ผมมองว่าเขาเป็นตัวเชื่อมระหว่างคดีใหญ่กับปมส่วนตัว สมาธิของบทอยู่ที่การเก็บความเจ็บปวดไว้ในสายตา แล้วปล่อยให้การกระทำบอกเล่าแทนคำพูด ฉากเล็ก ๆ เช่นการนั่งเงียบ ๆ รอคำตอบในร้านกาแฟ แสดงให้เห็นชั้นเชิงการแสดงที่ละเอียดอ่อน ความต่างของแสงในฉากนั้นทำให้ผมนึกถึงสไตล์อารมณ์แบบใน 'The Last of Us' ที่เน้นความเงียบแต่มีพลัง