Tingin ko, ang biyahe ang puso ng pagbabago ng karakter — hindi lang basta plot device kundi isang marubdob na paraan para maitaas ang stakes at magbago ang pananaw ng isang tao.
May mga pagkakataon na ang panlabas na paglalakbay — halimbawa sa 'One Piece' o kaya sa mga road-trip na kwento — ang nagtutulak sa mga tauhan na harapin ang kanilang takot, makipagtulungan, at magbagong-loob. Habang tumatakbo ang mga pangyayari, nagkakaroon sila ng mga bagong relasyon, nasusukat ang limitasyon nila, at kadalasan lumalabas ang mga aspekto ng kanilang pagkatao na hindi pa nakikita noon.
Pero hindi lang ito pisikal. May mga biyahe na panloob: ang pagluluksa, pagharap sa trauma, o ang paghahanap ng layunin. Sa 'Spirited Away' halimbawa, hindi naman totoong naglayag si Chihiro malayo sa mundo, pero ang proseso ng paglago niya ay parang isang paglalakbay — unti-unti niyang natutunan ang tapang at malasakit. Sa huli, ang biyahe ang nagbubukas ng kontradiksyon sa loob ng karakter at binibigyan siya ng pagkakataon para kumilos nang iba. Para sa akin, iyon ang dahilan kung bakit ako laging naaantig kapag maganda ang pagkakahabi ng paglalakbay at pag-unlad ng karakter — kasi ramdam ko ang pagbabago, hindi lang sinasabi sa akin.