Ancestor In Tagalog Novels & Stories

tanong nito sa kanyang mga magulang na tila tuta sa bait na nakaupo sa harap ng lalaki. “Y-Yes, Señor. “Beautiful. Sayang nga lang at hindi ko naabutan ang isa pa.” May accent ang tagalog nito at talaga naman nangangaligkig siya. Sinalakay siya ng kaba nang tumayo ito. Tila higanteng pag-aari ang lugar na mas nilapitan nito ang kanyang mga magulang. Hindi siya nakagalaw nang marahas nitong daklutin ang panga ng mommy niya.

Ganung lebel. Gusti ko lang humiga, Humilata, Gumala at kumain. Pa feeling reyna BWAHAHAHA. Dumating na kami sa bahay na sinasabi ni Aiden kanina. Maganda din yung bahay at ang gate eh semento na may bubog sa itaas. Naks! Sino ba nakaisip nun? Aawardan ko lang HAHAHA.

Tanong ni James, “Ano ang nakasulat sa dingding, Emperor Jabari? Bakit nakakasigurado kang kanina pa siya nandito?" Umiling si Emperor Jabari at sinabing, “Hindi pa ako sigurado. Ang Ancestral Script ay talagang malalim, at kahit ako ay hindi agad maintindihan sa kabila ng natutunan ko ito noon. Ang tanging paraan para maunawaan ito ay sa pamamagitan ng pagpasok sa Ancestral God Rank." Dahil hindi ito maisip ni Emperor Jabari, isinantabi ni James ang paksa.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Hindi pa nagsisimula ang program kaya nakakapag-ikot pa ito. "Hello! Happy birthday!" medyo nanginginig ang tinig na bati ni Xian. "Thank you po!" magalang na sagot ng bata. Hindi n'ya mapigilan na titigan ito ng matagal. Pakiwari n'ya ay nakikita n'ya ang kanyang sarili noong kabataan n'ya. "Apo, this is Uncle Xian. Grandpa's new friend," pagpapakilala ni Don Mondragon sa kanya.

“Masanay ka nang tawagin kaming mommy at dad.” nakangiting sabi ni tita Agatha– este mommy pala. “Opo..” nahihiya kong tugon. “Welcome to the family. Matagal ko nang alam na mangyayari ito.” nakangiting saad ni don Antonio– este dad pala. *****

tanong ni attorney at tumango naman ako agad “Listen to me, at ikikwento ko sayo ang lahat. Ang nanay mo, is Helen Alegre, ang panganay na anak ni Senyor Miguel Alegre at ni Senyora Alondra Alegre y Verona.” Naalala ko ang maiden name ng inay at Verona nga ang middle name niya noong dalaga siya.

madamdaming sabi ni Abuelo nahihiya man ay nagsimula din akong makipag kwentuhan sa kaniya " ganun po ba?! hindi po ba nakakahiyang ibibigay ninyo ito sa amin?! ancestral home po pala ito ng pamilay ninyo." sagot ko sa kaniya

Kaya puro iyak lang ang nagagawa ko sa sitwasyon ko. Matapos sa bus ay sumakay din ako ng barko bago ko naabot ang Angeles. Umaga na ng dumating ako. Hirap na hirap akong dalhin ang iisang bag na dala ko. Kabado kong tinatahak ang familiar na daanan papunta sa abandonadong bahay namin. Fifteen minutes ang nilakad ko bago ko naabot yon. The house is big. It was an ancient house at wala ng gustong tumira. Iniwan na ito simula ng mamatay ang lolo at lola ko. It was a big mansion of the Salazar. At natatakot ako dahil mag-isa lang ako!

That is how we call him… Vô, that is the Portuguese word for grandfather or lolo in Filipino. At iyon na nga… dalawang buwan kami sa Brazil at halos araw-araw ay mga bagong damit ang suot namin ni Paige. Mama didn’t like to do laundry. Si Mama ay prinsesa yata ng katamaran kasi lahat ayaw niya gawin. Ayaw niya magluto, ayaw niya maglaba, ayaw niya maglinis ng bahay… sarili lang niya ang inaayos niya pati kami ni Paige.