Hinahawakan ko ang aking mga sariling kamay at parang may maliit na pelikula na bumabalik sa isip ko tuwing nakikita ang simbolong sampung daliri. Sa unang tingin, literal ito — madaling maintindihan: kumpletong bilang, pagkakakilanlan, at pang-araw-araw na koneksyon. Pero lagi kong naiisip na pinili ng may-akda ang sampung daliri dahil simple at universal ang mensahe nito: lahat tayo may kamay, lahat tayo dumadaan sa paggawa, paghawak, at pagbuo ng bagay-bagay. Ito ang simbolo ng gawa at pananagutan na madaling maiugnay ng mambabasa, bata man o matanda.
Bukod doon, may personal na lambing din ang kamay — marka ng buhay, peklat, at mga bakas ng alaala. Ang daliri ay nagsasalita ng indibidwalidad (fingerprints) at sabay-sabay nagpapahiwatig ng kabuuan kapag magkakasama. Kaya sa narrative, nagiging matibay na imahe ito para ipakita ang tema ng pagkakaisa ng maliit na piraso tungo sa isang mas malaking kabuuan. Hindi lang bilang numero; bilang mga daliri ng pagkatao at koneksyon, mahusay na pagpipilian ng simbolo para maghatid ng malalim at madaling maunawaan na emosyon.