มนุษย์มดมหากาฬ มีพลังหรือจุดอ่อนอะไรบ้าง?

‘มนต์พัศจ์’ หญิงสาวผู้ครอบครองกลิ่นกายหอมละมุนดั่งมวลดอกไม้ป่า และพรสวรรค์ลึกลับในการบำบัดความเจ็บปวดผ่านการสัมผัส ในโลกทุนนิยมที่ไร้ความปรานี พรสวรรค์นี้กลับกลายเป็นคำสาป ทุกคนต่างขนานนามเธอว่า ‘แม่มดขาว’ และพยายามยื้อแย่งเพื่อครอบครองหยาดเหงื่อและความสาวของเธอเพื่อผลประโยชน์ทางการค้า จนกระทั่งเธอตกเป็นของกำนัลในสัญญาธุรกิจให้กับ ‘อคิน’ CEO หนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งเครืออสังหาริมทรัพย์ระดับโลก ชายหนุ่มผู้เย็นชา และเกลียดชังความอ่อนแอ ทว่าเขากลับทรมานจากโรคนอนไม่หลับเรื้อรังที่ไม่มีหมอคนไหนรักษาได้ ค่ำคืนแรกที่เขาลากเธอลงสู่เตียงกว้าง ความตั้งใจที่จะย่ำยีกลับกลายเป็นกลิ่นกายของมนต์พัศจ์ ขณะเดียวกันก็มอบความผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน อคินเปลี่ยนจากซาตานร้ายกลายเป็นคนคลั่งรักสายเปย์ ทว่าเขายังคงปากแข็งและกักขังเธอไว้ด้วยพันธนาการแห่งตัณหา ทุกครั้งที่ร่างกายหลอมรวมกัน ความร้อนแรงของบทรักผสมผสานกับความลับของตระกูลอคินที่กำลังถูกเปิดโปง ศัตรูรอบด้านเริ่มคืบคลานเข้าหาแม่มดขาวเพื่อใช้เธอเป็นเครื่องมือทำลายเขา อคินจึงต้องร้ายกับคนทั้งโลกเพื่อปกป้อง ‘ยารักษา’ เพียงสิ่งเดียวของชีวิต เขาพร้อมทุ่มเทเงินทองและอำนาจทั้งหมดที่มี เพื่อตีตราจองและกักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งความปรารถนาตลอดไป

ฉันชื่ออลิส อดีตเป็นเพียงครูอนุบาลธรรมดา ที่ชอบอ่านนิยายแฟนตาซีเป็นชีวิตจิตใจ วันหนึ่ง ฉันช่วยเด็กชายวัยห้าขวบจากอุบัติเหตุรถชน และลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกที่ไม่รู้จัก ที่นี่คือจักรวรรดิสัตว์อสูร โลกที่บุรุษสามารถวิวัฒนาการเป็นสิ่งมีชีวิตทรงพลัง ส่วนสตรีมีหน้าที่ปลอบประโลมแก่นวิญญาณของพวกเขา และที่เลวร้ายที่สุดก็คือ ฉันดันมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่ทั้งหมู่บ้านรังเกียจ ไม่เพียงเป็นสตรีที่พลังระดับต่ำสุด ยังมีลูกสัตว์อสูรห้าตัวที่หวาดกลัวฉันยิ่งกว่าสัตว์ร้าย อัสลาน สิงโตเพลิงผู้ปกป้องน้อง ๆ เรนาร์ จิ้งจอกเก้าหางแดงผู้ไม่เชื่อใจใคร ไทรัน เสือขาวผู้เก็บทุกอย่างไว้ในใจ เอลเดน กวางน้อยผู้มองไม่เห็นคุณค่าของตนเอง และไครอส มังกรดำผู้หวาดกลัวการถูกทอดทิ้งมากที่สุด แน่นอนว่าสิ่งที่ฉันต้องทำก็คือพยายามหาทางกลับโลกเดิม ทว่าระบบลึกลับกลับปรากฏขึ้นพร้อมภารกิจ [เปลี่ยนชะตากรรมวายร้ายทั้งห้า] แก้ไขอนาคตไม่ให้เด็กทั้งห้าคนนี้กลายเป็นผู้ทำลายโลก

