สำนักพิมพ์ไหนมีลิขสิทธิ์การ์ตูนแมวดำในไทย

เริ่มจากแหล่งที่การันตีว่าของแท้น่าจะเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดเมื่อตามหาไอเท็มการ์ตูนแมวดำที่ถูกลิขสิทธิ์ การสั่งตรงจากเว็บไซต์ของผู้ผลิตหรือร้านค้าทางการมักให้ความมั่นใจสูงสุด: ตัวอย่างเช่นสินค้าจาก 'Kiki's Delivery Service' จะมีขายผ่านร้านที่ได้รับอนุญาตอย่าง 'Donguri Republic' ซึ่งแพ็คดี มีสติกเกอร์รับรองและข้อมูลลิขสิทธิ์ชัดเจน ผมมักจับสังเกตจากบรรจุภัณฑ์ สติกเกอร์ฮอโลแกรม และใบรับประกันเล็กๆ ที่มาพร้อมของ ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ชั้นดีว่าของที่ได้ไม่ใช่ของปลอม นอกจากสั่งตรงจากต่างประเทศแล้ว ร้านค้าตัวแทนจำหน่ายในประเทศที่ทำงานร่วมกับแบรนด์ใหญ่ก็เป็นทางเลือกที่ดี เห็นได้บ่อยตามงานแฟร์ งานมังงะ หรือตามร้านขายของสะสมที่มีป้ายผู้จำหน่ายอย่างเป็นทางการ การซื้อจากช่องทางเหล่านี้ทำให้สะดวกเรื่องการเคลมและการรับประกันมากขึ้น อย่าลืมตรวจราคาว่ามันสมเหตุสมผลเกินไปไหม เพราะถ้าถูกผิดปกติเป็นไปได้ว่านั่นคือของเลียนแบบ สุดท้ายแล้วการสะสมของแท้ให้ความรู้สึกต่างออกไปจริงๆ เวลามองกล่องสวยๆ หรือเปิดดูงานฟินิชชิงที่เนี๊ยบ มันมีความสุขแบบผู้ที่รู้ว่ารักชิ้นนั้นจริงๆ และยินดีจ่ายเพื่อความคุ้มค่าและการสนับสนุนต้นฉบับ

บอกเลยว่าการตามหา 'แมวส้ม' ลิขสิทธิ์ในไทยมีหลายทางที่ไว้ใจได้ และฉันมักเริ่มจากร้านใหญ่ ๆ ในห้างก่อน เมื่ออยากได้ของแท้ ฉันจะไปเช็กร้านหนังสือและไลฟ์สไตล์ช็อปที่มีโซนสินค้านำเข้า เช่น Kinokuniya หรือ B2S ซึ่งมักมีมุมสินค้าลิขสิทธิ์จากต่างประเทศวางขาย บ่อยครั้งสินค้าลิมิเต็ดหรือคอลเลกชันใหม่ ๆ จะมาลงที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำอย่าง Siam Paragon หรือ EmQuartier ด้วยเช่นกัน ที่สำคัญคือสังเกตสติกเกอร์ฮาโลแกรมหรือแท็กของเจ้าของลิขสิทธิ์บนแพ็กเกจ ถ้าราคาแปลก ๆ ถูกเกินไป นั่นมักไม่ใช่ของแท้ การไปเดินดูของจริงในห้างยังให้ความแน่ใจเรื่องสภาพและขนาด และฉันชอบจับ ๆ ดูก่อนตัดสินใจซื้อ เพราะความรู้สึกในการได้ของแท้ตรงมือมันต่างกับซื้อออนไลน์มาก

