Novel & Cerita It's Not The Destination It's The Journey

Naniniwala ako sa kakayahan mo kaya maniwala ka din sa sarili mo. When you are on top of the mountain you look back to the struggles that you have been through and realized that if it weren’t for your past experiences, mistakes, and errors, you wouldn’t appreciate what you have right now. Protect your sanity at all costs! But hold tight to your sanity, for it is the compass that guides you through the storm. Embrace the coming days with unwavering hope and a steadfast heart. The time will arrive, when your dreams, aspirations, and destiny converge, and you will emerge as the victor of your own story.

“Life isn’t so fair for all of us. Some spend their whole lives on unpaved roads, while some run at full speed only to reach the edge of a cliff.” – Hometown Cha-Cha-Cha Minsan kahit alam natin na panget ang kakahantungan patuloy parin tayo sa pagtakbo. Not because you are too stubborn enough to stop but because you know, there is no reason for you to stop and the only way that you can do it is to move forward. Until you reach the edge of the cliff, gladly falling in the deep and wishing that somewhere down there. You can find another reason to live.

‎Dahil ngayon— ‎sabay na kami. Mahaba ang biyahe. ‎Pero hindi nakakapagod. ‎Dahil sa bawat kilometro— ‎mas lumalayo kami sa gulo, ‎at mas lumalapit sa katahimikan. ‎“Hindi tayo sa city?” tanong ni Lia, sumisilip sa bintana. ‎“Hindi,” sagot ni Leandro. ‎“Mas kailangan natin ng tahimik.”

The place where we would bring Thea back. The journey was long, arduous, a physical manifestation of the agonizing wait. Masasabi kong paliblib na talaga 'yung lugar kasi wala na kaming ibang natatanaw kundi mga puno, damuhan, bundok, at kung anu-ano pang mga bagay na parang sa liblib na probinsya lang makikita. “It’s my fault,” I muttered, my voice barely audible above the rumble of the engine. “It’s all my fault.”

Hindi ko nga lang alam kung sapat na ba ang kaalaman ko ngunit mas mabuti na ito kaysa sa wala. Ngayon ang araw na kailangan ko ng puntahan si Lolo upang umpisahan na ang paglalakbay ko. I don’t know if I am ready but I should be ready and know everything that I deserve to know. Buong akala ko ay normal ako ngunit hindi naman pala at hindi ko inisip kailan man na mangyayari sa akin ito. But it’s already happening. What’s more, if I already started my journey?

So no matter how a journey ends, there are still new beginnings ahead of us to try on. I'm still thirteen pero para akong matandang binata sa lalim ng iniisip ko. Nandito ako sa aming resthouse para magrelax hindi mag isip ng kung anu-ano. Hindi pa naman lumulubog ang araw nang maisipan kung kumuha muna ng pagkain para ipagpatuloy ang panunood sa magandang tanawin.

CALISTA'S P. O. V Gabi na nang makauwi ako. The city lights blurred into streaks of color as I navigated the familiar streets, the familiar route taking on a new significance, a new meaning. The drive home, usually a mundane routine, was now imbued with a sense of purpose, a renewed sense of direction. My conversation with Jelai had been a turning point, a pivotal moment that had shifted my perspective, redefined my priorities, and clarified my path forward.

Pero may halo nang tiwala, may bahid na ng pagkalma. At doon ako mas lalong napangiti. Habang patuloy ang biyahe at unti-unti kaming lumalapit sa resort, mas lalo kong nararamdaman ang bigat at kahalagahan ng sandaling ito. Hindi lang ito simpleng pagbisita. Hindi lang ito introduction. Ito ay isang hakbang papasok sa mundo ko. At sa pagkakataong ito, alam ko na hndi ko na siya hahayaang humarap doon nang mag-isa.

Mukhang hindi lang kasal ang matindi dito — pati journey bago dumating doon. T o b e c o n t i n u e d...

Ang lahat ay tama na. Natutuhan namin na ang buhay ay isang mahabang paglalakbay—may mga bahaging matarik at madilim, may mga bahaging patag at maliwanag, may mga bahaging puno ng sakit, at may mga bahaging puno ng ligaya. Ngunit ang pinakamahalaga… ay hindi kung gaano kabilis o gaano kaluwag ang paglalakbay… kundi kung sino ang kasama mo sa paglalakbay na iyon, kung ano ang mga natutuhan mo, at kung ano ang naiwan at naibahagi mo sa iba.