Prodigal Son Meaning In Tagalog Novels & Stories

seryosong wika ko “Pero, Mikay, hindi ka ba nag-aalala? Paano kung ipakulong nila ang kakambal mo? Isa pa, nagbanta kanina si Mr. Nathan Fulgencio na kapag malagay sa kahihiyan ang pangalan ng pamilya nila dahil sa kapatid mong si Zyra, ipapakulong nila siya. Hindi pwede! Anak, maawa ka naman sa kapatid mo. Ako na mismo ang nakikiuisap sa iyo, pumayag ka na para maikasal kayong dalawa ni Arif.” seryoso nitong wika Kitang kita ko na sa mga mata ni Mommy ang pagiging desperado. Hindi ko naman siya masisisi. Alam ko naman kasi na inaalagaan niya ang kapakanan ng pamilya namin

Pumikit ito't tila nakukunseme na naman sa sinabi ko. "Ang ibig niyang sabihin Heir hindi hair. Heir meaning tagapagmana." Tumango lang ako sa sinabi niya. Tagapagmana lang pala akala ko uubusin nila ang buhok namin ng mga anak ko. Umiiling na lang si Paul bago kami nag-umpisang kumain.

"Yes, Sir." "That's good. Anyway, just call me Tito Mario. Besides, kaya kami nandito ng aking unica hija dahil napagkasunduan namin ng iyong ama na ipakasal kayong dalawa. Isa pa, ang sabi ni Ysabelle ay may unawaan na kayo," nakangiti pang wika ni Mr. Madriaga sa binata.

Una ay isa siyang ulila at wala rin siyang kilala maski isang kamag-anak kaya hindi niya inaasahan ito. "Si Michael Esperanza, kapatid ng nagpakulong sa ‘yo." Parang tumalon ang kaniyang puso nang marinig niya ang pangalan ng lalaki. Si Michael Esperanza ay ang unico hijo nina Don Miguel at Donya Marina, ang mga taong kaniyang pinagsisilbihan.

Si Coreen "Matagal na naming napagdesisyunan ng aking kaibigan na ang mga panganay na anak namin ang magpapasal bilang pasasalamat sa aming pagkakaibigan. Ngunit ni isa sa amin ay di napagkalooban ng anak na lalaki. Kaya sa mga apo nalang kami babawi." Paliwanag ng matanda.

Ngumiti si Tito Dante. "You're my son so i care you so much. So aalis na kami ng Tita Celeste niyo dahil ayaw daw niya kayong istorbohin. Bumuo na kayo para may apo na kami." biro ni Tito Dante. "Oo nga naman, tama si Dante. Gumawa na kayo dahil tumatanda na rin kami, kailangan na namin makita ang apo namin." biro pa ni Tita Celeste habang tumatawa. Hindi ko maiwasang pamulaan ng mukha sa biro ni Tita Celeste. Nakakahiya! Nang makaalis sila, humarap sakin si Jarred.

Hawak niya ang mga braso ng ama, halatang kabado at pabilis nang pabilis ang paghinga. “Daddy pakiusap, gamitin niyo 'yan. Gusto ko ngayong araw na 'to, mag-impake na kayo ng mga bata at umuwi na kayo sa probinsya. Ngayon na agad." Napakunot ang noo ng kanyang ama, halatang naguguluhan sa ng anak. “Ano ba ang nangyayari sa 'yo? Bakit bigla-bigla ka na lang natataranta diyan? Bakit kailangan naming umuwi agad ng mga apo ko sa probinsya?"

“Alam ko. Kasi ba naman puro pang-mayamang prutas ang kinakain mo sa Maynila.” “Dae, ah! Nagpapabakal din ako duman ning bayawas. Gusto ko rin baga ang santol, Tyong. Sayang ngani. Mayo pa ngunyang malig-ang, ano po? Miss ko na din ito, ay!” (Translation: Hindi, ah? Nagpapabili rin ako doon ng bayabas. Gusto ko rin ng santol. Sayang nga. Wala pa ngayong malig-ang, ano po? Miss ko na rin iyon, eh!)

Natigilan ako. “Am—I— allowed to go home now?” “You’re almost 18 now, bubuksan na ang last will and testament ng lolo mo.” I felt a heavy load on my shoulder. No matter what I do I’ll never be accepted. Kahit siguro piso lang ang makuha ko sa naiwan niyang kayamanan ay may aapela pa rin. After all I’m just his bastard son. With an unknown mother.

Pinahid ko ang mga lumandas kong luha gamit ang kamay. Kahit na nakakaramdam ako nang antok ay pilit ko iyon nilabanan para mabantayan ang anak ko. "Mama, san tayo?” Nagpalinga linga ito sa paligid, ng magising na ito. "Nasa Natividad tayo anak. Pabalik na tayo sa mga tatay ." Gusto na muling lumandas nang aking mga luha nang mabanggit ko sa aking anak ang kanyang lolo. Alam ko na kung nabubuhay lamang siya ngayon at nalaman niya ang sitwasyon namin ni Grizelle ay hindi siya mag-aatubili na hindi kami puntahan. Ngunit ngayon ay wala na akong tatay na tutulong sa amin.