เธอสดใส เธอน่ารัก เธอเป็นเหมือนแสงสว่างท่ามกลางความมืดที่ไม่ว่าใครๆ ก็ต่างต้องเดินเข้ามาหา รวมถึง... นักฆ่าอย่างเขาด้วย เขา มาพร้อมกับความ "อันตราย" และ "เลือดเย็น" หยาดเลือดที่เปื้อนมือยังคงมีกลิ่นคาวแม้จะถูกชะล้างไม่เหลือคราบแล้วก็ตาม... เธอ เปรียบเสมือน "แสงสว่าง" จุดเล็กๆ ท่ามกลางความมืดมิด กระต่ายน้อย ท่ามกลางฝูงหมาป่าที่มีจ่าฝูงเป็น นักล่า(ฆ่า)ผู้เลือดเย็น จะเอาชีวิตรอดได้อย่างไร...

ฉันเป็นมนุษย์หมาป่าที่กำลังตั้งครรภ์ที่กำลังตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ลูกในท้องคือทารกเลือดผสมระหว่างฉันกับจัสตินแท้ที่เป็นแวมไพร์ เมื่อความเจ็บปวดจากการคลอดจู่โจม จัสติน คู่แท้ของฉันซึ่งเป็นแวมไพร์ ได้ขังฉันไว้ในโลงน้ำแข็งที่สลักด้วยอักขระเพื่อจะยับยั้งการคลอดบุตร ฉันกรีดร้อง ฉันอ้อนวอนเขา แต่เขากลับพูดเพียงคำเดียวว่า "รอก่อน" ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคนรักในวัยเด็กของเขา นั่นคือไอโซลด์ แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ผู้ใช้เวทมนตร์โลหิตทมิฬเพื่อตั้งครรภ์ทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของเขาโดยไม่ต้องมีเพศสัมพันธ์ บุตรแวมไพร์คนแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในรอบหนึ่งพันปีจะได้รับพรสูงสุดจากต้นตระกูล ซึ่งจะช่วยชำระล้างสายเลือด และทำลายคำสาปโลหิตที่กัดกินพวกเรามาหลายชั่วอายุคน "เกียรตินั้นเป็นต้องของบุตรของไอโซลด์" จัสตินกล่าว เสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "เจ้าได้รับความรักจากข้าไปแล้ว เกรซี่ โลงน้ำแข็งนี่แค่ช่วยรับประกันว่าเจ้าจะคลอดหลังจากนาง" ความเจ็บปวดจากการบีบรัดของมดลูกฉีกกระชากร่างฉัน ฉันอ้อนวอนขอให้เขาพาฉันไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์วารีโลหิต เขาก้มลงมา นิ้วเย็นเยียบเชิดคางฉันไว้ ริมฝีปากเขาประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป็นดั่งคำขู่ "เลิกแสดงละครเสียที ข้าน่าจะดูออกตั้งนานแล้วว่าเจ้าไม่เคยรักข้า เจ้ามันก็แค่พวกนอกรีตในโลกมนุษย์หมาป่า เจ้าเพียงต้องการอำนาจและตำแหน่งของข้าเท่านั้น" "เจ้ามันสิ้นคิดถึงขนาดกล้าเอาลูกของเรามาเสี่ยงกับวิถีหมาป่าชั้นต่ำ เพียงเพื่อทำลายพรสูงสุดจากบรรพบุรุษ...เจ้ามันยาพิษชัดๆ" น้ำตานองหน้า ร่างกายฉันสั่นเทาจนเสียงแตกพร่า "ลูกกำลังจะคลอดแล้ว—ข้าหยุดมันไม่ได้ ได้โปรดเถอะ ข้าจะยอมทำคำสาบานเลือด ข้าไม่สนเรื่องพรนั่นหรอก ข้าต้องการแค่ท่าน!" เขาสะบัดเสียงหัวเราะเยาะ ในดวงตาฉายแววความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ "ถ้าเจ้ารักข้า เจ้าคงไม่วิ่งไปหาแม่ของข้า เจ้าคงไม่วางยาพิษความคิดของนางให้ต่อต้านไอโซลด์" "ข้าจะกลับมาหลังจากที่นางได้รับพรแล้ว ยังไงเสีย บุตรที่เจ้าอุ้มท้องก็เป็นลูกของข้าเช่นกัน" เขายืนเฝ้าอยู่ด้านนอกสถานศักดิ์สิทธิ์ที่ไอโซลด์กำลังทำพิธี โดยไม่ใยดีฉันเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งเขามองเห็นแสงแห่งพรปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของไอโซลด์ เขาออกคำสั่งให้ทาสโลหิตของเขาปล่อยฉัน แต่เสียงของทาสโลหิตสั่นด้วยความหวาดกลัว "นายท่าน...เลดี้ เกรซี่และบุตร...สัญญาณชีพของพวกนาง...หายไปแล้ว" ในชั่วพริบตานั้น โลกของจัสตินก็พังทลายลง