ไม่เคยคิดว่าจะเล่าเรื่องนี้ยาวขนาดนี้ แต่เพลงประกอบจากอนิเมะ 'Black Cat' นั้นติดหูคนดูมากกว่าที่คิดจริง ๆ ฉันเป็นคนชอบลุกขึ้นมาฟังเพลงเปิด-ปิดของอนิเมะซ้ำ ๆ จนจำท่อนฮุกได้หมด ในกรณีของ 'Black Cat' เพลงเปิดมักถูกยกให้เป็นตัวแทนพลังของเรื่อง — โทนเพลงเร็ว มีริฟฟ์กีตาร์ที่กระแทกใจ ทำให้หลายคนจดจำตัวละครและจังหวะการต่อสู้ผ่านเพลงนี้ ส่วนเพลงปิดมีลักษณะเน้นอารมณ์มากขึ้น เป็นบัลลาดหรือป็อปร็อกช้า ๆ ที่ทำให้ฉากจบแต่ละตอนรู้สึกหนักแน่นและซึมลึกกว่าเดิม นอกจาก OP/ED แล้ว ฉันชอบที่แฟน ๆ มักพูดถึงธีมดนตรีประกอบฉากต่อสู้กับธีมของตัวละครหลัก เพลงบรรเลงสั้น ๆ ที่ใช้ประกอบช็อตสำคัญ ๆ กลายเป็นมุกในชุมชนแฟนเพลง — คนทำ AMV มักเลือกเอาท่อนนั้นมาเป็นช็อตคลิปปิด ซึ่งยิ่งทำให้ทำนองกลายเป็นที่รู้จักมากขึ้น สรุปคือถาพจำเพลงดังของเรื่องนี้ไม่ได้มาจากเพลงเดียว แต่เป็นการผสมผสานระหว่าง OP ที่คึกคัก ED ที่กินใจ และธีมบรรเลงที่โดนใจแฟน ๆ

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว คงต้องเริ่มจากชื่อผู้สร้างที่เป็นหัวใจของงานชิ้นนี้ นามว่า Kentaro Yabuki (矢吹健太朗) เขาเป็นผู้แต่งต้นฉบับของการ์ตูนเรื่อง 'Black Cat' ซึ่งถูกตีพิมพ์ลงในนิตยสาร 'Weekly Shonen Jump' ระหว่างปี 2000 ถึง 2004 งานชิ้นนี้มีเอกลักษณ์ทั้งด้านการดีไซน์ตัวละครที่เฉียบและการวางจังหวะเรื่องราวที่ผสมทั้งแอ็กชัน ดราม่า และมุกตลกได้อย่างลงตัว ตัวเอกอย่าง Train Heartnet หรือที่แฟน ๆ เรียกกันว่า 'Black Cat' เองก็ถูกรังสรรค์ให้มีมิติทั้งความเจ็บปวดจากอดีตและความเปลี่ยนแปลงของค่านิยม ซึ่งทำให้เรื่องนี้ไม่ใช่แค่หนังบู๊ธรรมดา แต่ยังให้แง่คิดเกี่ยวกับความยุติธรรมและเสรีภาพด้วย ฉันจำภาพการดีดปืนของเทรนและแผงหน้าสวย ๆ ที่ว่าเป็นฉากไฮไลต์ได้เสมอ ลักษณะงานของ Yabuki มีความเป็นคอมเมดี้ผสมโรแมนติกแบบชัดเจน ยิ่งพอมาเทียบกับผลงานหลัง ๆ ของเขาอย่าง 'To LOVE-Ru' ก็จะเห็นพัฒนาการในงานอาร์ตและการจัดเฟรมช็อตที่ละเอียดขึ้น ความสามารถในการวาดโครงหน้าตัวละครให้แสดงอารมณ์ได้ชัดคือจุดแข็งที่ทำให้ฉากสนทนาและฉากเฮฮาของเรื่องมีน้ำหนักไม่ต่างจากฉากแอ็กชัน ฉันเองมักจะชอบไล่ดูรายละเอียดเส้นผม เงา และการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้รู้สึกว่านี่เป็นผลงานของคนที่เข้าใจการเล่าเรื่องด้วยภาพอย่างแท้จริง ซึ่งทำให้การอ่านมังงะเล่มต่อเล่มเป็นประสบการณ์ที่น่าติดตาม เมื่อพูดถึงผลกระทบด้านสื่อ ก็ต้องบอกว่าอนิเมะที่ผลิตโดยสตูดิโอ Gonzo ในปี 2005 ช่วยกระจายชื่อเสียงของเรื่องนี้ให้กว้างขึ้น แม้เวอร์ชันอนิเมะจะมีการดัดแปลงเนื้อหาและจังหวะบางจุด แต่ฉากบู๊และซาวด์แทร็กก็ส่งเสริมอารมณ์ได้ดี ทำให้แฟนทั้งกลุ่มเดิมและกลุ่มใหม่หันมาสนใจต้นฉบับมังงะมากขึ้น