Bawat yugto ng buhay natin ay puno ng mga kwento, tulad ng isang napakalaking antolohiya. Noong bata ako, ang mga simpleng pangarap at ang mga pambihirang kwento ng mga superhero ang bumuo sa aking pagkatao. Palagi akong nililibang ng mga cartoons at anime, na sa paningin ko ay tila nag-aanyaya sa akin sa mga kamangha-manghang mundo. Ang mga tauhan sa mga kwento, tulad nina Naruto at Goku, ay nagbigay inspirasyon sa akin na lumaban para sa aking mga pangarap at harapin ang mga balakid. Madalas akong magpuyat para sa mga episode ng 'One Piece', hindi lamang dahil sa kwento, kundi dahil nagpapasaya ito sa akin habang naglalakbay ako sa mga mundo ng pagkakaibigan at pakikipagsapalaran.
Ngunit habang tumatanda ako, natutunan kong may mga bagay na kailangan harapin na hindi kasing saya ng mga paborito kong anime. Ang mga responsibilidad, ang mga real-world na pagsubok, at ang mga sakripisyo ay tila naging bahagi ng aking kwento. Minsang naiwan akong nalulumbay, dahil nagbago ang mga tao at ang mga sitwasyon. Gayunpaman, sa mga pagkakataong ito, bumalik ako sa mga kwentong pinasiyahan at nagbigay liwanag; ang mga alaala ng aking mga paborito ay nagsilbing gabay na nagsasabi sa akin na ang bawat hirap ay nagdadala ng aral at lakas.
Ngayon, ang kwento ko ay puno ng kombinasyon ng saya at hirap. Mas matured na ang pananaw ko, at mas malalim ang pag-unawa sa mga dama at kilig na dulot ng mga kwento. Natutunan kong ang bawat bahagi ng kwento ng buhay ko ay mahalaga, at ngayon, kapag nanonood ako ng mga bagong anime o nagbabasa ng mga bagong komiks, nararamdaman ko ang isang bagong apoy na nag-uudyok sa akin na ipagpatuloy ang pagsusulat ng aking sariling kwento.