Novel & Cerita Antas Ng Wika

"Naalala ko dati, nanonood kami ng balita, madaling araw na no'n nang mapanood namin 'yung sad news about sa'yo. We we're both crying in front of Television. Masakit, syempre" "Pero alam mo, super emotional ko noong time na 'yon. Umaga na, sikat na ang araw pero umiiyak pa rin ako at hindi na makatulog. Ilang araw lang ata 'yung lumipas, parang feeling ko may nagbago sa katawan ko. Nagcrave pa ako non ng singkamas na mayroong mustard sauce. Naiinis rin ako kapag nakikita ko si Angelo, pero namimiss ko naman s'ya kapag hindi ko s'ya nakikita"

"Bakit ka bumalik dito? Wala kang karapatan na bumalik dito!" Ngumisi ako, ang tono ko ay may hidden meaning. "Nicole, hindi ko pa nga nasasabi kung bakit ako nandito. Bakit ka nagwawala? Natatakot ka ba na may sasabihin ako?" Tumaas ang baba ni Nicole, sinusubukang ipagtanggol ang sarili. "Ano bang problema kung magwala ako? Sa isang walang hiyang manugang na tulad mo, maupo na lang ba ako dito at panoorin mong sirain ang reputasyon ng pamilya natin?"

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Simula noon, nagbago ang lahat. Ang batang si Nikolas na minsang takot sa kadiliman ay natutong lumakad dito. Ako mismo ang pumili na pasukin ang mundong kinatatakutan ng marami—ang lihim na bahagi ng La Valente, ang mundong tinatakpan ng karangyaan at pangalan ng negosyo, ngunit sa ilalim ay puro dugo, kasinungalingan, at kapangyarihan.

wika ko sabay pahid ng isang butil ng luha na tumulo mula sa aking mata. "Mama, naman e. Pa, baka naman nandito lang siya. Hindi pa naman niya alam dito. Hindi niya memorize ang babaan at sakayan. Hindi rin siya magaling magsalita ng Español." natataranta kong wika kay Mama at Papa. "Tumawag ka na ba sa Pulis? Nag-report ka na ba?” si Papa.

Tumango-tango lang ako habang palihim na naghahanap ng paraan para makatakas sa usapan. "What about you, Jace? You agree right?" Ngumisi ako. "Ah, yes, absolutely." sagot ko. Sana lang ay hindi halatang hindi ako interesado sa sinasabi niya. The worse part is, hindi ko maalala kung sino 'to. Was his name Mark? Matt? Basta, nagsisimula ata sa M.

Nasaan ang mag-ina nya? Doon na cya kinabahaan at binlisan ang paglakad. "Papa, Tito, Tita... anong pong nangyari? Bakit niyo ako pinabalik dito sa Pampanga? Saka saan po ang mag-ina ko? natatarantang wika nya.

--- DAMON "Ang damot." Rinig kong wika ng babaeng nasa tabi ko. Kahit hindi ko siya balingan ng tingin ay alam kong masama itong nakatingin sa akin. Sumasakit ang ulo ko sa kanya, lalo na kung dumadada ito. Para siyang walang kapaguran sa pagsasalita, at lagi pa itong may sagot, puro nonsense naman ang lumalabas sa bibig nito.

sabi ni Enver pagkuwa’y agad nang tinawagan ang legal team niya. Ako naman ang lumapit sa customers na kakatabi lang ng kanyang cellphone. Nang humarap siya sa akin ay maluha-luha siya kaya mayroon na akong ideya kung ano ang nangyari. “M-miss…” “You are not welcome here, Madam,” nakangiti kong sabi. “High-end Anox cars are not for sale to people like you.” Nanlaki ang mga mata niya. “W-what?”

you have a job tomorrow, do you want tobe fired? "ba-bakit ba lage monalang sinasabe yan Mr.montaire mukang bang gusto kung ma fired sa trabaho. Atsyaka mag tagalog ka nga nandito ka sa pilipinas kaya mag tagalog ka para mas lalo kitang maintindihan para hindi nako mahirapan kaka translate sa utak ko alam mo bayun. "sumakay kana sa kotse ko ihahatid nakita sa bahay mo.