ใครเป็นผู้ร้องเพลงประกอบ ไร่ภูผา ตะวันดาว

หลังจากที่ย่าปลายฝันเสียก็ได้ทิ้งจดหมายไว้ให้ปลายฝันแต่งงานกับลูกแม่เลี้ยงในไร่แห่งหนึ่ง เมื่อทั้งสองคนได้แต่งงานกัน ปลายฝันก็รู้ว่าลูกของแม่เลี้ยงที่ชื่อตะวันนั้นมีแฟนอยู่แล้ว แต่เพราะตะวันต้องการเงินของตัวเองที่แม่เลี้ยงเก็บไว้จึงต้องยอมแต่งงานกับปลายฝัน แต่ไม่เป็นไร เพราะป้ายฝันก็ไม่คิดที่จะอยู่ที่นี่ไปตลอด ปลายฝันตั้งใจทำงานซึ่งเขาให้ปลายฝันทำงานบ้านกับทำงานในไร่แล้วก็มีค่าตอบแทนให้ปลายฝันดีใจมาก แต่เพราะตัวเขาเองนั้นมาในตำแหน่งภรรยาของเจ้าของไร่จึงทำให้คนของแฟนพ่อเลี้ยงนั้นเกิดความไม่พอใจกันแกล้ง แถมคนงานในไร่ที่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวก็ชอบพ่อเลี้ยงจึงกันแกล้งเข้าไปกันใหญ่ ใส่ร้ายเธอแต่สุดท้ายด้วยความนิ่งของเธอผู้หญิงคนนั้นก็ต้องออกจากไร่ไป ความเอ็นดูของเธอที่ผู้เป็นแม่สามีมีให้ก็ไม่เคยที่จะเสื่อมคลาย เพราะขนาดไหนที่เธอกำลังตกอยู่ในอันตรายจากเพื่อนของเธอ แม่เลี้ยงก็เป็นคนให้คนช่วย แต่ก็ไปมีอะไรกับพ่อเลี้ยงตะวันจนได้ ด้วยความกลัวเธอจึงหนีออกมาโดยไม่รู้ว่าเขารู้ตัวแล้วว่าเป็นเธอ หลังจากคืนนั้นเขาก็ติดใจในรถของเธอ นานๆเขาก็หาแผนที่จากเข้าหาเธอตลอดจนช่วงปีใหม่ก็ได้จัดการเธอและทำให้เตียงนอนนั้นยับยู่ยี่ จนแม่บ้านของโรงแรมนำไปพูดจึงทำให้เธอเสียหายเจ้าของโรงแรมก็คือพี่ชายของพ่อเลี้ยงตะวันจึงต้องยกโรงแรมนั้นให้ปลายฝัน ทำให้เป็นเรื่องกันใหญ่โต ครั้นเมื่อเพื่อนของเธอท้องเธอจึงต้องไปจัดการเรื่องที่อยู่ให้แต่พอไปร่ำลาพ่อเลี้ยงเพื่อที่จะไปหาเพื่อน พ่อเลี้ยงก็เกิดหวงขึ้นมา และแอบตามไปจนเจอกับแฟนของตัวเองและรู้ความลับว่าเขามีสามีอยู่แล้ว จึงทำให้ตะวันหนีกลับไร่ไปก่อน พอทำใจได้ทั้งสองก็หันมาดูใจกัน

