Allnovel Tagalog Novels & Stories

Bakit naman siya mahihilo o masusuka? "Sigurado ka?" Tila disappointed pa ito. "Auntie talaga," aniya tapos ay muling nahulog sa malalim na iniisip. "Naalala ko lang po ang ate ko." Sa wakas ay umpisa niya. "Nahuli po ba ang gumawa sa kanya no'n?"

Hi Milabs, A year din ang inabot ng story na ito at labis-labis akong nagpapasalamat sa pagbabasa ninyo sa aking munting akda. Medyo matagal din ang pag-update ko pasensya na po kayo. Pangalawa itong story na sinimulan ko dito sa Goodnovel. Bilang isang baguhang manunulat sana po ay nagustuhan ninyo ang story nila Lumiere at Drake na nagstart sa isang Arranged Marriage at mala-roller coaster na taguan ng totoong nararamdaman. Sana po ay suportahan din po ninyo ang iba ko pang story dito kay GN. Utang na loob ko po ito sa inyo na laging naka-antabay sa updates ko.

Luha at Buwan Eliza Emerry's POV Napakagandang pagmasdan mula rito sa aking kinauupuang damo ang nagliliwanag na buwan. Napangiti ako. Talagang kay galing lumikha nang Panginoong Diyos. Nakakamangha. Kasalukuyan akong nakaupo ngayon sa hardin na nasa likuran nang mansion nang aking asawa. Ang sarap nang simoy ng hangin na siyang dumarampi sa aking balat.

Agad na bungad ni Edmundo. “Heto okay naman Babe, s-salamat pala dito huh.”nasabi ni Dhalia. Labis ang tuwang pasasalamat ni Dhalia. “Wala iyon Babe, basta ikaw.” “Kumusta naman diyan sa bago mong nalipatan na school? Siguro may bagong chicks kana diyan ano?!”pangbibiro ni Dhalia. “Huh?! W-Wala. . . Ikaw naman Babe, hindi na ako maghahanap ng iba. Ikaw lang, namimiss na nga kita.”

"Lola Selma, may problema po ba kayo kay Luke? Napatawid pa kayo ng bakod dala 'yang walis ninyo." "Aba!" naghihimutok na sumbong ng matanda, "'Yang binata rito nakakaawang tingnan. Hindi mo man lang ba nasilip ang bintana mo? Nagbibingi-bingihan ka na naman siguro gaya no'ng nasira ng pamangkin mo 'yong paso ko—ikaw talaga, Logan! Ikaw talaga!"

And their book is handwritten, not printed. Sa first page, it's a blank. So as the second and third page. Napukaw ang atensyon sa sa fifth page dahil sa nakasulat dito. It's a beautiful calligraphy na ang nakasulat ay Holoserica. At isa lang ang pumasok ko, it's my name. It's a Latin word of Velvet.

Pinigilan niya ang mga luha na gustong kumawala sa kaniyang mga mata habang mariing nakatitig sa mga mata ng dating asawa. “I am Carry Ann Portalejo, the long lost daughter of Alejandro Portalejo.” May diin ang bawat bigkas niya sa bawat salita lalo na sa kaniyang buong pangalan. She walk towards in front of him, at her back. Nasa likod niya ang tauhan ng kaniyang ama. Her brother told her not to beg. She's a Portalejo, Portalejo stand for fighter, brave and strong... She need to prove that she's a Portalejo, ang pagiging mahina ay para sa mg lampa. Ang mga matapang na lumalaban ay ang lubusang nasaktan. Ang sakit ang siyang naging sandata.

Ang gaan din ng pakiramdam ko sa kan'ya. "Saan ka pa galing niyan?" Wika ko na ngayon ay ngiting-ngiti. Tumingin muna ito kay Noah bago sumagot. Sinulyapan ko din si Noah na nakangiti habang nakatingin sa amin. "Galing kami ng Manila, bale magbabakasyon sana kami dito. Narinig ko na maganda ang dagat dito." Sambit niya na tila nasasabik. "Kasama ko pala ang hubby ko! Bumibili lang siya doon ng cake." Wika niya.

napatigil sya sa pagsusulat, kaya naman namatawa ako, mukhang hindi pa nga, kaya hindi nya alam kung ano at gaano kasaya ang feeling, kapag nag celebrate ka ng birthday na may handa, at may kasama, “Basta maghanda na tayo,” “No,” firm ang sagot niya, kaya Nawala ang excitement na nararamdaman ko, kapag ganon ang tono niya, kahit lumuha ka ng dugo, hindi nya gagawin, tried and tested ko na yon—wala talaga, “Damn it, fine!” “Yes! Ang bait mo talaga bossing!” “Just this once, hindi na mauulit ito!”

Pilit siyang gumapang palabas noon at pikit matang iniwan ang inang hindi na humihinga. Gusto niyang mabuhay noon hindi para sa sarili kundi para sa ina. Sa murang edad noon, gusto niyang ipaghiganti ang pagkamatay nito. Parang nasusunog na rin ang puso niya noon habang kumakalat ang apoy sa paligid dahil sa pagkawala ng ina. Ang bantay noon ay wala na ring malay at nakita niyang pinalo iyon ni Romana sa ulo gamit ang malaking kahoy bago ikinalat ang krudo sa paligid at sinindihan. Hindi niya nagawang iligtas ang isa pang batang nakatali noon sa upuan dahil nanghihina na rin siya. Tama lamang na nasa pintuan na siya noon nang may mahulog na kahoy at tumama sa kaniyang ulo.