นอกจากความเป็นกระจกแล้ว แอ่งน้ำยังทำหน้าที่เป็นพรมแดนระหว่างโลกสองด้าน—บางครั้งเป็นพรมแดนระหว่างอดีตและปัจจุบัน หรือระหว่างโลกมนุษย์กับสิ่งที่มองไม่เห็น การที่ตัวละครยืนอยู่ริมแอ่งน้ำแล้วมองลงไป มันเหมือนการจ้องมองภายในตัวเองหรือมองหาสิ่งที่สูญหาย งานอย่าง 'Mushishi' มักนำธรรมชาติและน้ำมาเชื่อมกับเรื่องราวของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ธรรมดา ทำให้แอ่งน้ำกลายเป็นที่แลกเปลี่ยนของความลับและความทรงจำ ส่วนใน 'Nausicaä of the Valley of the Wind' ธรรมชาติที่เน่าเฟะและพื้นที่ชุ่มน้ำเป็นสัญลักษณ์ของทั้งภัยคุกคามและโอกาสในการเยียวยา—ทำให้ผู้อ่านเห็นความซับซ้อนของตัวละครผ่านความสัมพันธ์กับน้ำ