Average Tagalog Mga Nobela at Kwento

ngumiti siya sa akin at kumaway paalis habang ako naman ay pumasok na sa silid. I saw my roommates and I smiled at them just to not make it awkward. "H-hi! I'm Tyche Tuaze 21 years old... a Filipino," pagpapakilala ko sa sarili. "Hola! I'm Teresa 26 years old and I'm a Spaniard." "I'm Fatima, 29 of age from Philippines." "I'm Guiah a Spanish and I guess I'm the Más vieja (older) here, I'm 34 years old," she said that made us silent.

At isa lang sa scheme ng mga ito ang paglapit sa ibang tao at pagtawag ng tatay? Parang may kumurot sa puso niya sa naisip. Hindi pa man parang masasaktan na siya. Kabaliwan man pero... feeling niya siya ang ama ng bata. Lihim na lang siyang natawa sa sarili. "Tay, Jollibee tayo ha?" masayang request pa nito. "Teka bakit ba Tatay ang tawag mo sa akin?" tanong niya dito na may ngiti sa mga labi.

CHAPTER THREE NANGGALING sa isang mahirap na pamilya si Dhalia Uson, isang tagpi-tagping bahay lamang ang pinagtiya-tiyagaan nilang pagbahayan. Anim silang magkapatid, pangatlo siya. Malapit pa sila sa ilog kung saan nilulutangan ng mga b****a at kapag umuulan ay nangangalingasaw ang mabahong amoy na may kasama pang dumi ng tao.

tapos na agad? Tiningnan ko ang score at lamang ang score ng ACIS. “Tapos na agad?” usal ko pa. Nagkakamayan na sila sa gitna at nagsisigawan na ang mga nanunuod. “Masyado ka kasing busy sakin eh kaya hindi mo na namalayan.” Tataas baba pang kilay na saad ni warfreak.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

Pagkapasok namin ay nalula kaagad ako sa dami nang tao,wow. "Eating together ngayon kaya maraming tao,Tara pumasok na tayo".aya niya saakin,eating together? Ngayon ko lang narinig yun. "Catholic ka ba Prince?".tanong ko sakanya. "Hindi,born again kami so ibig sabihin Hindi kami nag sa-sign of the cross". Wika niya,e paano yan? Catholic ako e..

tanong ko. "Of course apo. Your lola is a Filipina kaya lagi niyang luto noon is mga Filipino dishes na favorite ko," nagulat naman ako na marunong pala siyang magtagalog kahit na mapapansin mo ang accent niya sa ibang lengwahe. "Marunong po pala kayo mag tagalog?" natutuwa kong tanong sa kaniya. "Silly. Oo naman apo. Your lola taught me how to speak Tagalog." Natatawa ring sagot nito sa ‘kin.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Nasa dulo na ng dila ni Zion ang mga salitang ilang gabi na niyang kinatatakutan. Mahal kita. I love you. Dalawang salita lang sa Tagalog. Three words in English. Pero bakit parang mas mabigat pa iyon kaysa kahit anong kontratang pinirmahan niya? Bakit parang mas nakakatakot pa kaysa humarap sa board, sa investors, o sa anumang kaaway?