"ขุน" เด็กหนุ่มผู้โอบอ้อมอารีต้องจากบ้านเกิดไปสู่เมืองใหญ่พร้อมบาดแผลในใจ ทิ้ง "เดือน" เด็กหญิงตัวน้อยผู้มอบคำสัญญาในวัยเด็กไว้เบื้องหลัง เวลาเจ็ดปีที่พรากจากทำให้เดือนเติบโตเป็นหญิงสาวที่เข้มแข็ง งดงาม และสุขุมภายใต้การดูแลของ "ลินดา" เจ้าของไร่ดอกไม้และ "ข้าวหอม" ขณะที่ขุนต้องเผชิญความยากลำบากและใช้ชีวิตโดดเดี่ยวในกรุงเทพฯเมื่อโชคชะตานำพาทั้งคู่ให้กลับมาพบกันอีกครั้ง การกลับมาของขุนในฐานะบัณฑิตผู้ประสบความสำเร็จ พร้อมกับของขวัญชิ้นใหญ่จาก "พี่เข้ม" พี่ชายผู้พยายามชดเชยสิ่งผิดพลาดในอดีต ทำให้ความฝันที่จะสร้าง 'บ้านไร่ในฝัน' ที่เคยริบหรี่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แต่การเปลี่ยนแปลงในตัวของเดือนที่นิ่งขึ้น สง่างามขึ้น และเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มมากมาย ก็ทำให้ขุนต้องเผชิญกับความรู้สึกที่ไม่คาดคิดภายใต้แสงดาว ณ ผืนดินแห่งความฝันที่กำลังจะก่อร่างสร้างตัว หัวใจที่เก็บงำความรู้สึกมานานได้เปิดเผย การเชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้งทั้งกายและใจ กลายเป็นพันธสัญญาแห่งรักที่งดงามที่สุด… บทสรุปของรักแท้ที่ผ่านบททดสอบของกาลเวลา ระยะทางความเจ็บปวด เพื่อค้นพบ 'บ้าน' ที่แท้จริง

เพราะคำอธิษฐานทีเล่นทีจริงกับตะเกียงแก้วปริศนา... ชีวิตของคุณหนูไฮโซผู้เพียบพร้อมอย่าง ‘พวงชมพู’ ก็ต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล! เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกที จากห้างหรูห้องแอร์เย็นฉ่ำกลับกลายเป็นกระโจมกลางทะเลทรายไฮบายาอันร้อนระอุ และตรงหน้าคือชายหนุ่มหนวดเครารุงรัง ท่าทางป่าเถื่อนดุดันที่ตราหน้าว่าเธอเป็น ‘สายลับโจร’ จนเกือบถูกมัดตากแดดให้ตายคาทะเลทราย! แต่ใครจะรู้ว่า ‘นายโจร’ ผู้เยือกเย็นคนนี้ แท้จริงแล้วคือ ‘องค์ชายดานีฟ’ รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ และยังเป็น ‘มิสเตอร์’ คนเดียวกับที่เคยช่วยชีวิตเธอจากการจมน้ำที่พัทยาเมื่อสามปีก่อน! เขาเฝ้ารอคอยและคิดถึงเธอมาตลอด ถึงขั้นซุ่มเรียนภาษาไทยเพื่อหวังว่าจะได้คุยกับเธออีกครั้ง ทว่า... การกลับมาเจอกันในมิติที่บิดเบี้ยวนี้กลับเต็มไปด้วยความอลเวง เมื่อคุณหนูสาวจำฮีโร่ในอดีตไม่ได้เลยสักนิด แถมยังชี้หน้าด่าว่าเขาเป็นโจรโรคจิตที่แอบเปลี่ยนเสื้อผ้าและขืนใจเธอซะงั้น!

