ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ดูผลงานของเขา ความรู้สึกแรกคือทึ่งกับการจับคาแรกเตอร์ที่ลึกและเยือกเย็นมากกว่าแค่หน้าตาในจอ
ฉันชอบพูดถึง 'The Silence of the Lambs' เพราะบทของเขาในเรื่องนั้นกลายเป็นเครื่องหมายการค้าทางการแสดง — เสียง น้ำเสียง และวิธีการจ้องที่ทำให้ตัวร้ายมีมิติ ไม่ใช่แค่ชั่วร้ายอย่างเดียว นอกจากนี้ยังมีผลงานที่ต่างโทนแต่ทรงพลัง เช่น 'The Remains of the Day' ที่แสดงความละเอียดอ่อนและความอึดอัดภายในบทบาท อีกเรื่องที่ไม่ควรพลาดคือ 'Legends of the Fall' ซึ่งเห็นอีกมุมของการแสดงที่อบอุ่นและเศร้า
ยุคหลัง ๆ เขายังกลับมาเรียกเสียงชื่นชมอีกครั้งจาก 'The Father' ที่เล่นเป็นคนสูงอายุปะทะกับการหลงลืมอย่างสมจริง ส่วนในจักรวาลบล็อกบัสเตอร์ก็มีช่วงที่คนจดจำจากบทเป็นบิดาผู้ยิ่งใหญ่ใน 'Thor' และยังปรากฏตัวในภาพยนตร์ที่มีโทนหนัก ๆ อย่าง 'Hannibal' กับ 'Red Dragon' รวมถึงบทบาทผู้ปกครองทางศาสนาใน 'The Two Popes' ผมมักจะชอบเปรียบเทียบผลงานเก่า-ใหม่ของเขาเพื่อเห็นพัฒนาการทางเทคนิคและความกล้าที่จะแตกต่างของบท สรุปคือถ้าจะเลือกดูงานของเขาเป็นชุด จะได้ทั้งบทที่ทำให้ขนลุก ทั้งบทที่เรียกน้ำตา และบทที่สะกิดให้คิดไปไกล