Novel & Cerita Antas Ng Wika

- - - - - - - - - - - *********** Rowy "Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi. "Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh." " Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.

natatawa pa nitong wika “ano ba kasi Ang sadya mo?” “ tungkol sa sinend mong files pero Wala Naman akong Nakita kahit isa, ano ba ito? Do you think this is a joke” inis kung wika. Sana pala Hindi nalang siya Ang inutusan ko, Wala naman akong napapala sa mga binigay niya sakin.

seryosong sagot ng lalaki sa harap ko. Pinilit kong maintindihan ang mga nakasulat sa papel, ngunit ilang salita lamang doon ang naintindihan ko. Sumasakit ang ulo ko na basahin iyon ng buo. Hindi naman kasi ako nakapagaral, at hindi ko masyadong maintindihan ang mga nakalagay doon na nakasulat sa Ingles; hindi ako nakatapos ng highschool dahil maaga akong sumabak sa kung ano-anong trabaho para lang may makain ang mga kapatid ko.

Napalunok siya. "Pero may isang bagay lang siguro na hindi niya kayang ibigay sa akin." Hindi niya kayang sabihin ang salitang iyon. Ang pagmamahal na gusto niya. Ang pagmamahal na buo. "Okay lang iyon," mahinang sabi niya. "Huwag kang magagalit kay Daddy. Daddy mo pa rin siya." "Mom..." "Nandito na po tayo," sabi ng driver.

utos ni Earth sa ama. "Sorry Babe.... Sorry sa lahat nagawa ko.." wika naman ni Angelo pero hindi nya ito pinansin..inirapan nya ito.. Buong byahe nila ay hindi nya pinansin si Angelo, sa mga bata lang ang atensyon nya.. Namiss nya ang mga ito.

nakangiti nitong wika "So ano ang plano natin Ate? Alam mo sa totoo lang gusto ko ba ulit maranasan ang night life dito sa Pilipinas. Halos tatlong taon ko din ibinuro ang sarili ko sa bahay lang sa Germany. Mas maigi sigurong lumabas tayo ngayun. Sa bar na lang natin itutuloy ang tsismisan natin. Total hindi naman ako napagod sa biyahe dahil natulog lang naman kami kanina sa private jet hangang sa nakarating kami dito sa Pilipinas. ." natatawa kong wika kay Ate. Natigilan naman ito. "Hindi kaya delikado? Paano kung may makakita sa iyo na mga reporters. Tiyak na pagkakaguluhan ka." sagot nito. Umiling naman ako.

Talagang napakaabala ng mga taong naroon sa araw na iyon. “Tierra del Fuego,” wika ng aking tiyuhin na sa unang pagkakataon ay nagsalita ng salitang Kastila. Maliban sa Italyano at Tagalog, napag-aralan ko rin ang salitang Kastila. Marami na akong mga nabasang libro na salin sa salita yaon kaya nabihasa na rin ako sa wikang iyon.

BYEONGYUN’S POV “Ayon sa tala ng United Nations Educational Scientific, and Cultural Organization o UNESCO, 2 268 wika ng daigdig ang maaaring maglaho na sa hinaharap kung hindi magkakaroon ng konkretong pagpaplano at aksiyon sa pagsagip dito,” usal ni Deborah habang hawak ang isang yellow paper na pinagsusulatan niya ng draft ng kaniyang essay para bukas.

Hindi lang ang mga panauhin ng Country N ang nagulat at namangha sa kanyang mga kinikilos maging si Heidi ay nagulat din. Ang wika ng Country N ay hindi katulad ng Ingles o mga wika ng ibang bansa. Kailangang pilipitin ng isa ang kanilang dila para magsalita ito. Bukod dito, ang bansa ay nasa malayong lugar at hindi mayaman. Samakatuwid, maraming mga bansa ang hindi nag abala sa pag aaral ng kanilang wika, lalo na ang pagpapakilala ng mga pangalan ng mga pagkain sa kanilang wika dahil ito ay isang mahirap na gawain.

=Lumi Anastasia’s Point Of View= Napahinga ako ng malalim nang malanghap ko ang sariwang hangin na mayroon ang Pilipinas. “Mommy! Let’s go! I’m excited about this new city!” at ang englishero kong anak na sana ay tinagalog ko na lang. Madalas ay mas fluent pa siya sa akin sa wikang engles dahil iyon ang kanyang kinalakihan.