I'm Not A Robot Novels & Stories

Nagmamadaling tumakbo ang bata at kinuha ang robot na sinasabi ni Ryder na kahawig nga ng bigay niya. “Uncle Ryder, heto nga po ang robot,” ani Nathaniel. “Mas modern ‘yang bigay ko. Tignan mo at gumagalaw ‘yan at nagsasalita. Pindutin mo sa likod.” “Bakit ba may mga taong akala mo ay handang maging ama pero kailan lang biglang sumulpot, parang superhero na ngayon at gustong bumalik na para bang walang nangyari,” patutsada ni Ryder na bulong lang.

Nagpagulong-gulong pa ito sa sahig ng ilang ulit bago tumigil. Napataas ng kilay si Zenie nang makita ang pulang robot na may suot na pulang sumbrero. Sa kanyang pagkakaalala iyon ang kauna-unahang ginawa ni Aice na robot na may AI chat program. Nakakapag-store rin ito ng mga message at pwedeng makapag-reply through voice mail. Binuksan niya ang app sa kanyang phone at ni-link iyon sa sa robot at sinubukang kalikutin. Makalipas ang ilang saglit ay tumunog ito. “Do you love me?”

Dahil nakaharang ito sa kanyang daraanan, itinaas ng robot ang maliit nitong ulo at nagsalita sa mekanikal na boses, “Daan po, daan po.” Ito ay isang maliit na robot na ginawa ni Miko. Hindi mahilig magbasa o mag-aral si Miko; hindi niya kayang umupo nang mahigit ilang minuto dahil nangangati ang kanyang puwitan. Pero sa mga ganitong bagay, talagang maalam siya. Nang makita ang maliliit na robot na nakakalat sa buong bahay, unang naisip ni Amara na ang bahay ay naagaw na ng mga robot.

“Nasa loob ng office niya ang poging-poging si River. Kapag nakita mo siya nang malapitan, siguradong maiinlove ka sa kanya dahil sa sobrang gwapo niya.” Nakagat ko ang labi ko para pigilan ang sarili kong matawa nang malakas. “Pero ako, hindi ko maramdaman na naiinlove ako sa kanya dahil hindi ako tao. Isa akong robot at wala akong puso.” Hindi ko na napigilan ang pagtawa. Sino kaya ang nagturo sa robot na ‘to na sabihin poging-pogi ang boss niya?

Umiling-iling siya bago tumalikod. "You know what, hindi masamang ngumiti ka paminsan-minsan." Sa trabaho namin, laging pormal ang pakikitungo niya sa'min . Para siyang robot na walang emosyon at madalas galit. Feeling ko tuloy isa siyang robot na nakaprogram sa beast mode. Natigilan ako nang gumuhit sa labi niya ang ngiti. Ito ba ang unang pagkakataon na nakita ko siyang nakangiti?

sabi ng robot nang ginabayan siya kaagad nito. "Paumanhin, parang may nakaharang kasi," pagdadahilan niya naman habang siya'y na bumuwelta ng paghakbang. "Wala pong kahit na anong nakaharang maliban nalang po sa isang wheel chair na nasa iyong haparan, master," tugon naman ng robot.

sambit niya at sinubukan niya pang lumapit sa akin kaya lang ay sinamaan ko siya ng tingin. “Gusto ko nang umuwi,” malamig kong sambit sabay iwas ng tingin. “This is your home, Alexa.” Inis ko muli siyang binalingan. “Bobo ka ba? O sadyang nagtatanga-tangahan ka lang? Ano ang akala mo sa akin? Robot? Hindi nasasaktan? Puwede ba? Huwag kang magpanggap na parang walang nangyari dahil may nangyari!”

Naku talaga Ariann, naglakad na ko na parang robot, kaliwa kanan kaliwa kanan kaliwa kana- "Hala sorry po!" mabilis akong nagsorry at nakayuko pa rin, naku naman! Ayaw kong tumingin baka pakain nila ako sa machine nila. "Hahaha!" Napatingin ako sa tumawa at teka! Siya yung kagabi ah?! Napatingin ako sa paligid ko at gulat na gulat sila na tiningnan yung lalaking tawa nang tawa sa harap ko. Ngayon lang ba sila nakakita ng lalaki na natawa? Pernes para kasi silang robot.

Ramdam iyon sa buong auditorium at kahit sa mga nanonood lang sa screen. Agad siyang kumaway pababa sa gilid ng stage bilang senyas sa staff. At mula sa side ramp, isang compact medical robot ang mabilis na dumausdos papunta sa paanan niya. Bilog ang katawan, makinis ang white casing, at may umiilaw na teal ring sa gitna. Sa harap nito ay naka-print ang label— LM-01. Sa cute at electronic voice, nagsalita ito. “Wow! Miss Talia looks extra pretty today!” sabi ng robot sa masiglang tono. “Pwede hug? Gusto ko ng hug!”

(MARIZ POV) Alam niyo yung feeling na kahit wala kang ginagawa, parang kasalanan mo pa rin? Yun yung buhay ko dito sa mansion ni Sir Gabe. Minsan nga naiisip ko, baka dapat “Sir” na lang pangalan niya. Kasi kahit anong gawin ko, para siyang robot na naka-program sa dalawang salita lang, Stop talking.