การที่เรื่องยืนได้ทั้งในรูปแบบหนังสือและแอนิเมชันเป็นเครื่องยืนยันว่าความแข็งแกร่งของคาแรกเตอร์และธีมที่ Yabuki สร้างขึ้นมีพลังเพียงพอจะข้ามสื่อได้ ฉันเองมักจะย้อนกลับไปเปิดบทไหนที่ชอบเมื่อต้องการความสนุกแบบรวดเร็วหรือความคิดเรื่องความรับผิดชอบกับอดีตที่ยังติดตัว สรุปแล้ว ชื่อของ Kentaro Yabuki เป็นคำตอบชัดเจนสำหรับผู้แต่งต้นฉบับของ 'Black Cat' และความทรงจำกับงานชิ้นนี้ยังคงอบอุ่นในใจเสมอเพราะมันไม่ได้มีแค่เรื่องยิงกัน แต่ยังพูดถึงความเป็นมนุษย์ด้วยมุมมองที่ไม่หวือหวาเกินไป ซึ่งทำให้ผมยังคงรู้สึกอยากหยิบมาอ่านใหม่เป็นครั้งคราว

ลองนึกภาพว่าคุณอยากอ่านการ์ตูนจากอินโดนีเซียเป็นภาษาไทยแล้วไม่รู้จะเริ่มจากไหน — ตลาดตรงนี้ยังค่อนข้างกระจัดกระจายและไม่ได้มีสำนักพิมพ์ไทยจำนวนมากที่มุ่งเฉพาะการนำเข้าผลงานอินโดฯ แบบเป็นเรื่องเป็นราว ในมุมของฉัน ผลงานจากอินโดนีเซียที่เห็นแพร่หลายในไทยมักมาจากสองช่องทางหลัก: แพลตฟอร์มดิจิทัลที่มีทีมแปลภาษาไทยอย่างเป็นทางการ และสำนักพิมพ์ไทยที่คัดผลงานต่างประเทศมาพิมพ์เป็นเล่มเป็นครั้งคราว แพลตฟอร์มอย่าง 'LINE Webtoon' มักจะมีคอนเทนต์จากครีเอเตอร์อินโดฯ และมีเวอร์ชันภาษาไทยสำหรับผู้อ่านในไทย ขณะที่บางครั้งก็มีแพลตฟอร์มสากลหรือแอปที่นำเสนองานจากภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งรวมผลงานอินโดฯ ไว้ด้วย การที่งานออกทางดิจิทัลทำให้ผู้อ่านไทยเข้าถึงผลงานได้ง่ายขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งตลาดสิ่งพิมพ์ทั้งหมด จากมุมอีกด้านหนึ่ง สำนักพิมพ์เล่มในไทยที่มองหาผลงานต่างประเทศเพื่อแปลมักเป็นผู้เล่นใหญ่ที่มีประสบการณ์จัดการลิขสิทธิ์ เช่น สำนักพิมพ์ที่เคยนำเข้าและแปลมังงะหรือคอมิกส์จากหลายประเทศ แต่การจะบอกชื่อสำนักพิมพ์หนึ่งเดียวที่เชี่ยวชาญเรื่องงานอินโดฯ โดยเฉพาะคงไม่ถูกต้องนัก เพราะส่วนใหญ่เป็นรายบุคคลที่หยิบผลงานน่าสนใจมาแปลเป็นครั้งคราวมากกว่า ฉันเคยสังเกตเห็นว่าในงานมหกรรมหนังสือหรือบูธต่างประเทศมักมีการประกาศลิขสิทธิ์และการวางจำหน่ายชัดเจน จึงถือเป็นสัญญาณว่าผลงานนั้นได้รับการนำเข้าอย่างเป็นทางการ ถ้าต้องสรุปแบบเข้าใจง่าย ตราบใดที่ถามว่า 'สำนักพิมพ์ไทยใดมีลิขสิทธิ์ให้คนอ่านการ์ตูนอินโดจินอย่างเป็นทางการ' คำตอบคือไม่มีสำนักพิมพ์เดียวผูกขาดตลาดนี้อย่างชัดเจน — งานอินโดนีเซียมักเข้ามาทั้งผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลที่แปลภาษาไทย และผ่านสำนักพิมพ์เล่มที่คัดเลือกผลงานมาจำหน่ายเป็นออกรอบ การเติบโตของความนิยมทำให้โอกาสเห็นผลงานอินโดฯ ในไทยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และฉันก็ตื่นเต้นที่จะได้เห็นการ์ตูนจากภูมิภาคนี้มากขึ้นในท้องตลาดไทย