หมอปีศาจพันหน้าไม่มีใครรู้ว่าเป็นบุรุษหรือสตรี ทุกย่างก้าวที่หมอปีศาจเดินผ่าน หากไม่มีคนตายก็จะพบความอัศจรรย์คนที่ตายแล้วฟื้นคืนชีพอีกครั้ง! ชื่อเสียงดังก้องทั่วยุทธภพแต่ไม่มีใครรู้เลยว่าหมอปีศาจพันหน้าเป็นเพียงแม่นางน้อยคนหนึ่งเท่านั้น! และแม่นางน้อยอย่างหลินจื่อเยว่ที่ข้ามภพมาเป็นลูกศิษย์คนที่สิบของหมอเทวดาแห่งหุบเขาเทวะ และไม่รู้ว่าร่างนี้ไม่สามารถดื่มสุราได้ ทำให้นางไปคว้าบุรุษรูปงามมาเป็นพ่อของลูกเพราะฤทธิ์น้ำเมา จึงเกิดผลผลิตน้อยๆ ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แม้จะไม่รู้ว่าบุรุษรูปงามนั้นเป็นใครมาจากไหน แต่นางจะต้องเลี้ยงดูก้อนแป้งที่น่ารักเป็นอย่างดี!

คุณเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์หรือไม่ เรื่องที่แม้แต่วิทยาศาสตร์ก็ยังพิสูจน์ไม่ได้ ถ้าวันหนึ่งคุณเกิดโชคดีได้รับโอกาสนั้นขึ้นมา คุณจะปล่อยโอกาสนั้นไป หรือคว้ามันไว้ให้แน่นกันล่ะ? ชีวิตของคนเราจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นสักกี่ครั้ง เธอ "หลี่หลิงเฟิ่ง" ผู้ไม่เคยเชื่อในโชคชะตา เรื่องมหัศจรรย์เป็นเรื่องหลอกเด็กอะไรพรรค์นั้น ให้เชื่อเรื่องพวกนี้สู้กินนมนอนฝันกลางวันยังดีซะกว่า แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตานี้กลับหล่นทับใส่หัวเธอ ส่งให้เธอทะลุมิติมายังดินแดนที่ไม่เคยปรากฏในหน้าประวัติศาสตร์ ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ ดูซีรีส์ อ่านนิยายจีนมาก็หลายเรื่อง ก็ยังไม่เคยมีนางเอกคนไหนที่จะมืดแปดด้านไม่รู้อะไรเลยแบบเธอ อย่างน้อยต้องมีสกิลติดตัว แม้แต่ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ยังไม่มี แต่ในฐานะนักเรียนหัวกะทิอันดับหนึ่งขององกรณ์อัจริยะ เธอไม่มีทางยอมแพ้ เหมือนสวรรค์จะเห็นใจในความอาภัพของเธอจึงได้ให้ "มิติมายา" ที่ล่องหนไปกับเธอในทุกๆ ที่ ในดินแดนที่ผู้มีพลังยุทธ์เป็นใหญ่แห่งนี้ หญิงสาวก็ไม่รู้ว่าของวิเศษที่ติดตัวมาจะสามารถทำอะไรได้มากน้อยแค่ไหน เพราะเจ้าของร่างเดิมนี้ไร้พลังยุทธ์ ถูกขนานนามว่า 'ตัวไร้ค่า' แห่งตระกูลหลี่