รูโรoniเคnชินเคยแพ้ใครบ้างในมัnงะ?

เป็นตัวละครเอกจาก 'Rurouni Kenshin' ที่มีประวัติศาสตร์ซ่อนเร้นมากมาย ตอนแรกที่เจอเขาก็ดูเหมือน只是一武士เร่ร่อนธรรมดา แต่จริงๆ แล้วเคคือฮิมุรา บัตโตซai อดีตนักฆ่าในยุคปฏิรูปเมijiที่เลื่องชื่อ สิ่งที่ทำให้รูโรนิเคนชินน่าสนใจคือความขัดแย้งในตัว เขาเคยฆ่าคนมามากแต่ปัจจุบันปฏิญาณว่าจะไม่ฆ่าใครอีกเลย ใช้ดาบที่มีคมกลับด้านเพื่อป้องกันชีวิตแทน ลักษณะเฉพาะคือรอยแผลเป็นรูป十字บนแก้มซ้ายที่บ่งบอกถึงอดีตอันมืดมน ตัวละครนี้เติบโตมาจากการเป็นฆาตกรเลือดเย็นมาเป็นผู้ปกป้องผู้อ่อนแอด้วยจิตใจที่อ่อนโยน

ความสัมพันธ์ระหว่างยูมิกับรูโรนิเคนชินน่าสนใจมากเพราะมันเต็มไปด้วยความซับซ้อนและอารมณ์ที่หลากหลาย ยูมิเป็นเหมือนเงาที่คอยตามรูโรนิเคนชินมาตลอดชีวิต แม้จะไม่ได้แสดงออกชัดเจน แต่การกระทำทุกอย่างของเธอล้วนสะท้อนความผูกพันธ์ที่ยากจะตัดขาด เธอเปรียบเหมือนดาบที่พร้อมจะฟาดฟันศัตรูของเคนชิน แม้ตัวเองจะต้องบาดเจ็บก็ตาม ในทางกลับกัน เคนชินก็รู้ดีถึงความรู้สึกของยูมิ แต่เลือกที่จะเก็บเงียบเพราะไม่อยากให้เธอต้องมายุ่งเกี่ยวกับความบาปของตน

มองภาพรวมพลังของมังกี้ ดี. ลูฟี่ ณ จุดที่มังงะไปถึงล่าสุดแล้ว ผมคิดว่าใครจะชนะขึ้นกับเงื่อนไขการต่อสู้มากกว่าว่าพื้นที่เป็นแบบไหนและมีใครเข้าร่วมด้วย ถ้าพูดตรง ๆ คนที่ผมเห็นว่าเป็นตัวเต็งสูงสุดเลยคือมารแชล ดี. ทีช (Blackbeard) — ความสามารถจากผลปีศาจสองแบบที่เขาครอบครองแล้ว และความแปรปรวนทางทักษะการใช้พลังทำให้เขามีช่องทางจัดการลูฟี่ได้ เช่นความสามารถ 'Yami Yami no Mi' ที่ดูเหมือนจะยกเลิกหรือรบกวนการใช้ผลปีศาจของอีกฝ่าย รวมถึงพลังทำลายล้างอย่าง 'Gura Gura' ที่เขาได้รับจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ทำให้เขาเป็นคู่ต่อสู้ที่ลูฟี่ต้องระวังมากกว่าคู่ต่อสู้รายอื่น อีกฝ่ายที่ผมไม่ควรมองข้ามคือเงาเบื้องหลังของโลกอย่างผู้ครองอำนาจสูงสุด — อำนาจลึกลับบางอย่างของผู้นำโลกในมังงะยังไม่ถูกเปิดเผยหมด ถ้าพวกนั้นเลือกใช้กำลังแบบเต็มรูปแบบหรือมีอาวุธโบราณใด ๆ ผลลัพธ์ก็อาจพลิกได้ง่าย ๆ นั่นทำให้สถานการณ์ไม่นิ่งและยังเปิดช่องให้คนที่มีทรัพยากรกับข้อมูลเหนือกว่าชนะได้

