101 Dalmatians 소설 & 이야기

AHH GANON DIN AKO KASO YONG KAIBIGAN KO NAG KA PROBLEMA SA WORK KAYA DI NA SIYA NATULOY "AHH GANON BA "YEAH sabay inom ng alak kahit na nahihilo na ako ay di ko pinahalata sa kanya "NAKITA KASI KITA NA PUMASOK DITO KAYA DI KO NA INALIS YONG MATA KO SAYO BAKA KASI KONG MAPANO KA PA DITO TIGNAN MO NAKAKAILANG BOTE KA NA NG ALAK MABUTI PA HINAHATID NA KITA

Kumunot ang noo ko, tiningala ko ang kataasan nito at inaninag ang itsura niya kahit na medyo madilim. I dramatically gasped when I visioned him properly after staring at him for a long time. He was a handsome, tall man. I think he has a tan skin, his face is oval, his jaw is squared and his jawline was chiseled. His dark eyes were the first thing you would notice, it was the only bright thing that was glowing in the dark and wide room.

Hell no! *****

Pero bago pa ako makahinga nang maluwag, bigla siyang ngumiti—banayad, parang may mabigat na kumpirmasyong dala. “Congrats Mr. and Mrs. Villarama! The result came out positive.” Positive… Positive… Positive…

Dama ko pa rin ang panginginig ng mga paa ko, habang ibinaba niya ito. Tinulungan niya akong tumayo, kaya ang akala ko ay tapos na siya. Nang sumandal siya malapit sa may pinto, ay agad niya akong hinila, papalapit sa kanya. Giniya niya ang isang kamay ko, para hawakan ang matigas, mahaba at malaki niyang t*ti. Hindi ko akalain na ganito na kalaki ang t*ti niya, lalo na at bata pa siya. ‘Ganito na ba talaga kalaki, kapag twenty one na?’

Napatakip si Apollo sa bibig niya nang tumawa ito. Noon isa lang ang nangaasar sa akin ngayon naging dalawa pa. Pabagsak na lang ako naupo sa sahig dahil sa pikon. Ang kapal naman ng mukha ni Lucky para sabihan akong hindi naman kagandahan at minaliit pa ang pagiging aspin ko. Why? May kalait-lait ba sa breed ko? Ilang minuto pa kaming nag-antay bago lumabas si Doc Paulo kasama ang isang babaeng may kargang corgi.