Ang Araw At Ang Buwan Mga Nobela at Kwento

Yzza's POV Ngayon ay araw ng Linggo at as usual, pupunta na naman kami ng bukid. Doon na naman kami mag-aagahan muli at mag-aayos na din kami ng mga tanim na gulay. Mas maaga kami kaysa kahapon nang dumating sa bukid kaya naman mas marami kaming nagawa nang araw na iyon.

Leonora’s POV Ang umaga ngayon ay tila ibang mundo — may araw, may katahimikan, pero sa ilalim ng lahat ng ‘yon, may alon ng kaba na hindi ko maipaliwanag. Si Luna, walong buwan na. Masigla, matulungin, at sobrang curious. Lahat gusto niyang hawakan — pati buhok ni Drack, na araw-araw niyang hinihila habang tumatawa.

Atarah's POV MUKHANG handang handa na naman 'tong si Rare dahil may dala 'tong sapin para ilatag sa damuhan at may dala dala pa 'tong mga pagkain namin. Kaya picnic/ stargazing ang theme ng date namin ngayon. Alas otso na ng gabi kaya matingkad na ang buwan at kumikinang na ang milyon milyong star.

Hindi masakit sa balat ang sinag ng araw kaya tumayo siya malapit sa may barindilya. Ipinikit niya ang mga mata at pinuno ng pang-umagang hangin ang baga. When she opened her eyes, she looked up in the skies, her eyes' slightly squinted because of the sun rays. Bagaman ay hindi ganoon kasikat ang araw, marahil ay dahil sa mga ulap na nagsisimula nang maging itim. Mukhang uulan na naman. It was the first week of December and the weather was chilly and wet. Ganoon naman talaga ang panahon tuwing sasapit ang ganoong buwan.

CHAPTER 25: Ang Patibong sa Dilim Maaliwalas ang sikat ng araw paglabas ko ng mansyon. Ang langit ay kulay asul na asul, walang bakas ng kahit anong ulap, at ang simoy ng hangin ay tila humahalik sa aking balat. Pakiramdam ko, pati ang panahon ay nakikisimpatya sa akin sa araw na ito. Parang sinasabi ng uniberso na ngayong araw, magsisimulang magliwanag ang katotohanan pagkatapos ng napakahabang panahon ng kadiliman at paninira sa buhay ko. Sa bawat hakbang ko patungo sa garahe, nararamdaman ko ang gaan ng aking loob, isang pakiramdam na matagal ko nang hindi natitikman.

[PAOLA POV] Ginising ako ng amoy ng sariwang lavender at ang tahimik na sikat ng araw ng Tuscany. Ito ang Araw. Ang araw na matagal na naming binalak, hindi lamang bilang isang kasal, kundi bilang isang Koronasyon. Ito ang araw na pormal na tatapusin ang lahat ng nakaraan at sisimulan ang aming walang hanggang paghahari.

Ang dalawa ay nagyakapan na tila ba kumukuha sila ng init sa isa't isa at, sila ay natulog nang mapayapa hanggang sa pagtunog ng tandang. Habang ang kislap ng araw ay nagsimulang umilaw sa paligid upang ibalita ang pagsilang ng bagong araw; at ang mga halaman at bulaklak na muling gumigising upang magsimula silang s******p ng hamog na nagpala sa araw ng tagsibol habang, ang mga ibon ay nagsisimulang kumanta upang salubongin ang bagong araw.

Kung hindi pa sila nakakarating sa destinasyon, ibig sabihin ay lumipas na ang bagong buwan! "Opo, ngunit tatlong gabi po ang itatagal ng bagong buwan. Ngayon gabi po ang pangalawa." Sagot niya sa akin. Nakahinga naman ako ng maluwag sa sagot niya. Ibig sabihin ay may dalawang gabi pang nalalabi. Magtagumpay sila at magagawa nila ang kailangan nang walang napapahamak.

I need to free myself from everything. Madilim ang kapaligiran at ang tanging tumatanglaw sa akin ay ang buwan na mukhang bumaba pa buhat sa langit upang ilawan ang aking daraanan. Naguguluhan pa ako dahil sa naging dalawa na ang buwan na nagbibigay direksyon sa kadiliman ko. Mabuti pa ang buwan dahil nakahanap siya ng kasama niya, samantalang ako ay luhaan at nag-iisa.

🌞 Isang Mainit na Araw Sa araw na iyon, ang araw ay parang pugon na nagluluto sa lupa. Isang guwardiya ng Pamilyang Dela Cruz ang nakasandal sa poste, pinapaypayan ang sarili para maibsan ang init. Basang-basa na ang harap at likod ng kanyang cotton robe. “Bwisit na init ‘to… paano ka mabubuhay sa ganito?” Binuksan niya ang kanyang robe at mas lalo pang nagpaypay.