วันนี้ผมอยากเล่าเรื่องการพ่ายแพ้ของ 'คุโรโร่' แบบเล่าให้เพื่อนฟังที่ดูมาหลายรอบแล้ว ผมเชื่อว่าฉากที่คนส่วนใหญ่ชี้ให้เห็นเป็นการพ่ายแพ้ชัดเจนคือการปะทะกับ 'Hisoka' ในตอนของงานประมูลเมืองยอร์ค (Yorknew) ที่กลายเป็นตำนานเล่าสู่กันฟัง เพราะนั่นเป็นการปะทะแบบตัวต่อตัวที่โชว์ว่าแม้พลังและไหวพริบของคุโรโร่จะยอดเยี่ยม แต่การถูกจัดฉากและถูกเล่นงานด้วยความแสบของคู่ต่อสู้ทำให้สถานการณ์พลิกกลับได้ เหตุผลหลักที่ผมคิดว่าทำให้เขาแพ้ไม่ใช่เพียงเรื่องพลังตรงๆ แต่เป็นการถูกกดดันด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ — การเตรียมความพร้อมของฝ่ายตรงข้าม การตั้งกับดักทางจิตวิทยา และข้อจำกัดของความสามารถที่ต้องมีเงื่อนไขพิเศษ เมื่อรวมกันแล้วมันกลายเป็นช่องโหว่ให้คนที่ช่ำชองเรื่องหลอกล่ออย่าง 'Hisoka' ใช้โอกาส คงมีความรู้สึกแปลกๆ ในอกอยู่บ้างที่เห็นหัวหน้าวงอย่างคุโรโร่ถูกจัดการได้ แต่นั่นก็ทำให้บทของเขาดูน่าสนใจขึ้นทีเดียว

หลายตัวละครจากภาคแรกติดตาผู้ชมได้ง่าย ๆ เพราะแต่ละคนมีคาแรกเตอร์ชัดเจนและฉากที่ทำให้จำไม่ลืม ฉันชอบเล่าให้เพื่อนฟังว่าใน 'รูโรนิ เคนชิน' ภาคแรก ตัวหลักที่คนมักจดจำคือ 'ฮิมูระ เคนชิน' — นักดาบจิ๋วที่สวมคำมั่นไม่ฆ่าอีกต่อไป เหตุการณ์ต่าง ๆ จะวนอยู่รอบคำสัญญาและความขัดแย้งในใจของเขา กับอีกคนคือ 'คาโมะ คาโอะรุ' ครูสอนคาโดะที่เปิดคาโดะสำหรับผู้ฝึกและกลายเป็นบ้านของเคนชิน ตัวประกอบที่กลายเป็นตัวหลักได้อย่างรวดเร็วคือ 'เมียวจิน ยาฮิโกะ' เด็กหนุ่มนักเรียนที่พัฒนาจนเข้มแข็ง และ 'ซาการะ ซาโนสุเกะ' เพื่อนร่วมทางที่โหดและฮาไปพร้อมกัน ใครดูภาคแรกจะจดจำความสัมพันธ์ระหว่างคนพวกนี้ได้ทันทีเพราะมันเป็นแกนหลักของเรื่อง ฉันมักจะคิดถึงฉากที่ทั้งกลุ่มรวมตัวกันในโดโจเป็นภาพจำที่อบอุ่นแต่ก็เต็มไปด้วยพลังใจ

แผนอ่านแบบมังงะเป็นหลักที่ฉันชอบคือเริ่มจากต้นฉบับก่อน แล้วค่อยตามด้วยงานเสริมที่ให้มุมมองลึกขึ้น ซึ่งทำให้โครงเรื่องหลักและน้ำหนักอารมณ์ของตัวละครชัดเจนกว่าเยอะ ฉันจะอ่านมังงะ 'Rurouni Kenshin' ตั้งแต่เล่มแรกจนจบ (ฉบับดั้งเดิมจบที่ตอนหลักก่อนต่อด้วย 'Hokkaido Arc' ในภายหลัง) เพราะการอ่านมังงะจะได้เห็นจังหวะการเล่า เทคนิครับรู้ และตอนจบที่เป็นต้นฉบับของผลงาน ด่านสำคัญคือ 'Kyoto arc' กับ 'Jinchuu arc' — สองพาร์ทนี้ให้ความคมชัดทั้งด้านจิตใจของเคนชินและพัฒนาการของตัวละครรอง ถ้าอยากได้ความสมบูรณ์ของพล็อต การอ่านมังงะก่อนจะช่วยให้รายละเอียดต่าง ๆ ไม่หลุด เมื่ออ่านมังงะจบแล้ว ฉันมักกลับไปดูงานอนิเมะเสริมเพื่อชมงานภาพและเพลงประกอบที่เพิ่มบรรยากาศ เช่นการดู OVA ที่เล่าอดีตของเคนชินเพื่อเติมน้ำหนักอารมณ์ให้ฉากย้อนอดีตมีแรงปะทะมากขึ้น แต่ขอเตือนว่าอนิเมะทีวีมีตอนเนื้อเรื่องเสริมที่ไม่ตรงกับมังงะ ดังนั้นถาต้องการความเป็น canon แนะนำให้ใช้อนิเมะเป็นมุมมองเสริม แทนที่จะพึ่งพาเป็นแหล่งข้อมูลหลัก สุดท้ายแล้วการอ่านมังงะก่อนทำให้ฉากจบของเรื่องและความเชื่อมโยงตัวละครทั้งหมดกระจ่างขึ้นสำหรับฉัน

