The Billionaire's Runaway Wife

Maaliwalas ang langit noong umagang iyon. Ang sinag ng araw ay dahan-dahang tumatagos sa mga bintana ng malaking bahay nina Elara at Damien, tila nagdadala ng pag-asa at bagong simula. Ngunit hindi inaasahan ni Elara na sa araw ding iyon, ang kanyang mundo ay magdidilim nang husto, at ang mga pangarap na kanyang itinayo ay guguho sa isang iglap.

Sa loob ng tatlong buwan pa lamang siyang buntis, ngunit nararamdaman na niya ang malaking pagbabago sa kanyang katawan at puso. Kahit madalas siyang dapuan ng matinding pagkahilo, pagsusuka, at panghihina ng katawan, ang pag-iisip sa munting buhay na kanyang dinadala ang nagsisilbing kanyang lakas at inspirasyon. Sa bawat paggising sa umaga, ang unang pumapasok sa kanyang isipan ay ang paghahanda para sa magandang kinabukasan ng kanyang magiging pamilya.

Bilang asawa ni Damien Vance—ang kilala, maimpluwensya, at pinakabatang punong tagapamahala ng Vance Corporation, isa sa pinakamalaking kumpanya sa buong bansa—inaakala ni Elara na ang kanyang pagsasama ay nababalot ng wagas na pagmamahal at katapatan. Limang taon na silang kasal, at sa loob ng mga panahong iyon, tiniwala niyang siya ang tanging babae sa puso ng lalaking kanyang minahal nang buong-buo. Ang pangakong binitawan ni Damien sa harap ng altar, na hinding-hindi siya sasaktan at manloloko, ay kanyang pinanghawakan nang mahigpit.

Dahil alam niyang abala ang kanyang asawa sa maraming gawain sa opisina at madalas ay nakakalimot kumain sa tamang oras, nagpasya si Elara na dumalaw sa gusali ng kumpanya. Maingat niyang inihanda ang paboritong ulam ni Damien, kasama ang mga bitamina at gamot na inireseta ng doktor para sa kanyang sariling kalagayan. Nakasuot siya ng simpleng ngunit maayos na damit, dala ang isang malambot na ngiti at pusong puno ng pagmamahal.

Pagdating sa mataas na gusali ng Vance Corporation, agad siyang binati ng mga empleyado at mga guwardiya na kilala na siya bilang maybahay ng kanilang amo. Tahimik niyang tinahak ang daan patungo sa pinakamataas na palapag kung saan naroon ang pribadong opisina ni Damien. Habang naglalakad, hindi mapigilan ni Elara ang mapangiti nang isipin ang magiging reaksyon ng asawa sa kanyang pagdating. Inaasahan niyang sasalubungin siya nito ng yakap at magandang salita, gaya ng nakagawian nila noon.

Ngunit nang marating niya ang harap ng pinto ng opisina, narinig niya ang mga tunog na nagpatigil sa kanyang mga hakbang. May mga bulungan, halakhakan, at mga salitang puno ng lambing—mga salitang dapat ay para lamang sa kanya. Dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang kamay upang kumatok, ngunit sa hindi malamang dahilan, tila may isang puwersang nagtulak sa kanya na bahagyang itulak ang pinto na hindi naka-lock nang mahigpit.

Sa sandaling bumukas ang siwang ng pinto, tila tumigil ang ikot ng oras at ng kanyang mundo.

Ang tanawing sumalubong sa kanyang mga mata ay parang matalim na patalim na biglang tumusok nang malalim sa kanyang dibdib. Sa loob ng malawak at maayos na opisina, sa mismong mesa kung saan dapat ay mga mahahalagang dokumento at proyekto ang inuuna, nakita niya si Damien—ang lalaking nangako ng walang hanggang katapatan—na mahigpit na nakayakap, humahalik, at magkadikit ang katawan sa ibang babae.

