A Dog's Journey Novels & Stories

Ang kanyang mukha ay isang pinong lilim ng ashen grey habang ang kanyang katawan ay umaalon sa tuyong hikbi. Ang kanyang mga kasama, na kanina pa natulala sa katahimikan, ay lumipad sa kahihiyan ng kanilang host. Maging si Dog ay biglang naging interesado sa paglalagay ng pinakamaraming distansya sa pagitan niya at ng namimilipit na pigura sa lupa sa pamamagitan ng pagyuko sa sulok ng suite.

Itinaas niya ang kanyang ulo at sumigaw sa tuktok ng kanyang lalamunan. “Ahhh!” Naakit ng kanyang mga sigaw ang atensyon ng Dog No. 2. Pagkatapos nito ay agad siyang sumugod sa kanya. Ibinuka nito ang kanyang malaking bibig at sinubukang kagatin ang leeg ni Daisy. Katulad ito ng pagkatalo ng Dog No. 1. Namatay pa rin ito kahit na malakas ang pangangatawan ng aso, kaya ano ang mangyayari kay Daisy na isang mahinang dalaga?

Ngayon pa ba ako maghahabol gayong nakikita ko siya na ganoon kasaya? Naging mabilis lang ang aking paghahanda. Nang lumabas kami ni Meico ay wala na ang sasakyan ni Jascha doon sa harap ng kanyang bahay. Only the big brown dog caged at the outside of the house with a lot of food on its food canister. Kumaway ang buntot non nang makakita ng tao. I remember Tita Aleana told me that the pet was part of his healing. Kahit hindi daw ito makaalala ay mayroon pa ding trauma na pinagdadaanan. It helped him to be happy.

Matagal ko nang hinahanap hanap. Parang nanunuot ang bolta-boltaheng kiliti mula sa aming mga labi patungo sa bawat himaymay ng aking katawan. [Flashback...] "Oh, poor dog..." naaawang bulalas ko habang nakatingin sa isang malaking aso na maraming sugat at may bali pa yatang buto. He looks like a wolf and I know he is a wolf. Pero sa alaala ko ay inakala kong isa lang siyang malaking breed ng aso

Bumalik yung takot na naramdaman ko the moment I remembered that I was murdered. First week of being a dog, it was so exhausting. I can’t even see a thing. I just overheard Nina asking her mom kung kailan daw ba mumulat yung mga mata naming tuta and her mom answered, “Pag dalawang linggo na sila.” Wala na akong ibang ginawa araw-araw kundi ang gumising, matulog at dumede sa nanay ko. Who would have thought that Lilliana Marquez will be reborn as dog? Ang sticky sticky pa ng pakiramdam ko dahil nahihigaan ko pa yung mga poops naming. Paano ko naman yun iiwasan eh ni wala ako maaninag. Second week of being a dog, I’m getting the hang of it. My teeny-tiny legs starts to walk. Nakaka-aninag na ‘

Kaagad siyang humandusay sa sahig pero hindi nawalan ng malay. I heard the dog barking and I looked at Jensen. Hindi ako nagsayang ng oras at hinila siya patayo. This is bad for him. He's losing too much blood. Konting-konti na lang ay bibigay na ang katawan niya. He can't even stand on his own and his eyes are not focused. "Fight it. You can't give up," I said.

Hinayaan ko siyang lumapit sa akin, at nang mapansin ko na mabait siya ay dahan-dahan kong itinapat ang kamay ko sa mukha niya. He smells my hand and then licks it. I laugh a little bit. "Nawawala ka nga. Nasaan ba ang mga magulang mo?" Napatingin na ako sa paligid. Wala akong nakikitang tao. Tumayo na ang aso at akmang tatawid sa kalsada. Nabigla ako, at nataranta nang tuluyang tumakbo ang aso. "No!" I chase after him, raising my hands up and to the side. The cars are speeding, and the dog nearly got hit at the first mark. But it's not over yet, as the dog stops in the middle of the road and looks back at me.

Malinaw na makikita ang pagkanerbiyos sa maganda niyang mukha. Sa layong isang daang metro sa kanilang likuran, nakita nila ang isang malaking imahe na tumakbo papunta sa kanila—mayroon itong scarlet na mga mata at bibig na puno ng mga pangil. Ito ay isang Howling Celestial Dog ng Yang Jian. Bwisit! Naramdaman ni Darryl na para bang nablangko ang kaniyang isipan, nagpanic siya nang makita niya ang Howling Celestial Dog.

PAGKATAPOS KONG MAGBIHIS ay agad kong pinasukbit ng mga maliliit na backpack nila ang kambal saka kaming tatlo sabay na lumabas ng bahay. Ponkan's dog house was at the backyard kaya malaya siyang magtatatakbo roon sa malawak naming lawn. I don't have to worry about him because I'm assured that he was safe there.

mahina ang tinig na wika nito sa kanya. "Bakit? Sa tingin mo ba ay bubuhayin pa kami ng taong iyan kapag natagpuan na niya ang hinahanap niyang kayamanan?" nakaismid niyang sagot dito. Napahugot ng marahas na buntong-hininga si Alex. " I promise I will let all of you go home safe and sound after this journey," ani Alex pagkatapos ay bigla na siyang tinalikuran. Naiwan siyang naguguluhan sa mga mga inaakto nito. Bakit parang concern ito sa kanila? Hindi ba't isa ito sa mga taong dumukot at nagdala sa kanila sa lugar na iyon?