Ang Araw At Ang Buwan Novels & Stories

Bukod pa roon ay nagsisimula ng mag-agawan ang liwanag, at dilim sa langit kahit alas singko pa lang ng hapon. “Mas mahaba yata ang gabi ngayon,” saad ko, upang basagin ang katahimikang namayani sa aming paligid. “How do you say so?” Natawa naman ako nang mahina. “Nag-aagawan na ang liwanag, at dilim, Helios, kahit alas singko pa lang.”

Hyacinth Mabilis na lumipas ang mga araw at ngayon nga ay isang buwan na ang aming relasyon ni Argus. At hindi naman ako nagsisi dahil araw-araw, hindi nakakalimutan ni Argus na iparamdam sa akin ang pagmamahal niya.

Agad niyang binalingan si Kibaweg para humingi ng saklolo. “Every 29.5 days po ang phase ng new moon, yung 2.2 days catching up,” ani ng binata. “Pero sa aming mga katutubo, ang tinatawag talaga naming kabilugan ng buwan ay yon pong harvest moon.” “E kelan nga?” Natatawang sinabi ni Kibaweg ang eksaktong petsa. “Ayun,” may himig pagbibirong sabi ng ama ni Guen. “ napakasimple. Month, day, year… Yan ang ilagay nyo sa invitation, ha… Wag yang kabilugan ng buwan.”

EULA Araw ng sabado. Maaga akong bumangon dahil excited akong umuwi sa bahay. Sa wakas ay makikita ko na rin si Nanay at ang mga kapatid ko. Mabilis akong nag-ayos ng gamit at mabilis na lumabas. Sa isang buwan kasi ay may dalawang araw lang kami na bakasyon. At ngayon ang day-off ko, bale dalawang araw akong mawawala.

Bilog ang buwan at may pagka-kulay asul ito. Habang nakamasid lamang sa mga ulap na paminsan-minsang tinatakpan ang liwanag ng buwan, isang hilam na luha ang lumandas mula sa aking kaliwang mata. Ito ang sumisimbolo sa lahat ng kalungkutan, kawalang pag-asa at pagkabigo. Wala akong maramdaman. Namamanhid ang aking buong katawan. May mga kadena namang biglang gumapang sa aking mga braso at binti, ngunit hindi ko ito pinansin. Mariin akong napapikit nang bigla akong hilahin ng mga ito nang sabay-sabay, at kulang na lamang ay magkanda-hiwa-hiwalay ang bawat parte ng aking katawan.

“Lord, please? Alam kong ang dami kong kasalanang nagawa sa’yo pero nagmamakaawa po ako, please iligtas niyo po ang ma taong naiwan doon. Iligtas niyo po ang asawa ko, iligtas niyo po kami ng anak ko.” Pagbukas ko ng mata ay siyang pagbungad sa akin ng langit na unti-unting iniilawan ng nakatagong araw. Napangiti ako kahit papaano, for I know that sunrise means new beginning. Alam ko na sa bawat pagsikat ng araw ay siyang pagsikat ng pag-asa dala ng bagong kabanata. Napagaan nito ang aking loob na tila narinig agad ng Diyos ang aking hiniling.

"alin? Yung bumaba si Haring araw? De joke lang. Di eh. Ano ba yun?" "may kasabihan na. Ang buwan at araw ay magkasintahan. Sobrang mahal na mahal nila ang isa't isa. Dahil sa ginawang pagbabahagi ng diyos sa lahat ng meron sa mundo gaya ng hayop at tao, tubig at lupa, saka marami pang iba.

Malapit ng magkross ng landas ang buwan at araw. Masisilayan na ng mga taong nasa igloo ang paghahalikan ng dalawang nagbibigay liwanag sa lupa. Napatingala ang lahat. Kitang kita nila ang tila pagsasalpukan na ng buwan at araw. 11:59 Tumingala na rin ang kambal.

12:30 ng madaling araw… Nakabibinging katahimikan ang nangingibabaw sa buong kagubatan, tanging mga huni ng panggabing hayop ang maririnig. Maging ang buwan ay wari moy nahihiya na nagtago mula sa itim at makapal na ulap. Nilamon ng dilim ang buong paligid. Payapa mang matatawag ang buong paligid ngunit ramdam mula sa simoy ng hangin ang nakaambang panganib.

sagot naman nito sa kaniya. Malalim na ang gabi ng mga oras na iyon at ang buwan sa langit ay nakabitin na parang disk at ang gabi ay kasing lamig ng yelo. Tumama sa kanilang dalawa ang sinag ng buwan. Halos magkatabi lamang sila ng mga oras na iyon at pagkatapos ay sabay na napatingala sa kalangitan. “Napakaganda ng buwan.” sambit niya.