Androids Robots Novels & Stories

Dahil nakaharang ito sa kanyang daraanan, itinaas ng robot ang maliit nitong ulo at nagsalita sa mekanikal na boses, “Daan po, daan po.” Ito ay isang maliit na robot na ginawa ni Miko. Hindi mahilig magbasa o mag-aral si Miko; hindi niya kayang umupo nang mahigit ilang minuto dahil nangangati ang kanyang puwitan. Pero sa mga ganitong bagay, talagang maalam siya. Nang makita ang maliliit na robot na nakakalat sa buong bahay, unang naisip ni Amara na ang bahay ay naagaw na ng mga robot.

Ang lobby ay futuristic, halos parang kabahayan ng isang spaceship, bawat sulok ay naglalarawan ng kapangyarihan at karangyaan. Habang bumababa siya mula sa elevator, isang robot ang lumapit. Hindi tulad ng mga maliliit at clumsy na robot na nakita niya noon, ang robot na ito ay maliksi, may mga ekspresyon sa mukha, at tila may sariling personalidad. "Iginagalang na panauhin, maligayang pagdating sa Galvez," boses ng robot, malinaw at mekanikal, na nagparamdam ng kakaibang kilabot sa gulugod ni Adelaide.

Walang imik na umalis si Xander nang gabing iyon. Kalagitnaan ng gabi, inusisa niya ang robot at nadiskubreng may built-in na AI chat assistant ito. Kapag naka-link sa app, pwede kang magpadala ng mensahe at sasagot ang robot gamit ang boses na parang tao. Tuwang tuwa pa siya noon, dahil alam niyang mahilig si Xander sa AI at computer, akala niya ay ginawa ito ng lalaki para sa kanya.

Nagmamadaling tumakbo ang bata at kinuha ang robot na sinasabi ni Ryder na kahawig nga ng bigay niya. “Uncle Ryder, heto nga po ang robot,” ani Nathaniel. “Mas modern ‘yang bigay ko. Tignan mo at gumagalaw ‘yan at nagsasalita. Pindutin mo sa likod.” “Bakit ba may mga taong akala mo ay handang maging ama pero kailan lang biglang sumulpot, parang superhero na ngayon at gustong bumalik na para bang walang nangyari,” patutsada ni Ryder na bulong lang.