ขอรวบรวมรายชื่อนักแสดงหลักใน 'รูโรนิ เคนชิน ซามูไรพเนจร: ปัจฉิมบท' ให้ชัดเจนก่อนนะ รายชื่อที่โดดเด่นที่สุดสำหรับผมมีไม่กี่คนที่ต้องพูดถึงเลย ได้แก่ Takeru Satoh ในบท Himura Kenshin, Emi Takei ในบท Kamiya Kaoru, Munetaka Aoki รับบท Sagara Sanosuke, Yōsuke Eguchi ในบท Saitō Hajime, Mackenyu Arata เป็น Enishi Yukishiro และ Kasumi Arimura ในบท Tomoe Yukishiro. ชื่อเหล่านี้เป็นแกนหลักของเรื่อง และแต่ละคนก็แบกมิติทางอารมณ์หรือพละกำลังทางการแสดงที่ต่างกันไป ทำให้ฉากสำคัญ ๆ ทั้งการต่อสู้และฉากความทรงจำมีน้ำหนักขึ้นมาก ผมรู้สึกว่าการแคสต์ Mackenyu เป็น Enishi ให้ความรู้สึกโกรธแค้นที่เข้มข้นและทันสมัยขึ้น ขณะที่ Kasumi Arimura ในบท Tomoe ให้ความอ่อนแอแต่ทรงพลังในความทรงจำของ Kenshin ส่วน Takeru Satoh นั้นยังคงเป็นศูนย์กลางทั้งการเคลื่อนไหวและการแสดงที่สะท้อนบาดแผลของตัวละครได้ชัดเจน. Emi Takei กับ Munetaka Aoki ก็เติมเต็มความเป็นครอบครัวและมิตรภาพ ทำให้บทสุดท้ายที่เน้นเรื่องการเยียวยาและการเผชิญหน้ามีความหมายมากขึ้นกว่าถ้าไม่มีเคมีระหว่างนักแสดงกลุ่มนี้ นอกจากนี้ยังมีนักแสดงสมทบและทีมสตันท์ที่ทำให้ฉากต่อสู้แบบใช้ดาบดูสมจริง ผลงานด้านคิวบู๊กับการถ่ายทำเชิงภาพยนตร์ช่วยยกระดับฉากไคลแมกซ์ให้ดูมีพลัง ผมชอบตรงที่หนังไม่ละเลยการทำให้ตัวละครปมลึกมีที่มาชัดเจน แม้จะเป็นหนังที่ต้องบาลานซ์ระหว่างแอ็กชันกับดราม่า ซึ่งการคัดนักแสดงชุดนี้ทำได้ดีในมุมมองของผม และถ้าจะพูดถึงจุดที่ยังคงตราตรึงก็คือความตั้งใจในการถ่ายทอดความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่าง Kenshin กับคนรอบข้างมากกว่าการโชว์ท่าเท่ ๆ เพียงอย่างเดียว

การปะทะครั้งใหญ่ในภาคสุดท้ายทำให้ผมเห็นชัดว่าอิจิโกะไม่ใช่วีรบุรุษที่ชนะตลอดเวลา — มีช่วงที่เขาถูกเอาชนะจนลงไปกองได้จริง ๆ ในมุมผม การต่อสู้กับ Gerard Valkyrie เป็นหนึ่งในตัวอย่างเด่นสุดของการพ่ายแพ้แบบเต็มรูปแบบ: Gerard มีพลังปริมาณมหาศาลและรูปร่างเปลี่ยนแปลงจนทำให้อิจิโกะต้องรับมือด้วยความรุนแรงและความสิ้นหวัง ช่วงนั้นอิจิโกะแทบทำอะไร Gerard ไม่ได้มากนัก ถูกผลักจนต้องหาทางหนีหรือรอความช่วยเหลือจากพวกพ้อง — นี่ไม่ใช่แค่การแพ้คะแนน แต่มันคือการถูกบดขยี้ทั้งทางกายและจิตใจ ผมชอบที่ภาคสุดท้ายไม่ยอมให้พระเอกชนะทุกด่านแบบเดิม ๆ เพราะการเห็นอิจิโกะล้มจริง ๆ ทำให้ชัยชนะในตอนท้ายมีความหมายมากขึ้น มันสอนว่าการชนะบางครั้งมาจากการลุกขึ้นหลังการพ่ายแพ้ ไม่ใช่การไม่เคยพ่ายเลย