Prodigal Son In Tagalog の小説・ストーリー

Jae-young “Manang Salvacion, ano po pala ang sabi ng kapatid ko? Bakit may pa gate pa po nalalaman,” pabiro kong sabi sabay tumingin sa anak ko seryoso lang naka tungo sa pinggan niya.

"Maaaring oo, maaaring hindi. Ang future lang ang kaya kong makita, hindi ang intensiyon ng tao. May nakita akong usok na pula. Maaaring senyales ng sunog, galit, o matinding pag-ibig-ito ang magiging laban niya sa iyo. Kailangan mong maging maingat. Masyadong malaki ang usok na iyon." Minasahe ni Grandfather ang kanyang noo at si Lola Lou ay napainom ng coffee. "Sa province of Pangasinan siya naninirahan ngayon. Ang pangalan ng binatang iyon ay si-" Tumayo si Grandfather kaya bigla akong nahulog sa sofa. Hindi nila ako tiningnan kaya umiyak ako at hinagis ang sandals para magpapansin. "Grandfather! Ang sakit-sakit ng paa ko!"

Nakaupo siya sa gilid ng kama habang nakapulupot ang braso sa dibdib at nakataas ang isang kilay na kung umasta ay para bang angat na angat siya sa akin. “Oh! Look who’s here,” dagdag pa niya. “The prodigal daughter returns.” Mariin kong pinikit ang mata ko nang marinig ang patutsada nito, pilit pinapakalma ang sarili na huwag mag eskandalo lalo na at nasa harapan kami ni papa na may karamdaman ngayon.

dagdag pa niya. Simula nang mamatay ang kanyang ama, siya na ang halos bumuhay sa kanyang pamilya. Kanyang panganay na kapatid na babae ay maagang nagkaasawa matapos grumadweyt ng college. "Aasahan ko sa'yo 'yan, Mr. Bustoz." End of flashback

And because we met in probinsya at dito rin naganap ang pagkahumaling ko sayo kaya ikaw ang tunay at nag iisang ko na, MY ONLY LY PROBINSYANA. Please say yes Ally ko and be mine forever. Ikaw at ang mga anak natin magiging lahat sa buhay ko. Let's create a world with them na puno ng pagmamahal at saya kasama silang lahat sa paligid natin"Maramdamin na sabi nito at puno ng pagmamahal sinamahan pa ng sinceridad.

Pinagalitan ko ang anak ko sa language namin at naiiyak na lang. "Pwede na ba siya pumasok, yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo. appaga dangsingwa daehwahaneun geos-eul bogo goelowohaji maseyo. appaga geuliwoyo. maj-ayo. yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo." tawag pansin ko sa mag-ama ko. (Speak english or a little tagalog, don't make your daddy suffer that he can talk you, you miss him, that's right, you should speak english or a little tagalog.)

"Yes, Sir." "That's good. Anyway, just call me Tito Mario. Besides, kaya kami nandito ng aking unica hija dahil napagkasunduan namin ng iyong ama na ipakasal kayong dalawa. Isa pa, ang sabi ni Ysabelle ay may unawaan na kayo," nakangiti pang wika ni Mr. Madriaga sa binata.

Mala-anghel ito sa ganda pero mukhang nakakatakot magalit ito. “Hi, I’m Miracle. I believe na nagkakilala na tayo noon,” Nagulat ako. Naaalala pa pala niya ako. “This is my husband, my sons and my daughter. Ang nakakatakot na matandang iyon ang daddy namin. Welcome to the family, Natalia. Welcome sa inyo ng pamangkin ko!” Ani nito sabay hawak sa tiyan ko.

Natigilan ako. “Am—I— allowed to go home now?” “You’re almost 18 now, bubuksan na ang last will and testament ng lolo mo.” I felt a heavy load on my shoulder. No matter what I do I’ll never be accepted. Kahit siguro piso lang ang makuha ko sa naiwan niyang kayamanan ay may aapela pa rin. After all I’m just his bastard son. With an unknown mother.

Unti-unting inaagaw ng hindi matukoy na sakit ang katawan. Alam na marahil ng Kastilang pari ang ang nalalapit niyang pagpanaw. Kaya't isang araw, inaya niya ang kasamahan at Pilipinong pari na si Mauricio na maglakad-lakad sa aplaya sa isang tahimik na dagat noong nagbakasyon silang mga taga-simbahan sa probinsya ng Batangas. "May sasabihin ako sa'yo, makinig ka," bagaman purong Kastila, matatas sa Tagalog si Padre Jose Epifañia. Dito na kasi siya ipinanganak at lumaki.