ภาพแรกที่ผุดขึ้นเมื่อพูดถึง 'แมว ดำ' คือเส้นสายฉบับต้นฉบับที่ชัดเจนและกินใจ ผมเป็นคนที่ชอบพลิกดูเล่มมังงะซ้ำ ๆ แล้วมองรายละเอียดที่คนวาดลงไป ดังนั้นเมื่อมีคนถามว่าใครเป็นคนออกแบบตัวละครของ 'แมว ดำ' คำตอบสั้น ๆ ก็คือ นักวาดมังงะต้นฉบับนั่นเอง ชื่อของผู้วาดคือ Kentaro Yabuki — เขาคือคนวาดและออกแบบคาแรกเตอร์ให้กับงานฉบับมังงะ ซึ่งสไตล์ของเขามีทั้งความคมและความนุ่มผสมกัน ทำให้ตัวละครอย่าง Train Heartnet และนักแสดงสมทบมีเอกลักษณ์ที่จำได้ง่าย การ์ตูนหลายเรื่องที่เริ่มจากมังงะมักจะให้เครดิตการออกแบบตัวละครไว้ในหน้าปกหรือคำนำของเล่ม และในกรณีของ 'แมว ดำ' ก็เช่นกัน ลายเส้นดั้งเดิมของ Yabuki ถูกนำไปดัดแปลงเล็กน้อยเมื่อนำมาทำเป็นอนิเมะ เพราะทีมแอนิเมชั่นต้องคำนึงถึงการเคลื่อนไหวและการผลิตเป็นจำนวนมาก แต่แก่นของดีไซน์—การจัดสัดส่วน ทรงผม สัญลักษณ์เฉพาะของตัวละคร—ยังมาจากงานต้นฉบับของเขาเสมอ ส่วนตัวแล้วผมรู้สึกว่าสังเกตเห็นร่องรอยสไตล์ของ Yabuki ได้ง่าย ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบเสื้อผ้าแบบชัดเจนหรือการเน้นเส้นที่ทำให้ภาพดูมีพละกำลัง นี่เลยทำให้ฉบับมังงะของ 'แมว ดำ' ยังคงเป็นจุดอ้างอิงที่ดีเมื่อเปรียบเทียบกับฉบับอื่น ๆ ที่ถูกดัดแปลงไปในสื่ออื่น ๆ

เรื่อง 'แมวดํา' มีต้นกำเนิดจากประเทศญี่ปุ่น และนั่นทำให้ภาพลักษณ์ของมันมีกลิ่นอายที่คุ้นเคยสำหรับคนที่โตมากับมังงะและอนิเมะญี่ปุ่น ความจริงแล้วเมื่อมององค์ประกอบต่าง ๆ — ทั้งสไตล์การวาด เสียงพากย์ที่ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ และมุกวัฒนธรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สอดแทรกอยู่ในฉาก — ทุกอย่างชี้ไปที่แหล่งกำเนิดแบบญี่ปุ่น ฉันชอบสังเกตว่าแม้ภาพรวมจะดูเป็นเรื่องง่าย ๆ แต่รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างฉากเมือง ตลาด หรือการใช้ภาษาที่มีคำทับศัพท์แบบญี่ปุ่น มันบอกเล่าได้หลายอย่างว่าใครเป็นผู้ผลิต ในมุมมองคนดูอย่างฉัน การรู้ว่าต้นกำเนิดมาจากญี่ปุ่นทำให้การตีความบางฉากเปลี่ยนไป เช่น การจัดวางฉากหลังและอารมณ์ที่คล้ายกับอนิเมะเรื่องอื่น ๆ อย่าง 'Black Cat' ทำให้เห็นความเชื่อมโยงของสไตล์และธีม แม้ว่าจะไม่ใช่สิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยเอกสารในมือ แต่วิธีเล่าและรอยต่อทางวัฒนธรรมมันชัดเจนพอที่จะพูดได้อย่างมั่นใจว่าแหล่งกำเนิดคือญี่ปุ่น และนั่นก็เพิ่มเสน่ห์ให้กับการดูในมุมของฉัน

