The Wild Robot Novels & Stories

Rapturous Wildfire Iiwan ko na sana siya sa kanyang tabi ngunit marahas niyang hinapit ang aking baywang dahilan kung bakit napabalik ako sa kanyang dibdib. His hand snaked actively around me. I tensed up. I get nervous whenever he gets tactile. Kahit pa talaga anong gawin kong sanay sa sarili kong maging kumportabke sa kanya, parang hindi ako nasasanay. Halos mapatili ako sa ginawa niya. Tuyong napalunok ako sabay taas noo ko siyang hinarap. His gaze an unspoken question. Naningkit ang kanyang mga mata and were gradually overwhelmed by a more intense complexity of emotions. As I notice a smidgeon of fury on his face, isang alon ng panginginig ang gumapang sa aking gulugod na nagresulta ng p

Nasa loob ng kanyang maliit na studio si Avery nang tumunog ang kanyang cellphone. Abala siya sa paggawa ng isang robot, isang espesyal na regalo na balak niyang ibigay kay Davian. Nakakalat sa mesa ang iba’t ibang piyesa at tools habang maingat niyang binubuo ang mga bahagi nito. Naka-hands-free ang kanyang telepono, kaya kahit may tumawag ay hindi niya kailangang ihinto ang ginagawa.

Malalaman ni Yuri kung bakit ako napapayag sa deal na iyon! “Oh, I see. What if ako na lang ang magbigay kay Tita AJ ng pambili niya ng toys?” “Kami rin, Tito,” sabi naman ni Nikki at hinila pa ang buhok ni Yuri. “Sige. Bili tayo ng malaking robot—iyong robot sa Voltez V. Tapos sisigaw tayo ng ‘let’s volt in!’ Lima naman tayo. Si Ate Vannah, si Kuya Vinny, si Baby Nikki, si Tita AJ, at ako.”

sabi ni Lucas, pero mahina lang. "Do you like it?" tanong ni Gabby, umaasa ng yakap o ngiti. "It talks. It walks. Pwede mong i-program gamit ang iPad." Inilapag ni Gabby ang robot. BARK! BARK! MECHANICAL WHIRRR. Nagulat si Lucas sa ingay ng robot. Umatras siya at nagtago sa likod ni Cassie. "Takot ka?" tanong ni Gabby, nadismaya.

Sa huli, iniangat niya si Adelaide sa kanyang likod at maingat na bumaba ng hagdan habang pasan ito. Pagdating nila sa ibaba, agad niyang binuksan ang ilaw. Sa pagliwanag ng sala, saka nila nakita ang totoong pinagmulan ng nakakatakot na boses—isang robot na hugis basurahan. Kumikislap ang dalawa nitong berdeng ilaw habang paulit-ulit na nagsasalita sa mekanikal na tinig. “Maligayang… Maligayang…”

sagot ni Xyrus. Sa sobrang excitement ay pinagana na agad ni Xyrus ang kaniyang robot. Wala itong ni anong wirdong tunog, banayad ang lipad nito sa ere sa pamamagitan ng pagcontrol niya rito. It is very flexible as if it was a human body that can bend and twist. Hindi lang iyon, maging ang skill nito ng paglilinis ay nag-improve ng mas maayos.

Muling nagtanong ang robot, "Boss, saan mo nakuha ang snow lotus grass na ito?” Ngumiti si Vernard, "Sa tambak ng basura.” Hindi na nakapagsalita pa ang robot. Tinitigan ni Vernard ang robot, at nakita niyang naging magulong kumpol ng mga bituin ang screen ng robot, kasunod ang isang picture ng electrocardiogram. Anong nangyayari? Nag-freeze ba ito? Grabe, sa dami ng taon niya sa base, ngayon lang siya nakakita ng screen ng robot na nag-freeze.

Bilib na bilib siya sa gumawa ng robot na tinitingala na ngayon ng napakaraming tao. Pride at puso nina Cain, Erc at Ave ang hinaplos ni Andromeda. Sila kasi ang talagang gumawa sa robot. Silang tatlo lang. Walang ibang humawak sa robot kundi sila lang. Walang ibang nagdesign at nagplano kundi sila lang. Halos tumalbog na ang kanilang mga puso. Nagngitian silang tatlo. "Baby maganda ba talaga?" Sa likod ni Andromeda nakatitig ang Yakuza. Hindi niya makita ang mukha nito dahil nakatalikod ito mula sa kanilang tatlo.

Binuksan ito ni Andrik at nasa labas ang isang robot na may dalang French Burgundy wine at limang wine glass. “Your demand is my command.” Sabi ng robot sa robotic voice nito. Zayden heard this and he jumped up on the bed and rushed to the door, getting the wine and wine glasses from the robot. Andrik shut the door, after Zayden said thank you to the robot, imitating a robotic voice.

nasa bakuran lang nila ang hardin na iyon but she never realized that it was breathtakingly beautiful just until now. "Anong ginagawa mo dito?" A cold and hard voice came from nowhere. Mabilis siyang lumingon sa pinanggalingan niyon at halos nabitin sa ere ang kanyang paghinga ng masilayan ang nagmamay-ari ng boses na iyon. Simon is standing not far away from her with just his faded maong pants. Wala itong damit pang itaas at mamasa-masa ang dib-dib sa tumutulong pawis.