Ang babae ay isa sa mga empleyado ng kumpanya, maganda at maayos manamit, ngunit sa paningin ni Elara ay tila isang multong sumira sa kanyang buhay. Ang mga bulong ng lambingan nila ay parang kulog na dumagundong sa kanyang pandinig, habang ang bawat galaw nila ay tila nagdudurog sa kanyang puso nang paunti-unti.

Nanlamig ang buong katawan ni Elara. Ang kanyang mga tuhod ay nanginginig na parang walang lakas, at ang hawak niyang supot na puno ng pagkain at gamot ay dahan-dahang dumulas sa kanyang mga palad. Sa isang malakas na kalabog, bumagsak ito sa sahig, na nagdulot ng ingay na sapat upang mapaghiwalay ang dalawang magkayakap.

Mabilis na napalingon si Damien. Sa sandaling makita niya si Elara na nakatayo sa pintuan na puno ng gulat at sakit, nanlaki ang kanyang mga mata sa matinding pagkagulat. Agad niyang inilayo ang sarili sa babae at sinubukang ayusin ang kanyang damit. Ang kasama naman nito ay mabilis na nagtago sa likuran niya, ngunit hindi maitago ang bahagyang ngiting may halong panghahamon sa kanyang mga mata.

“Elara! Teka lang, huwag kang pumasok—hindi ito ang akala mo!” nauutal na sigaw ni Damien, ang kanyang boses ay puno ng kaba at pagkataranta. Mabilis siyang lumapit ngunit huminto nang makita ang matalim na tingin ng asawa. “Makinig ka sa akin, magpapaliwanag ako. Hindi ito dapat na yangyayari, magpapaliwanag ako lahat kung bibigyan mo lang ako ng pagkakataon.”

Ngunit para kay Elara, wala nang puwang para sa anumang paliwanag. Nakita niya ang katotohanan gamit ang sarili niyang mga mata. Ang mga salitang maaaring sambitin ni Damien ay walang halaga kumpara sa nasaksihan niya. Ang sakit na nararamdaman niya ay higit pa sa anumang sugat na kayang gamutin ng panahon. Sa isang iglap, ang tiwalang kanyang itinayo sa loob ng limang taon ay tuluyang gumuho at nawala.

“Tama na…” ang tanging lumabas sa kanyang bibig, mahina ngunit puno ng matinding sakit at pagkadurog. Ang kanyang paningin ay unti-unting lumabo dahil sa mga luhang pilit niyang pinipigilan, ngunit hindi na niya kayang pigilan pa ang mga ito na bumuhos sa kanyang mga pisngi. “Nakita ko na, Damien. Bakit mo pa kailangang magsinungaling o magpaliwanag? Sapat na ang aking nakita.”

Hindi na niya hinintay ang sagot ng asawa. Ang tanging nasa isip niya sa sandaling iyon ay ang lumayo sa lugar na iyon, lumayo sa lalaking sinira ang kanyang buhay, at protektahan ang munting buhay sa kanyang sinapupunan mula sa matinding emosyon na maaaring makasama rito.

Mabilis siyang tumalikod at nagsimulang tumakbo. Hindi niya pinansin ang pagtawag ni Damien sa kanyang pangalan, ni ang mga tinginan ng ibang empleyadong nakakita sa pangyayari. Ang bawat hakbang ay mabigat, ngunit ang takbo ay mabilis, dala ng takot at sakit na tila sasakal sa kanya. Habang tumatakbo, mahigpit niyang hinahawakan ang kanyang tiyan, bumubulong ng paumanhin sa kanyang sanggol dahil sa sakit na kanyang nararamdaman.

Sa paglabas niya ng gusali, naramdaman niyang ang kanyang buhay ay hindi na muling magiging katulad ng dati. Ang pangarap niyang masayang pamilya ay napalitan ng pait at panloloko. Sa araw ding iyon, natitiyak ni Elara—tapos na ang lahat. Wala nang babalikan, at wala nang pagkakataong ibibigay pa sa lalaking sinira ang kanyang puso.