‘เขตต์’ พนักงานหนุ่มหน้าตายคนนั้น นอกจากจะชอบกวนประสาทเธอแล้ว เขายังเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ ที่ดูไม่มีอะไรโดดเด่นเลยสักนิด แต่ในปีพุทธศักราช 2540… ปีที่พายุเศรษฐกิจต้มยำกุ้งพัดกระหน่ำจนความฝันของผู้คนพังทลาย ปีที่ครอบครัวของเขาล้มละลายในชั่วข้ามคืน และชมรมแบดมินตันของเธอถูกยุบโดยไร้ทางเลือก ท่ามกลางโลกที่สั่นคลอน รินกลับพบว่า “ผู้ชายธรรมดา” คนนี้ คือคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ ความใจดีที่ไม่เอ่ยอวด ความรักที่ไม่หวือหวา แต่มั่นคงพอจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้เธอซ่อนหัวใจไว้ได้ จากคู่กัด… สู่คู่คิด จากรอยน้ำตาในวันที่โลกพังทลาย สู่คำสัญญาว่าไม่ว่ายุคสมัยจะโหดร้ายเพียงใด พวกเขาจะจับมือกัน ทวงคืนความฝัน และเปลี่ยนปี 2540 ที่เคยพรากทุกอย่างไป ให้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรัก… ที่ยืนยาวชั่วนิรันดร์

สำหรับ 'ธัน' เดือนธันวาคมคือเดือนแห่งความซวยซ้ำซวยซ้อนที่อยากให้รีบผ่านพ้นไป แต่ปีนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป เมื่อเธอเดินเข้าไปในคาเฟ่ที่อบอวลด้วยกลิ่นซินนามอนและได้พบกับ 'ธันย์' ชายหนุ่มเจ้าของชื่อที่ออกเสียงเหมือนเธอราวกับก๊อปปี้มา "เรียกธันย์เหรอครับ" "เปล่าค่ะ... ฉันชื่อธัน" ท่ามกลางลมหนาวที่พัดพาความเหงามาทักทาย ธันย์อาสาจะเปลี่ยนเดือนที่แสนโชคร้ายของเธอให้กลายเป็นเดือนที่อบอุ่นที่สุด ผ่านโปรเจกต์ลับในสมุดบันทึกที่ชื่อว่า Dear December เมื่อ 'ธัน' หนึ่งคนคือความซวย และ 'ธันย์' อีกคนคือโชคดี... แล้วเดือนสุดท้ายของปีนี้ จะลงเอยด้วยคำว่ารักได้หรือไม่

ก่อนประจำเดือนมาหนึ่งวัน ฉันเห็นโน้ตในแอปเตือนความจำของคู่หมั้น [เธอน่าจะเป็นประจำเดือนพรุ่งนี้ เตรียมผ้าอนามัยกับยาแก้ปวดใส่ไว้ในกระเป๋า] ฉันยิ้มอย่างมีความสุข ประทับใจความเอาใจใส่ของคู่หมั้นมาก จนกระทั่งวันต่อมา ฉันปวดหน่วงๆ ที่ท้องน้อยจนหน้าซีด จึงไปหาผ้าอนามัยในกระเป๋าสะพาย แต่ในกระเป๋าไม่มีอะไรเลย เลือดสีแดงเข้มซึมออกมาจากกางเกง พวกนักเรียนชี้มาที่ด้านหลังฉันแล้วหัวเราะคิกคัก ฉันนึกว่าเขาแค่ลืมเอาของพวกนั้นใส่กระเป๋า แต่ครูฝึกสอนที่เพิ่งมาใหม่ดันโพสต์ว่า [เพิ่งมาฝึกสอนก็เจอครูพี่เลี้ยงสุดหล่อแถมยังใจดีมาก! คิดไม่ถึงว่าเขาจะเตรียมผ้าอนามัยกับยาแก้ปวดให้ฉันด้วย เดือนนี้ไม่ปวดประจำเดือนเลยอะ] พร้อมกับภาพยาแก้ปวดกับผ้าอนามัย แถมยังมีน้ำหวานด้วย ยานั่นเป็นยาที่ฉันมีติดบ้านไว้ตลอด เพราะฉันปวดประจำเดือนแทบทุกเดือน ส่วนผ้าอนามัยก็เป็นผ้าอนามัยยี่ห้อเดียวที่ฉันใช้แล้วไม่แพ้ ฉันล็อกหน้าจอมือถือ มองแหวนที่นิ้วกลางอยู่นานมาก จากนั้นก็ลุกขึ้นไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน เพื่อยื่นเรื่องขอไปทำวิจัยและดูงานที่ต่างประเทศ เจ็ดปีแล้ว เขาจำวันเกิดฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่หลังจากนี้เขาไม่ต้องจำมันอีกแล้วล่ะ ......