พระเอก เพลิงผา อายุ 35ปี เจ้าของไร่องุ่น,มีทั้งส้มและธุรกิจสีเทา นางเอก ฟ้ารดา อายุ 24ปี ลูกสาวของเพื่อนสนิทพ่อเพลิงผา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มค่อยๆเปลี่ยนไป ในทางที่ดีขึ้นแต่แล้ววันหนึ่งนิตาแฟนเก่าของเพลิงผากลับเข้ามาทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่สั่นคลอน เธอถูกส่งมาประจำในไร่เพื่อดูแลคนงานเวลาบาดเจ็บเธอเป็นคนอ่อนโยนและเรียบร้อยดูเหมาะสมกับเพลิงพระมากกว่าฟ้ารดา ความใกล้ชิดของทั้งคู่ทำให้ฟ้ารดาเริ่มหวั่นไหวหัวใจที่ไม่เคยรักกลับเริ่มรู้สึกหนวงๆโดยไม่รู้ตัว ยิ่งไปกว่ากลับมีภาพบาดตาบาดใจแต่ที่ทำความสัมพันธ์เหมือนกับดิ่งลงเหว..ฟ้ารดาหนีกลับไปอยู่บ้านของพ่อแม่เขาไม่ได้ตามไปง้อ...จนกระทั่งเพลิงผาตัดสินใจโทรหาเธอเองและก็ทำให้ทราบว่าฟ้ารดาตั้งครรภ์เพลิงผาดีใจมากเหอลูกยิ่งกว่าอะไร ทางด้านลิตาพอได้รู้ว่าเพลิงผารักฟ้ารดามากแค่ไหนเธอจึงยอมถอยออกมาอย่าเงียบๆหลังจากนั้นชีวิตคู่ของเพลิงผาและฟ้ารดาก็สงบสุขมากขึ้นเพราะมีชีวิตน้อยๆเกิดมาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายในชีวิตคู่ ทั้งคู่เข้าใจกันมากขึ้นและไร่องุ่นก็กลายเป็นไร่ที่ดูอบอุ่นที่สุด....

“ที่นี่ทำไร่อะไรเหรอ?” ผมเลยถามเปลี่ยนเรื่อง “ไร่กาแฟ” “โห! ดีจัง ผมชอบดื่มกาแฟ” “คุณเป็นเจ้าของไร่แท้ ๆ ทำไมถึงไม่รู้ว่าที่นี่ทำไร่กาแฟ” “ผมมันก็แค่เจ้าของในนามเท่านั้นแหละ ผมเคยทำไร่ที่ไหนกันเล่า แถมที่นี่ผมเองก็เพิ่งมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 เอง” “…” “มาคราวนี้ผมก็แค่มาพักผ่อน เดี๋ยวก็กลับแล้ว” “น่าเสียใจแทนคุณย่านะ ที่ทายาทเพียงคนเดียวไม่เคยคิดจะมาเหลียวแลสิ่งที่ท่านรัก ท่านสร้างมากับมือเลย” ผมว่านายรามอะไรนี่ ชักเริ่มพูดไม่เข้าหูซะแล้ว ทำไมคนงานที่นี่ถึงพูดจาลามปามเจ้านายแบบนี้นะ คุณย่าคงจะใจดีมากไปแน่ ๆ คนงานในไร่ถึงได้พูดจาไม่น่าฟังแบบนี้ “แต่ที่ไร่ก็มีหลานคุณย่าอีกคนดูแลไม่ใช่เหรอ ก็น่าจะสืบทอดกิจการต่าง ๆ ของคุณย่าได้” “พูดจาเห็นแก่ตัวดี” นายรามพึมพำออกมาซึ่งผมฟังไม่ถนัด “นายว่าอะไรนะ”

"พ่อ..." น้ำเสียงที่เอ่ยออกมา ไม่พ้นริมฝีปาก เมื่อภาพที่ปรากฏ คือพ่อเลี้ยงธงชัยกำลังโอบกอด แม่ของ ธาวินทร์เอาไว้ในอ้อมแขน มือที่สั่นระริก แกะซองจดหมายออกอ่าน ข้อความในจดหมาย ทำให้นวลแพรกรีดร้องออกมา "กรี๊ดดด!!! ไม่จริง!!! ไม่จริง!!!" ประคองสติที่เหลือเพียงน้อยนิด ฝืนอ่านข้อความบรรทัดต่อไป ถึงพี่ธงที่รัก ดาวคลอดลูกของเราแล้วนะพี่ ลูกเราเป็นผู้ชาย ร่างกายแข็งแรง สมบูรณ์ดี ดาวยังไม่ได้ตั้งชื่อให้ลูก ดาวรอให้พี่มาตั้งชื่อให้ลูกของเรา ทำไมพี่ไม่มาหาดาวเลย ดาวคิดถึงพี่มากนะ ดาวกับลูกรอพี่ทุกวันเลยนะ แค่นี้ก่อนนะพี่ ลูกร้องนะ รักและคิดถึงเสมอ อิงดาว