แผงหนังสือแถวบ้านเคยทำให้ฉันหยุดดูอยู่พักใหญ่เพราะปกของ 'Solo Leveling' ที่วางเป็นเล่มจริง ๆ อยู่บนชั้น. ฉันเห็นฉบับนิยายภาษาไทยของ 'Solo Leveling' ถูกจัดพิมพ์และวางจำหน่ายโดย Luckpim (ลัคพิมพ์) ขณะที่ฉบับมังงะ/เว็บตูนที่ตีพิมพ์เป็นเล่มในไทยมักพิมพ์โดยสยามอินเตอร์คอมิกส์ ซึ่งแยกจากกันชัดเจน เพราะสองรูปแบบนั้นมีทีมงานแปลและจัดหน้าที่ต่างกัน การตามเก็บทั้งเล่มนิยายกับเล่มมังงะจึงเหมือนการสะสมคนละชุด และรุ่นปกกับคุณภาพกระดาษก็ต่างกันไปด้วย การซื้อจากร้านหนังสือหรือเว็บร้านค้าชื่อดังอย่าง SE-ED, Naiin หรือ AsiaBooks จะเห็นโลโก้สำนักพิมพ์บนสันหนังสือชัดเจน ทำให้แน่ใจได้ว่าเป็นของมีลิขสิทธิ์ การเลือกซื้อแบบนี้นอกจากได้ของแท้แล้ว ยังซัพพอร์ตผู้ทำงานเบื้องหลังด้วย และถาชอบเทียบสำนวนแปล ลองหยิบเล่มนิยายกับมังงะมาอ่านข้ามกันดู จะรู้สึกถึงการตีความตัวละครและฉากที่ต่างกันไปเล็กน้อย สรุปสั้น ๆ ว่า ถาใครอยากได้ฉบับพิมพ์ภาษาไทย มองหาชื่อสำนักพิมพ์ Luckpim สำหรับนิยาย และสยามอินเตอร์คอมิกส์สำหรับฉบับมังงะ แล้วจะเข้าใจความต่างของสองเวอร์ชั่นนี้ได้ดีขึ้น

เคยสะดุดใจกับปกแมวประหลาดที่วางอยู่บนชั้นหนังสือมาก่อนใช่ไหม แล้วก็เริ่มอยากรู้ว่าฉบับภาษาไทยจะออกกับสำนักพิมพ์ไหนบ้าง ในประสบการณ์ของฉัน สำนักพิมพ์ที่มักรับงานแปลนิยายแนวไลท์โนเวลหรือแฟนตาซีเบาสบายซึ่งมีโอกาสตีพิมพ์เรื่องเกี่ยวกับ 'แมวปีศาจ' ได้แก่ 'แจ่มใส' เพราะพวกเขาชอบเปิดช่องให้กับงานแนววัยรุ่นและแฟนตาซีที่มีคาแรกเตอร์แปลกๆ รวมถึงฉบับดิจิทัลในร้านหนังสือออนไลน์อย่าง 'MEB' ที่มักมีนักเขียนอิสระหรือแปลน้อยคนลงผลงานเหมาะสำหรับเรื่องแนวนี้ อีกทางคือลองส่องดูสำนักพิมพ์ที่เน้นแปลนิยายญี่ปุ่นและไลท์โนเวล เช่น 'Enter Books' เพราะบางครั้งพวกงานที่มีองค์ประกอบยากูซ่า ยักษ์ หรือสัตว์ปีศาจจะผ่านเข้ามาได้ง่ายกว่า ฉันมักค้นจากหมวดแฟนตาซีญี่ปุ่นแล้วใช้คำค้นว่า 'แมว' 'ปีศาจ' หรือ 'yokai' จะได้เซ็ตผลลัพธ์ที่ตรงกว่า การดูคาแรคเตอร์ปกกับคำนิยมในหน้าสินค้าช่วยให้เดาทิศทางสำนักพิมพ์ได้ดีขึ้น

