อีกทิศหนึ่งคืออิทธิพลจากวรรณกรรมต่างชาติที่ชอบเล่นกับภาพความหรูหราและความว่างเปล่าของความสัมพันธ์ ระหว่างแก้วกับบทสนทนาในเรื่องทำให้ผมนึกถึงความโดดเดี่ยวใน 'The Great Gatsby' ซึ่งอาจเป็นแรงผลักให้ผู้เขียนใช้ฉากสังสรรค์เป็นกระจกสะท้อนอารมณ์ภายในของตัวละคร มากไปกว่านั้นยังมีความเป็นบันทึกจิตวิทยา—เหมือนผู้เขียนกำลังจดบันทึกคนในวงเหล้าไว้ทั้งที่รักและเห็นใจด้วยกัน นี่แหละคือเหตุผลที่ผมรู้สึกว่าผลงานนี้ทั้งอบอุ่นและแฝงความเศร้าในเวลาเดียวกัน
ผู้เขียนคงได้รับอิทธิพลจากงานที่สำรวจสภาพมนุษย์และความหมายของการอยู่ร่วมกัน เช่นใน 'The Old Man and the Sea' ที่เน้นการต่อสู้ของจิตใจต่อชะตากรรม ใน 'เชิญร่ำสุรา' การดื่มจึงไม่ใช่แค่การเสพสุข แต่กลายเป็นพิธีกรรมที่แสดงความพยายามจะเข้าใจหรือยอมรับชะตากรรมของแต่ละคน