Ang Araw At Ang Buwan の小説・ストーリー

"Malungkot ang buwan pero marami siyang natutulungan sa tuwing gabi, Anak. Nagmimistulang tanod natin ang buwan kapag naglalakad tayo. Iniilawan niya ang mundo natin na nababalot ng dilim tuwing gabi." Malungkot ang buwan dahil hindi niya makakasama ang kaniyang sinisintang araw. Umaasa siya na sana ay halintulad sa buwan at araw ay magkikita sila ni Weiss kahit na minsan lang. Ang buwan at araw ay nagkakasama kapag may eclipse. "Pang, masaya ako dahil ligtas ka na ngayon," sabi niya sa kaniyang Papang.

"Gusto mo po bang marinig ang kwento nila?" "Alright." "Noon, palaging magkasama ang araw at buwan, sila ang pinakamaningning sa kalangitan, tinuring silang mag-asawa at masayang nagsasama, pero alam mo po ba, dahil sa selos, hindi na nagpakita si buwan kay araw dahil akala niya, nalalamangan siya ni araw, hanggang sa nabuo ang gabi. Dahil sa gabi, nakita niya na mas sisikat at makikita ang liwanag niya, nagkaroon ng rason kung bakit sila nagkahiwalay ni araw. Hanggang ngayon, hinahanap pa rin ni araw si gabi, pero si gabi ay kailanman ay hindi na siya nagpakita kay araw. The end."

Paalala ni Zin at parang wala namang narinig si Yenna. "I really love the sunset." Bulong nito. "It makes me realized that, even if the light from the sun disappears, the moon will rise to shine and bright with the stars." Naka tingin lang ito sa papalubog na araw. "Mawala man ang liwanag ng araw, ay may darating na buwan para bigyan liwanag ang dilim na dulot ng pagkawala ng araw." Tumabi si Zin kay Yenna at napatingin naman si Yenna kay Zin.

biglang sabi niya matapos ang katahimikan. "Ano naman 'yon?" "Ayon sa kuwentong iyon, ang araw, buwan, at ang mga bituin sa langit daw ay ang korona, suklay, at ang kuwintas ni Alunsina. Parte ng mga alahas na isinaboy ni Tungkung Langit sa kalangitan para lang makita si Alunsina. At saka 'yong ulan at kulog? Luha at boses raw ni Tungkung Langit 'yon, na desperadong tinatawag ang kaniyang asawa at dinadamdam ang sakit ng kaniyang pagkawala. See? That's how he loves Alunsina 'cause up until now, nararamdaman pa rin natin ang kulog at ulan kaya ibig sabihin umiiyak pa rin si Tungkung Langit sa pagkawala ni Alunsina."

Chapter 89 ALAUNA na ng madaling araw pero malamig pa rin ang hangin. Maliwanag ang buwan sa langit at sumasabay dito ang ilaw ng mga poste sa daan. Kalahati ng paligid ay may liwanag, habang ang kalahati naman ay nalulubog sa dilim. Ang dating luntiang mga halaman, ngayo’y animo’y mga halimaw na handang manghablot.

“Araw mo ngayon, Dad, kaarawan mo. Isang napakagandang araw.” Sabay-sabay silang lumabas. Ang mga paputok sa kalangitan ay nagningning, pinailawan ang buong paligid, makulay, nakabibighani, tila mga bituing biglang sumabog sa dilim ng gabi.

Sambit ko nang hindi ito nililingon. “Look, there's a moon...” Tinuro ko ang bilog na bilog na buwan. Nakita kung ngumiti si Baby Fria at pumalakpak. “Alam mo ba baby, ikaw ang buwan sa madilim kung gabi at ikaw ang liwanag sa bawat araw na sumisikat.”

Bulong nito kaya napatingin ang dalaga dito ngunit isang kindat ang natanggap niya mula sa binata. “Babaero ka? Ako tigilan mo ako sa ganiyan, hindi ako nadadala sa mga ganiyan. Isa pa hindi namang tuluyang nawawala ang mga bulaklak tulad ng buwan, kung ang mga bituin at buwan ay natatakpan lamang ng mga ulap ang mga bulaklak naman ay nawawala ngunit nag-iiwan sila ng maraming buto na sa paglipas ng oras at araw ay magsisitubo at mas magiging marami pa.” paliwanag nito.

LENA’s POV Mula sa lanai nakatanaw ako sa malawak na hardin, ang malamig na simoy ng hangin ay dumadampi sa aking balat, habang ang mga bituin sa kalangitan ay kumikislap na parang mga diyamante sa dilim. Ang buwan, na hindi sakto ang hugis, ay nagbigay ng isang mahiwagang liwanag sa mga halaman at mga puno. Dalawang linggo na rin simula nang tumira ako sa lugar na ito, at bagaman nag-aadjust pa ako, marami pa akong kailangang matutunan.

"Salamat, Rico. Ilalagay natin 'to sa pinaka-center ng pond mamaya." Habang papalubog na ang araw, ang langit sa Batangas ay nagkulay orange at violet. Ang mga ibon ay nagsisimula na ring bumalik sa kanilang mga pugad sa mga puno sa paligid. Naupo kaming tatlo sa beranda, pagod pero may ngiti sa mga labi. "Boss, pwedeng magtanong?" simula ni Rico habang uminom ng malamig na tubig.