เพลงที่คนจดจำได้ง่ายมักเป็นเพลงที่ทำให้แมวดำมีตัวตนบนจอ ไม่ใช่แค่เสียงประกอบธรรมดาแต่เป็นเวกเตอร์ที่ชี้ให้เรารู้สึกถึงความลึกลับ ขี้เล่น หรือความโดดเดี่ยวของตัวละครนั้นๆ สำหรับแฟนๆ ส่วนใหญ่เพลงที่ติดหูสุดมักจะเป็นเพลงเปิดหรือธีมตัวละครที่เล่นบทบาทสำคัญ เช่น เมื่อแมวดำเป็นผู้ช่วยหรือมีเสน่ห์แบบลึกลับ เพลงก็จะเน้นเมโลดี้ที่ถือว่าทันทีที่ดังขึ้นเราจะรู้ได้เลยว่า ‘‘นี่คือแมวดำตัวนั้น’’ เพลงอย่าง 'Moonlight Densetsu' จาก 'Sailor Moon' ถึงแม้จะไม่ใช่เพลงของ ‘‘แมวดำ’’ โดยตรง แต่ธีมและความทรงจำที่ผูกติดกับตัวละครแมวอย่างลูนา ทำให้คนรักแมวดำจำนวนมากยกให้เพลงนี้อยู่ในอันดับต้นๆ เพราะมันสร้างบรรยากาศเวทมนตร์และความผูกพันแบบวัยรุ่นที่ทุกคนร้องตามได้ จังหวะและโทนของเพลงก็เป็นปัจจัยใหญ่ที่ทำให้แฟนๆ หลงรัก บางครั้งแมวดำถูกออกแบบให้มีความน่ารักขี้เล่น เพลงประกอบจึงมักเป็นแนวสนุกสนาน เคลื่อนไหวเล็กๆ มีเปียโนหรือออร์เคสตร้าเบาๆ ที่ทำให้คนฟังหัวเราะในใจ ในทางกลับกันถ้าแมวดำทำหน้าที่เป็นปริศนา เพลงก็อาจจะใช้สายซินธ์ เสียงเบสหนา หรือจังหวะช้าลง เพื่อสร้างความตึงเครียดและเสน่ห์มืดๆ ตัวอย่างจากงานของโจ ฮิซาอิชิใน 'Kiki's Delivery Service' แม้จะไม่ใช่เพลงของแมวดำโดยตรง แต่นักดนตรีสามารถถ่ายทอดบุคลิกของเจจิจิผ่านซาวด์สเคปที่อบอุ่นและมีความเป็นมิตร ทำให้แฟนๆ รู้สึกผูกพันกับแมวสีดำตัวน้อยในแบบที่เพลงเดียวสามารถสร้างได้ พอนึกถึงเพลงประกอบที่แฟนๆ ยกย่องมักจะมีประเด็นร่วมกันคือความสามารถในการเล่าเรื่องด้วยทำนองเดียว เพลงที่ประสบความสำเร็จจะทำให้เรานึกถึงฉากเมื่อแมวดำปรากฏตัวหรือฉากที่เปลี่ยนแปลงบรรยากาศทันที เช่น เพลงธีมจาก 'The Cat Returns' ที่มีทั้งความขี้เล่นและลึกลับผสมกัน ทำให้คนฟังยิ้มและอยากกลับไปดูซ้ำอีก ส่วนเพลงที่เป็นแนวร็อกหรืออิเล็กทรอนิกส์ในซีรีส์ที่มืดกว่า จะทำให้แมวดำดูเท่และมีความอันตรายร่วมด้วย ทำให้แฟนๆ ที่ชอบบรรยากาศแบบดาร์กชอบเก็บเส้นเมโลดี้เหล่านั้นไว้เป็นเพลงสำหรับโหมดอารมณ์เฉพาะตัว สรุปแล้วถ้าจะบอกว่าเพลงไหน ‘‘มากที่สุด’’ ก็ขึ้นกับว่าคุณชื่นชอบแมวดำแบบไหน แต่โดยรวมเพลงที่ทำให้แมวดำมีบุคลิกเด่นและผูกความทรงจำได้จะเป็นเพลงที่คนจดจำมากที่สุด ความประทับใจส่วนตัวของฉันคือเพลงที่รวมทั้งความเรียบง่ายและความลึกทางอารมณ์ไว้ด้วยกัน เพราะเพลงประเภทนั้นทำให้แมวดำบนหน้าจอกลายเป็นเพื่อนร่วมทางที่เรายินดีฟังซ้ำซ้อน ๆ ในวันที่อยากคิดถึงความอบอุ่นหรืออยากจมอยู่ในความลึกลับของตัวละครตัวเล็ก ๆ ที่ยืนอยู่ในมุมมืด