บทที่1

ผมชื่อน้ำเหนือ เป็น บก.ของสำนักพิมพ์B ที่ก่อตั้งขึ้นโดยผมกับเพื่อนสนิทที่ชื่อธาม เราสองคนมีอุดมการณ์เดียวกันตั้งแต่สมัยเรียน ว่าอยากมีสำนักพิมพ์เป็นของตัวเอง พอเรียนจบเราทั้งคู่จึงใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมา ก่อร่างสร้างสำนักพิมพ์แห่งนี้ขึ้น สำนักพิมพ์ของเราเป็นตึกเล็ก ๆ ที่ได้รับความอนุเคราะห์มาจากคุณพ่อของธามมันนั่นแหละครับ

ตึกแห่งนี้เป็นตึกที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร ท่านเลยให้พวกผมเอามาลงทุนแล้วต่อยอดกันเอาเอง ซึ่งผมกับธามรีโนเวทใหม่ทั้งหมด เราใช้เวลาก่อตั้งจนเป็นรูปเป็นร่าง

หน้าที่หลัก ๆ ของผมกับธามคือ บรรณาธิการบริหาร และมีพนักงานแต่ละฝ่ายรวมสิบกว่าชีวิต นักเขียนที่ร่วมงานกับเราอีก 5 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือพอร์ช คนที่ทำให้ผมเสียใจอยู่ในตอนนี้

พอร์ชเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียง มีผลงานตีพิมพ์หลายเล่ม เป็นตัวทำเงินให้สำนักพิมพ์เราเลยก็ว่าได้

พอร์ชอายุน้อยกว่าผม 3 ปี แต่เรากลับคุยกันรู้เรื่อง มีอะไรหลาย ๆ อย่างที่คล้ายกัน มุมมองต่าง ๆ เหมือนกัน ทำให้เกิดความใกล้ชิดสนิทสนมกันมากขึ้น จนมันเกินเลยจากคำว่าพี่น้องไปในที่สุด

ผมกับพอร์ชคบกันมาเกือบ 2 ปี ทุกคนในออฟฟิศต่างก็รู้ว่าเราอยู่ในสถานะอะไร จนกระทั่งเรื่องที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

พอร์ชกำลังจะแต่งงาน กับแฟนที่คบกันมาก่อนที่จะรู้จักกับผม ที่สำคัญคือผู้หญิงคนนั้นกำลังตั้งท้องลูกของพอร์ชอยู่

ผมไม่เคยรู้เลยว่าพอร์ชมีแฟนอยู่ก่อนแล้ว พอร์ชปฏิบัติกับผมเหมือนคนเป็นแฟนกันทุกอย่าง มีเวลาให้ตลอด เราใช้ชีวิตประจำวันเหมือนคู่รักคู่อื่น ๆ จนผมไม่เคยคิดระแคะระคายอะไรเลย

ก็ถือว่าเขาแอบคบกับผมได้แนบเนียนมากจริง ๆ สุดท้ายผมก็ต้องกลายเป็นมือที่สามแบบไม่ได้ตั้งตัวแบบนี้ไง

เสียงโทรศัพท์ที่ดังรบกวนในเวลาแปดโมงเช้าในวันแรกของปีใหม่ ทำเอาผมโคตรจะไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย ผมหยิบเจ้าเสียงรบกวนขึ้นมาดูด้วยความหงุดหงิด

พอร์ช

ชื่อของคนที่โทรศัพท์หาผมในเช้าแรกของปีใหม่ คนที่ทำให้ผมเสียใจข้ามปี คนที่ทำให้ผมกลายเป็นมือที่สามแบบไม่ทันตั้งตัว

ผมคว่ำโทรศัพท์ลงที่โต๊ะอีกครั้ง ไม่ได้มีการกดรับ ปล่อยให้เสียงมันดังอยู่อย่างนั้น เดี๋ยวก็คงหยุดไปเอง แต่ผมคงคิดผิด เพราะถึงพอร์ชจะวางสายไปแล้ว เขาก็กดโทรเข้ามาอีกจนเป็นยี่สิบสามสิบสายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ

เลิกก็คือเลิก จะมาตอแยอะไรกันอีก ผมไม่คิดว่าพอร์ชจะพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ ตลอดระยะเวลาที่รู้จักกันมา พอร์ชเป็นคนที่พูดง่าย และเข้าใจอะไรต่าง ๆ ได้ง่ายกว่านี้

ผมหนีเสียงรบกวนโดยการเข้าไปอาบน้ำอาบท่าจะดีกว่า เผื่อว่าจะรู้สึกสดชื่นขึ้น ผมไม่รับสายแบบนี้เดี๋ยวเขาคงจะเลิกโทรเข้ามาเองนั่นแหละ

ผมกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์ก็ยังคงดังอยู่ ตื้อโคตรเก่ง แต่มันจบไปแล้วไง ไม่มีประโยชน์ที่จะคุยอะไรกันอีก หรือผมควรจะเด็ดขาดกับเขากว่านี้

“เลิกโทรมาได้แล้วพอร์ชเรื่องของเรามันจบแล้ว” ผมตัดสินใจรับสายอย่างหมดความอดทนไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำว่าปลายสายคือใคร และนี่จะเป็นการเคลียร์กันครั้งสุดท้ายจริง ๆ แล้ว

“กูเอง ไม่ใช่ไอ้พอร์ช” แต่เสียงปลายสายที่ตอบกลับมาดันเป็นเสียงของธาม เพื่อนสนิทของผมเอง

“อ้าว มึงเองเหรอ กูนึกว่าพอร์ช”

“ก็ใช่ไง นี่ไอ้พอร์ชมันยังไม่เลิกวุ่นวายกับมึงอีกเหรอวะ”

“เออ นี่ก็เพิ่งโทรหากูนี่แหละ แต่กูไม่ได้รับสายหรอก”

“ไอ้เวรนี่ นอกจากเห็นแก่ตัวแล้ว ยังหน้าด้านอีกนะ กูโทรไปด่าให้เอามั้ย”