Novel & Cerita The One Hundred-foot Journey

Kumikirot kasi ang aking sentido. "Salamat naman at gising ka na," kumunot ang aking noo nang masilayan ang hitsura ni Micah. "Sandali, where are we?" takang-tanong ko. "Currently riding a private jet patungong US. Kailangan kitang samahan dahil iyon ang utos ni Lavinia." "N—No..." Halos bulong kong sabi. Saka naproseso sa aking utak ang masquerade party sa beach kasama si Ares at ang unang pagkikita namin ni Lavinia.

Habang ganoon ang nangyayari ay hindi ko maiwasang maalala naman ang mga nakaraan namin ni Jarred. *** Jarred Nasa biyahe na kami ni Jaspher nang mga oras nang iyon nang maalala ko kung saan ba kami pupunta ngayon. Napansin ko kasing papalayo ng Las Piñas ang daang tinutumbok namin ngayon. Napasulyap din ako sa sout kong wristwatch na suot at noon ko din napansing matagal na ang biyahe namin. Sinubukan ko siyang tanungin pero hindi niya iyon narinig. Malamang kasi ay pareho silang nakahelmet. Idagdag pa na mabilis ang pagpapatakbo ni Jaspher.

Iba ang tono ng boses niya kaya napalunok ako. Nag-umpisa itong maglakad papunta sa akin. Naistatwa ako sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam bakit hindi ko nagawang tumakbo paalis. Kaba. Iyon lang ang nararamdaman ko ngayon na siyang dahilan din bakit hindi ko nagawang makatakbo. "One more step and I am going to break every bone of your body." Bago pa man siya makarating sa akin ay may narinig kaming boses galing din sa likuran niya. "One more step Mr. Leonardo, one more step."

Junior Suite lang ang kinuha ko dahil dalawa lang naman kami ni Steven. Enjoy na enjoy si Steven sa unang araw namin sa Boracay. Noon lang kasi ito naka-experienced ng white sand na beach. Pinabayaan ko lang si Steven na maglaro at mag-explore sa beach habang ako naman na naka one-piece blue bathing suit ay naka-upo sa beach lounge chair. Habang nag-lolounge ako ay hindi ko pinababayaang mawala si Steven sa aking paningin. “Your son?” tanong sa akin ng lalaking katabi ng aking lounge chair. “I can't help but notice that you are keeping an eagle's eyes on him.”

Baka pa ito na mismo ang magtaboy sa kanya palayo. She decided to move faraway. Hindi na sapat ang layo niya so she thought she’ll find a place na hindi sakop ng impluwensya nito. It was an exhausting journey for her and her growing child. Marami rin siyang lugar na tinigilan but everything felt like there was someone after her. Hanggang sa makarating siya sa Ormoc at makilala si Rita, the woman who was a runaway like her, who chose to rebel against her family and choose her passion over anything else.

Kung hindi pa ako nag-abalang tawagan siya ay hindi ko malalaman na maayos silang nakarating doon. Hindi ko alam kung ano’ng mayroon sa araw na ito pero kinakabahan ako nang sobra. Habang naglalakad ako ay natanaw ko ang isang babaeng mestisa sa may dulong pinto. Mukhang may kausap siya sa telepono. Mas mataas siya sa akin nang bahagya at may dala siyang mineral bottle. Sopistikada mula ulo hanggang paa, pero ang higit na nakapukaw ng interes ko ay ang umbok sa tiyan niya. She’s pregnant. Hindi ko lang alam kung ilang buwan na. Good for her. Ako ay imposibleng magbuntis pa. Kahit ang first night namin ni Brandon ay hindi pa nagaganap.

I walked up to him and tried to embrace him, but I passed right through him. No. No. No. This can’t be happening! I froze in the middle of the road, staring at my hands. How did this happen? Images of the nurse, trembling in fear as she stared at the door of the hospital room, filled my mind. The nurse was terrified, and she left the tray behind, as if she had seen something supernatural. Yes, she did see something supernatural—the door opening by itself, even though no one was there, because she couldn’t see me. And there was the hospital guard, who didn’t even stop me as I passed right in front of him.

Hindi na gaanong maingay, nasa labas siguro siya. "I'm on my way." "Faster." Pinagmamadali talaga ako. Excited na ba siya sa pag iinom ngayon. "Okay. Five minutes."Sabi ko bago ibinaba ang tawag. Five minutes. Ang layo ng bahay namin papunta sa octagon. Lumingo-lingo nalang ako at huminga ng malalim. "Five minutes. I can't believe my self. Let's just speed it up, lambo."Kausap ko sa sasakyan ko.

Pagtapos ng trabaho niya ay dumadaan siya sa paborito niyang restaurant para bumili ng dinner niya bago siya magtungo sa lugar na gustong gusto niyang puntahan sa tuwing matatapos ang araw. Pinarada niya ang kanyang kotse sa gilid ng kalsada saka bumaba para pagmasdan ang unti-unting paglubog ng araw. Amaze na amaze talaga siya kung paano unti-unting mawala sa horizon ang araw. It was like they are each other’s rest. Napangiti siya. “When the time is right, I know that the right person will come. I just need to wait. Just like how the horizon waits for the sun to set,” she whispered as the sun slowly fades away from her sight.

"A gorgeous bride deserve it." Kumindat ang lalaki bago ito nagsimulang maglakad habang karga-karga si Hasumi. Marahan ang ginawang paghakbang ng lalaki kaya ay dama niya ang bawat pagkakataon. Ngayon niya lang nasabi na extra special nga ang araw na ito. “Too many billion people running around the planet What is the chance in heaven that you'd find your way to me