Addicted Damien Wattpad Novels & Stories

Hinayaan kong malunod ako sa kaniyang amoy, at hindi man lang napansin na nagagawa ko ng sabayan ang kaniyang paggalaw doon. “Mister—” “It’s Damien Vaughn Vittori for you, angel.” Kinagat ko lang ang kaniyang leeg bilang sagot, dahil tila lumulutang na ako ngayon. Sigurado ako kaninang medyo nasa tamang pag-iisip na ako. Kaya lang ngayon ay parang lumulutang na naman ako. Dahil ba ‘to sa ginagawa namin ngayon, o sadyang bumalik lang ulit ngayon ‘yong epekto ng drugs sa akin?

Para akong babagsak ang mga kamay ko nanginginig, at bawat tunog ng tubig sa lababo parang humahalo sa tibok ng ulo ko, mahapdi sa balat. Napapitlag ako nang maramdaman ko ang mainit na palad na dumampi sa leeg ko. Si Damien. “Mainit ka,” mahina niyang sabi, halos bulong. Bago pa ako makasagot, iniabot niya sa’kin ang isang tableta. “Here. Inumin mo ‘to.” Tumingin ako sa kanya, may mga salitang gustong kumawala sa bibig ko mga tanong, mga sigaw na gusto kong itanong.

Tumulo ang luha niya nang sulyapan ang anak na unti-unti nang nakatulog sa sofa, pagod at sugatan ang kalooban ng isang murang isipan sa nangyaring kaguluhan. “Damien…” nagsimulang manginig ang tinig niya. “Akala ko… natapos na lahat ito. Akala ko, malayo na kami. Pero bumalik sila. At ngayon… pati si Dustin, gusto nilang kunin.” Nanlamig ang pakiramdam ni Damien sa narinig. “Sino sila?” mariin niyang tanong, unti-unting lumalakas ang tono.

Napangiwi ako nang maramdaman kong pinitik nito ang labi ko. "Aray—" Hindi man malakas, sapat iyong pitik para maramdaman ko ang inis nito. At mas lalo akong kinabahan dahil alam kong kapag umaabot na sa pagiging sarcastic si Damien, delikado na talaga mood niya. "Damien..." saway ko pero halos pabulong lang. "Anong Damien?" agad nitong sagot habang nakatitig pa rin sa akin. "Kanina ka pa 'it's a long story' pero wala ka namang ine-explain."

My father whispered hoarsely, “This… this is too sudden… Liana” I sat beside him and held his hand. “Pa, alam kong biglaan. Pero… we wanted you to know. Sorry po kung hindi ko nasabi agad.” Damian sat on the other side of the bed, careful, respectful. He was soft, gentle and surprisingly patient. “Sir,” Damian said slowly, “I want to marry your daughter. I care for her deeply.” Kinabahan ako. That sentence… He delivered it like truth. “Marriage isn’t a game to me,” he continued. “I want you to be part of this moment.”

“Alam kong galit ka. Pero kailangan kong malaman—may natitira pa bang pagmamahal sa’yo para sa akin?” Tumitig siya rito, luhaan. “Dom, kahit anong pangalan mo, kahit anong ginawa mo… hindi mo ‘yon kayang burahin. Pero hindi ko rin alam kung kaya pa kitang pagkatiwalaan.” Lumapit si Damien, hinawakan ang pisngi niya. “Then let me prove it again. Not as your boss… not as your husband. But as the man who’s willing to burn the world just to protect you.”

Paano ko pipigilan ang sarili ko kung sa bawat paglapit niya ay nararamdaman kong unti-unti kong gustong angkinin ang lahat sa kanya? Hindi ako santo. Hindi ako bayani. Isa akong demonyong natutong magmahal nang mali, at ngayon, ako ang magdidikta kung sino ang magdurusa at sino ang luluhod. Hindi ko kailangan ng pahintulot. Hindi ko kailangan ng awa. Ako si Demon Villamor—ang lalaking minsan niyang iniwan, ngunit ngayon ay lalaking kayang baguhin ang buhay ng anak niya.

Itinapon niya ang upos ng kaniyang sigarilyo at pinakatitigan ang lalaking na papagitnaan ng apat na lalaki, matalim itong nakatitig sa kaniya, nag-aapoy sa galit ang mga mata nito, hindi niya ito kilala kaya wala siyang natatandaan na may atraso siya dito. “Anong kailangan mo? Wag kang haharang-harang sa dinadaanan ko kung ayaw mong masagasaan,” Dumiretso siya sa paglalakad hangang sa nasa harapan na siya nito ay hindi ito tumabi dahilan para magsukatan silang dalawa ng masamang tingin. Hindi nagkakalayo ang tangkad nila kaya sukat na sukat ang tinginan nila na para bang may kidlat sa pagitan ng tinginan nila. It's Marko Davidson. Katriona's ex-boyfriend.

Although di naman na bago na magabang sila diyan, sadyang maingay lang sila ngayon. Pagpasok ko palang ay agad na ako humingi ng permisyo na pumasok, as usual tahimik lamang ang loob at busy ito sa mga papel na naka harap sa kanya. "Can you make me a coffee? No sugar. Thanks." Saad nito habang naka tingin sa papel, hindi man lang tumanaw sa akin. Hindi pala mahilig sa coffee itong si Damon, kaya pala wala man lang konting sweet side. Baka kapag tinopak lumabas ang sweet side ni sir?

“I told you she's—” “Hindi ako sasama sayo! ” matigas kong saad rito. Hindi ko namalayan na nakalapit na pala ito. “Elaris I am just taken what's mine! ” Si Damian, ngayon ay lalong nagdilim ang awra. Ramdam ang panginginig, pero Hindi ako dapat padadaig. “I am not yours Damian, and I will never be yours kahit na buhay ko pa ang kapalit.”