Tinago Mga Nobela at Kwento

Hawak niya ang isang transparent glass bottle na may soft pink liquid. “Madam!” malaki ang ngiti niya. “Yung pinapadala n’yong gamit nasa room n’yo na. Mission accomplished.” Talia smiled politely. “Thank you, Lyndon.” Pero hindi pa tapos ang show niya. Lyndon shook the bottle lightly. “At ito ay rare wine galing Batangas vineyard. May konting alcohol pero sabi ng doctor, at ako na rin na isang ‘certified emotional support specialist’ ay makakatulong raw sa blood circulation. Gusto mo tikman?”

Isang tango lamang ang isinagot ko. Pagkatapos naming mag-usap ay dali-dali akong pumasok sa kwarto at binuksan ang laptop ko. I immeadiately searched what Tito said. It was named Damonier Holdings. After a few minutes of loading ay lumabas rin ang mga results.

Ito ang napili naming gawing Dizon & Alvero Garden Cafe. "G****e pa more," tawa ko habang inaabutan siya ng malamig na tubig mula sa tumbler. "Dito sa Laguna, hindi algorithm ang kailangan mo, kundi pakiramdam sa lupa. Tignan mo si Nico, mas mabilis pa sa'yo."

Putangina, ang sarap, ang laki, ang taba at ang ugat ng pagkalalakë niya. “Sir, nakita niyo na po, baka naman matanggap na ako nito sa trabaho, gustong-gusto ko po talagang maging bartender sa luxury bar ninyo diyan sa Manila,” sabi ni Tito Larkin na sinisimulan ng laruin ang titë niya sa harap ng camera. Doon ko lang din napansin na kaya pala wala ang liquid soap sa banyo ay dahil nandito, iyon ang ginagamit niyang pampadulas para smooth ang paglalaro niya sa titë niya.

Tumango ang si Nick tanda ng pagsang-ayon. Maya-maya, umakyat ang kotse sa sa tuktok ng bundok, tanaw ko ang isang magandang bahay. Modern tropical style, gawa sa wood at glass, may malalaking bintana at balcony na bukas sa kalikasan. Cozy pero elegant, parang perpektong retreat house. Pagbaba namin ng kotse, sinalubong kami ng isang lalaki. “Good morning po, Sir, Ma’am. Ako po pala si Tino.”

“Confirmed. May access point. Tinago, pero nariyan.” “Briane?” tanong ni Theo. “Imposibleng may nagtatago riyan,” sagot ni Briane, “Hindi iyan mukhang pinagtataguan.” Lumapit si Rio sa pader. Hinaplos niya ang bato—malamig, ngunit may bahagyang vibration. “May kuryente,” wika niya. “Minimal, pero aktibo.” Biglang may static sa comms.

Pagdating namin sa lawa, sinalubong kami ng malamig na simoy ng hangin at ang payapang tubig na tila nakikisama sa plano namin. "Celeste, look at this shade. It’s called 'Morning Mist.' I think it will look perfect sa exterior walls," sabi ni Iñigo habang ipinapakita ang isang maliit na sample ng pintura. Naka-oversized white t-shirt siya na puno na ng mga batik ng putik mula sa farm, at isang lumang shorts. "Hindi siya masyadong puti, so hindi masakit sa mata kapag tinamaan ng araw."

Hindi ko inaasahan na marereply din kaagad. “Iñigo asked me to invite you to lunch tomorrow. Are you free? Amber misses you too. I forgot to say, we're going back to the Philippines—Sir Iñigo has something important to take care of. Tomorrow we're inviting you to come and visit us sa bahay—to the house itself in Taguig. See you dear!”

Tado talaga. End.

She just saw a glimpse of how big and thick her Ninong Alejandro's díck is, and she couldn’t get it off her mind. Kasing laki iyon ng lata ng sardinas!