แค่เห็นชื่อ 'ล็อกซเล่ย์' ก็มีภาพเรื่องเล่าพุ่งมาเต็มหัวเลย — ตำนานคนลักลอบจากล็อกซ์ลีย์ถูกนักแต่งหลายยุคหลายสไตล์จับเอาไปปั้นใหม่จนแทบจำต้นฉบับไม่ได้
ฉันชอบหยิบเอาฉบับต้นแบบอย่าง 'The Downfall of Robert, Earl of Huntington' ของกวี-นักเขียนสมัยเอลิซาเบธอย่าง Anthony Munday มาอ่านประกอบกับฉบับเด็กที่สบายกว่าอย่าง 'The Merry Adventures of Robin Hood' ของ Howard Pyle แล้วหัวเราะเบาๆ กับความแตกต่างของโทน เรื่องราวใน Munday ให้รสเข้มข้นแบบบทละคร เวลาที่ Pyle เล่าให้เด็กอ่านมันกลายเป็นนิทานผจญภัยสุดน่ารัก
นอกจากนี้ยังมีฉบับที่ตีความให้เป็นนิทานสมัยใหม่อย่าง 'The Story of Robin Hood and His Merry Men' ของ Roger Lancelyn Green ที่เอาความสลับซับซ้อนลดทอนลงเพื่อให้เข้าถึงเด็ก อ่านแล้วรู้สึกว่าล็อกซเล่ย์เหมือนวัตถุดิบสำหรับนักแต่งมากกว่าตัวละครตายตัว — ใครจะหยิบไปปรุงก็ได้ตามสไตล์ของยุคนั้น ๆ